Ertesi sabah, Elvan mutfakta kahvesini yudumlarken telefonunun titrediğini fark etti. Ekranda “Annem” yazısını görünce kalbi istemsizce hızlandı. Bir an açıp açmamak arasında tereddüt etti, ama sonunda derin bir nefes alarak cevap verdi.
— “Alo?” dedi, sesi hafif gergindi.
Karşıdan annesinin o tanıdık, yumuşak ama içinde hep biraz gizli baskı barındıran sesi geldi.
— “Elvan kızım… Nasılsın?”
— “İyiyim… Sen nasılsın anne?” diye karşılık verdi Elvan, elini kahve fincanının kulpuna daha sıkı kenetleyerek.
Annesi, sanki sıradan bir haber verir gibi devam etti:
— “Biz… Zelal’le birlikte İstanbul’a geldik.”
Elvan’ın parmakları fincanın kenarında durdu, kalbinin ritmi değişti.
— “Ne? İstanbul’a mı geldiniz? Niye?”
— “Biraz gezelim dedik kızım. Zelal de seni çok görmek istedi. Hatta şu an
