Elvan, telefonu kapatır kapatmaz derin bir nefes aldı. Ellerinin titrediğini fark etti.Dışarıda ki yoğun uğultu ona uzaktan gelen bir rüzgar sesi gibi geliyordu.Arkasında birinin varlığını hissetti. Döndüğünde Keremle yüz yüze geldiler.
— “Kimle konuştun?” diye sordu Kerem, merak ve endişe karışımı bir ifadeyle.
Elvan, tereddüt etmeden yanına yürüdü.
— “Veysel’le. Şikayetini geri çekmesini istedim.”
Kerem’in kaşları çatıldı.
— “Elvan, böyle bir şey yapmana gerek yoktu. Bu meseleyi kendi başıma hallederim.”
Elvan gözlerini Kerem’den ayırmadı, sesi titremeden konuştu.
— “Gerek vardı. Çünkü o sadece seni değil… benim sevdiklerimi de hedef alıyor. Onun daha fazla zarar vermesine izin veremem.”
Kerem bir süre sessiz kaldı, sonra başını iki yana salladı.
— “Ama Veysel’le konuşmak… tehli
