Elvan’ın kaşları çatıldı. Bir an duyduklarını anlamamış gibi baktı.
— “Benim… abim mi?” diye sordu, sesi hem şaşkın hem sertti.
Veysel, dudak kenarında sinsice bir gülümsemeyle başını salladı.
— “Evet, abin’’
O anda Elvan’ın gözleri, koridorun biraz gerisinde, gölgenin içinde duran annesine takıldı. Kadının yüzü solgun, bakışları kaçamak ve mahcup görünüyordu. Elvan, kalbinin çarpıntısını bastırmadan annesine döndü.
— “Bu ne diyor, anne? Doğru mu bu?”
Annesi derin bir nefes aldı. Kerem, gerilimi hissedip sessizce geri çekildi. Annesi, Elvan’a yaklaştı, kolundan tuttu.
— “Burada olmaz… odada konuşalım,” dedi, sesi titreyerek.
Otele ait küçük bir odanın kapısını açıp içeri girdiler. Kapı kapandığında sessizlik ağırlaştı. Elvan’ın bakışları hâlâ annesinin üzerindeydi.
— “Anne… doğru
