Bazı geceler vardı ki, kelimeler yetmezdi. Bu gece de onlardan biriydi.
Elvan, yatağın kenarına oturdu. Gelinliğiyle gözlerinin önünde duran Zelal’in görüntüsü zihninde donmuştu. Başına bağlanan duvak, küçücük ellerinin titremesi, dua ederken gözlerini yere indirişi… Her detay zihnine kazınmıştı. Gözlerini yumduğunda bile gitmiyordu. Hatta gözlerini yumduğunda daha da büyüyordu.
Kendini yatağın üzerine bıraktı. Tavanı izledi. Bir an nefes alamadığını düşündü. Gömleğinin yakasını açtı, elleri terlemişti. Göğsünde bir ağırlık vardı. Sanki taş gibi bir sessizlik oturmuştu içine. Zelal’in “Ben razıyım” dediği an yankılandı kulaklarında. Ama o ses, ikna olmuş birinin sesi değildi. Kabullenmiş, pes etmiş birinin sesiydi.
“Bir şey yapmalıydım… yapmadım.”
Bu cümle içinden tekrar tekrar geçti.
