Elvan sabah kafeye geldiğinde, annesi ve Zelal’den haber alamamanın verdiği huzursuzluk midesine taş gibi oturmuştu. Kapıdan içeri adım attığında Kerem’i tezgahın arkasında, elinde birkaç kağıt tutarken gördü. Kağıtları incelerken yüzünde hafif bir gerginlik vardı.
Yanına yaklaşıp endişeyle sordu:
— “Günaydın… iyi misin?”
Kerem, kağıtları yavaşça kenara koydu. Derin bir nefes aldı, bakışları kısa süreliğine yere kaydı.
— “Veysel beni şikayet etmiş. Dün attığım yumruk yüzünden.”
Elvan’ın kalbi bir an hızla çarptı, sonra içine ağır bir utanç çöktü. Gözlerini kısmış, Kerem’e hem minnet hem de pişmanlık dolu bakıyordu.
— “Kerem… bu benim yüzümden oldu. Seni bu işe hiç bulaştırmamalıydım. Çok özür dilerim.”
Kerem hafifçe başını salladı, sesi yumuşaktı:
— “Önemli değil, Elvan. Senin yanı
