Elvan, Zelal’in elini sıkıca tutarak hızla kafeden çıktı. Adımlarını hızlandırırken geride Veysel’in ayak seslerini duyuyordu.
— “Peşimizden geliyor,” diye fısıldadı, öfkesi yüzünden taşar gibiydi.
Bir köşe başını döndüklerinde Zelal aniden durdu, Elvan’ın kolunu çekti.
— “Dur, abla… Lütfen dur.”
Elvan, kız kardeşinin bu aniden durmasına anlam veremedi.
— “Ne oldu Zelal? Neden duruyoruz? Arkanda o var, hâlâ farkında değil misin?”
Zelal başını kaldırdı, gözleri hem korku hem de kararsızlıkla doluydu.
— “Biliyorum… ama senin düşündüğün gibi biri değil o.”
Elvan kaşlarını çatıp sert bir kahkaha attı.
— “Sen ciddi misin? Bizi köyde baskıyla susturan, sana evlenmen için zorbalık yapan adamdan mı bahsediyoruz?”
Zelal dudaklarını ısırdı, sesi titriyordu.
— “Evet, bazı şeyler yanlış old
