Elvan, güneşin ince bir ışıkla odaya süzüldüğü bir sabahta gözlerini araladı. Başının içinde hâlâ bir yorgunluk uğulduyordu ama en azından yatağındaydı. Evin sessizliği, ona bir süreliğine huzur vermişti. Derya mutfakta sessizce kahve demliyordu. Elvan başını yastıktan kaldırmadan tavana baktı; son birkaç gün, ruhunu olduğu kadar bedenini de sarsmıştı.
Tam o sırada, yastığın hemen yanında bıraktığı telefon titremeye başladı. Ekrana baktığında tanıdık bir isim kalbini bir an duraksattı.
Kerem arıyordu.
Tereddütle ama içgüdüsel bir dürtüyle telefonu açtı.
— “Alo?” dedi Elvan, sesi hafif kısıktı.
— “Elvan?” dedi Kerem’in sesi, her zamanki gibi sıcak ve telaşlı. “Sesini duymak… iyi geldi. Neredesin? Dünden beri kafeye uğramadın, merak ettim seni. Her şey yolunda mı?”
Elvan gözlerini kapa
