Elvan’ın ağzından;
O gece evin içinde dolanan sessizlik, bildiğim sessizliklerden değildi. İnsan, bazen hiçbir ses yokken bile çığlık duyabilir ya… İşte öyle bir sessizlikti bu.
Zelal’in odasından çıktığı anı unutamam. Beyaz elbisesiyle yürürken, sanki ayakları yere değmiyor gibiydi. O adımların her biri, bana kurulan bir tuzağın tekrarını izlemek gibiydi. Gözüm, kardeşimin yüzüne takıldı; ne bir gülümseme, ne bir umut… Sadece kabulleniş. Sanki kendi kaderine değil, başkasının yazgısına yürüyordu.
Salona girdiğimizde nefesim boğazıma düğümlendi. Herkes oradaydı. Kadınlar başlarını öne eğmiş, erkekler ciddi bakışlarla yerlerine kurulmuştu. Veysel köşede, karşımda… Yüzündeki kendinden emin ifade içimi kaldırdı. Ne kadar tanıdık ve ne kadar yabancı bir adam…
Hoca geldi. Oturdu. Defterini
