My Sweet Revenge

CHAPTER 29

"Itigil mo, please! Itigil mo!" nanginginig sa takot na sigaw ni Camille.

Napatawa nang malakas ang driver na tila ba tuwang-tuwa itong nakikitang takot na takot siya. Unti-unti nitong binagalan ang takbo ng sasakyan habang panay ang tapon ng tingin nito sa kan'yang hita kapagkuwan ay mapangahas itong hinawakan.

"Huwag mo 'kong hahawakan!" malakas na sigaw niya.

Tumawa muli ang driver at nagsimulang tanggalin ang sinturon nito gamit lamang ang kanang kamay.

"Ihinto mo ang sasakyan!"

Tila ba hindi siya naririnig ng lalaki at dire-diretso lamang nitong pinatakbo ang kotse habang unti-unti na ring binubuksan ang butones ng pantalon nito.

"Ihinto mo sabi!" malakas na sigaw niya na halos maputol na ang kan'yang mga ugat sa leeg.

Her tears were streaming down on her face, full of fear. She didn't know what to do. Parang mahihimatay na siya sa takot. Wala siyang mahihingan ng tulong. Wala siyang malalapitan sa mga sandaling ito. Tanging sarili niya lamang ang maaasahan niya. She needs to be strong. She needs to fight. She needs to protect herself against him. She needs to stay alive.

Narinig niya ang pagbaba ng zipper ng driver. Kung hindi siya makakatakas sa mga kamay ng lalaking ito ay sigurado siyang bababuyin nito ang katawan niya at pagkatapos ay papatayin siya. She would rather risk to jump of the car just to escaped from him.

Kahit hindi niya nakikita ay alam niya ang ginagawang kalaswaan ng lalaki sa tabi niya. She heard his moaning with full of lust that made her want to vomit. She closed her eyes and gently slued the door but it was locked.

Her tears fell down. She was hopeless. This might be her end.

No! This can't be.

Walang pag-aalinlangan inagaw niya ang manibela ng kotse.

"Ihinto mo! Ihinto mo!" paulit-ulit niyang sigaw.

"Put*ngina mo!" the driver shouted as he stroke Camille's face many times using his elbow.

Napabitiw si Camille sa manibela at ang tanging nagawa niya ay saluhin ang bawat pagsiko ng lalaki sa kan'ya. The cab stopped at the dim part of the road where in, clump of shrubs grown in length.

"Hayop ka! Balak mo pa akong patayin, puwes uunahin kitang babae ka, pero bago 'yan, sisiguraduhin kong mapapakinabangan kitang g*go ka."

He pulled her hair tightly, na para bang matutuklap na ang bunbunan niya dahil sa lakas ng pagkakasabunot nito sa kan'ya. Napahiyaw na lamang siya dahil sa matinding sakit na nararamdaman niya.

"Bitawan mo 'ko!"

Nag-uunahang tumulo ang mga luha niya dahil sa magkahalong takot at sakit na nararamdaman niya ngayon. Pilit niyang tinatanggal ang malalakas na mga kamay nito sa kan'yang buhok, pero isang mabigat na sampal ang natanggap niya. Tinulak siya nito ng buong puwersa na halos mabasag na ang bungo niya nang tumama ito sa pinto ng kotse.

Nahihirapan siyang huminga at pakiramdam niya'y umiikot ang paligid dahil sa malakas na pagkakauntog ng kan'yang ulo. Tila ilog ang mga luha niyang ayaw tumigil sa pag-agos, puno ng hinagpis at pagmamakaawa na sana'y itigil na nito ang ginagawa sa kan'ya.

"Tama na please… tama na," she chanted.

But the man pulled her close to him. Isinusob nito ang ulo sa kan'yang leeg at nagsimulang maglakbay ang dila nito sa kan'yang leeg pababa sa kan'yang dibdib. Pilit siyang nagpupumiglas pero masyadong malakas ang lalaki. She pushed him away from her but the man held her right hand with full of force. Pauli-ulit na hinaplos nito ang magkabilang hita niya hanggang sa nagpangahas na ang kamay nitong pasukin ang loob ng kan'yang palda. Pilit nitong pinaghihiwalay ang kan'yang mga hita kaya panay ang pagsipa niya sa tiyan nito.

"Tulong! Tulong!"

Ang malakas na pagsigaw niya, ngayon ay napalitan ng hagulgol.

"Sige, sigaw pa! Akala mo ba may makakarinig sayo?"

The man laughed cruelly.

"Nagmamakaawa ako please… 'Wag mong gawin sa'kin 'to. Nakikiusap ako… H-hayaan mo 'kong umalis. Maawa ka, kahit ibigay ko sayo lahat ng pera ko, pati cellphone ko. 'Wag mo lang 'tong gawin," she begged with a painful tears streaming from her eyes.

"Sa tingin mo ba maaawa pa ako?"

Sinampal siya nito nang makailang ulit at 'pagkuwan ay mahigpit na hinawakan ang mukha niya.

"Kung hindi kana lang sana nagmatigas ay hindi ka masasaktan ng ganito. Pinahirapan mo pa akong hayop ka. Akala mo kaya mo 'kong labanan. Ulol! ngayon paluluhain kita ng du--"

Bago pa nito matapos ang sinasabi ay nagawa niya nang sipain ang p*********i nito dahilan para mamilipit ito sa sobrang sakit. Nang makakuha siya ng pagkakataon ay dali-dali siyang lumabas at hindi pa man siya nakahakbang ay mabilis na siyang nahawakan nito sa kan'yang manggas. Mahigpit ang pagkakahawak nito at pilit siyang hinihila nito pabalik sa kotse.

"Bumalik ka ditong hayop ka! Akala mo makakatakas ka sa'kin?"

Dahil sa lakas ng puwersa nitong humihila sa kan'yang damit ay isa-isang napigtas ang mga butones nito. Wala na siyang magagawa kundi ang hubarin ito bago pa siya macorner nito muli. She ran as fast as she could, without knowing where to go. Her body was shivering and she was losing her balance. Para bang kahit anong oras ay matutumba siya.

"Sige takbo! Maaabutan pa rin kitang babae ka. Takbo!" sigaw nito na sinamahan pa ng malakas na tawa.

Biglang nanghina ang tuhod niya at sa 'di sinasadya ay natapilok siya at nasubsob ang mukha sa mabatong daan. She was too tired. Her body couldn't take it anymore. Wala na siyang lakas para tumakbo pa. Ang sakit-sakit na ng buong katawan niya, pagod na pagod na siya. Parang hindi na niya kakayanin pa'ng tumayo.

Unti-unti niyang nararamdaman ang paghapdi ng kan'yang magkabilang tuhod at pisngi. She closed her eyes and prayed that this will end now.

"Pagod na ako. Ayoko na," bulong niya sa isip.

She suddenly heard a footfalls coming towards her direction. It terrified her, thinking that it was the driver. Kahit mahirap ay pilit siyang bumangon at humakbang upang matakasan niya ito. She didn't even notice that she's walking without her shoes. Hindi niya na ininda pa ang hapdi sa kan'yang mga paa sa tuwing nakakaapak siya ng matatalim na bato. She made a loud and convulsive sobs that full of apprehension and heaviness.

"Tulong..." she cried.

A strong force dragged her that made her scream.

"Bitawan mo ko! Bitawan mo ko!"

Pilit siyang nagpumiglas pero mahigpit ang mga kamay nitong nakahawak sa braso niya. Tears slipped from her weeping eyes. Namamaga na ang mga mata niya dahil sa sobrang pag-iyak.

Ilang beses niyang pinagsusuntok ang didib ng lalaki kahit ang mga kamay niya 'yong nasasaktan. Ito lang 'yong paraan upang masabi niya sa sarili niyang kahit sa kahuli-hulihan ay nagawa niyang ipagtanggol ang sarili niya.

"Hey! hey! Stop it! It's me."

A baritone voice imbued warmth and comfort to her distraught heart. She looked at the man holding her arm and then her eyes filled with tears of relief when she saw Marcus.

Kaagad niya itong niyakap ng mahigpit na para bang ayaw niya nang bumitaw dito. Ang takot at pangambang bumalot sa kan'ya ay napalitan ng saya at kaginhawaan sa puso. Unti-unti niyang nadama ang mainit na pakiramdam na hatid ng mga bisig ni Marcus sa kan'ya. She felt at ease. She felt secure and safe with his arms. Her sobs began to smooth down and she can breath now finely.

"salamat," she whispered.

Tinanggal ni Marcus ang mga bisig niya na nakayakap sa dalaga at 'pagkuwan ay inilayo ng kaunti ang sarili. He looked at Camille from head to toe and a woeful image of woman delineates her.

Nakapaa lamang ito at walang damit pang-itaas. She covered her body with her weak arms but it did not lurk the bruises on her body. Halatang pinagbuhatan ito ng sobra. He took off his coat and hand it to Camille.

"Suotin mo," sambit niya.

Kaagad itong ibinalot ni Camille sa kan'yang katawan at 'pagkuwan ay nagpakawala ng isang mapaklang ngiti.

"How could she even smile in her situation?" bulong niya sa isip.

"Let's go," he said.

Paika-ikang naglakad si Camille dahil nanunuot pa ang hapdi at sakit ng kan'yang talampakan dulot ng mga sugat na natamo niya kanina.

"B-bakit ka nga pala nakarating dito, sir?" pagbasag niya sa katahimikan.

"I followed you."

Bigla siyang natigilan sa narinig niyang sagot ng binata.

"B-bakit?" nagtatakang tanong niya.

Tinignan siya ni Marcus ng direkta sa mata.

"You left your bag in my car."

"S-sorry po, naabala ko pa kayo."

'Di niya alam pero parang dismayado siya sa naging sagot nito.

A moment of silence passed 'til Marcus uttered a word again.

"What happened?"

Napayuko si Camille nang maisip niya muli ang nangyari kanina. Paano niya ikukuwento ang pangyayaring parang isang masamang panaginip sa kan'ya. She didn't even know how to start it. She didn't even know what to say.

"I want to know it," seryosong sabi ni Marcus.

She took a deep breath.

"Iyong dri… 'yong driver… nag atte... n-nag attempt siyang gahasain a-ako."

A tears fell from her eyes. Kinagat niya ang ibabang bahagi ng labi upang mapigilan ang paghikbi, pero ang bigat-bigat sa loob. Hindi niya kayang hindi ito mailabas. Parang sasabog 'yong puso niya.

She begun to cry heavily. Sa bawat hakbang na ginagawa niya ay tila ba bumibigat na rin ang mga paa niya.

"I'll bring you to my place."

"Pero, sir..."

"Cut the crap! Hindi ka safe sa apartment mo ngayon, after what happened to you. He might follow you. Did you even think of that? 'Di mo ba naisip na dahil sa katigasan ng ulo mo kanina kaya muntik nang may mangyari sa'yo? Did you even think that those incidents happened to you are all intentions? O hanggang ngayon, iniisip mo na aksidente pa rin ang lahat?" Marcus raised his voice this time.

Nagulat si Camille sa biglaang reaksyon nito. Bigla siyang natahimik at walang kahit anong salitang lumabas sa kan'yang bibig. Tiningnan niya lamang ang binata sa mga mata. Gusto niyang makita rito kung ano ang nasa likod ng mga katagang binitiwan nito. Gusto niyang makita sa mga mata nito ang pag-aalala, ang takot sa kung anong mangyari sa kan'ya. Pero biglang nag-iwas ng tingin si Marcus at diretsong sumakay ng kotse.

"I'm not forcing you. If you don't want to go with me, I'll leave now."

Binuksan ni Marcus ang bintana at kapagkuwan ay inihagis ang bag niya sa lupa saka pinaandar ang kotse. 'Di pa man nakakalayo ito ay sumigaw na siya.

"Sasama ako sa'yo!"

INILIBOT NI Camille ang kan'yang tingin sa loob ng bahay. Gano'n pa rin ito kagaya ng huli niyang punta rito. Tahimik at tila ba nananahan ang kalungkutan sa loob.

"You wait here, magbibihis lang ako," sambit ni Marcus.

Naghintay si Camille ng ilang minuto at maya-maya lang ay bumaba na ang binata suot ang isang puting t-shirt na hapit sa katawan nito at denim shorts. May bitbit itong first aid kit at kaagad itong umupo sa tabi niya. Dalawang dangkal lang ang pagitan nila at amoy na amoy niya ang pabango nito na nanunuot sa kan'yang ilong.

"Humarap ka sa'kin. Let me treat your wounds."

Nang humarap sa kan'ya ang dalaga ay nakita niya ang mga pasang natamo nito sa mukha. She got bruises on her right jaw and left check. May malaking sugat din ang ibabang bahagi ng labi nito na nagdurugo pa rin.

Kumuha siya ng piraso ng bulak at nilagyan ng kaunting alcohol at itinapat sa labi nitong may sugat. Biglang napakislot ang dalaga.

"Don't move," saway niya.

"Ang hapdi," reklamo ni Camille.

"Tiisin mo. It might get infected kung hindi natin gagamutin."

Wala nang nagawa si Camille at ipinikit na lang ang mga mata habang tinitiis ang hapdi sa bawat pag lapat ng bulak sa kan'yang mga sugat.

Idinilat niya ang kan'yang mga mata nang maramdaman ang pag-uga ng couch na kanilang inuupuan. Nakita niya si Marcus na nagtungo sa kusina at ilang minuto lang ay bumalik na rin ito na may dalang ice pack. Umupo ito muli sa tabi niya and this time, he is much closer to her. His knee touched hers and it feels like there was a strong voltaic force that runs on her body.

"Let me see your neck," sambit nito.

"Ha?"

"Just do it," maawtoridad na sabi nito.

Itinagilid ni Camille ang ulo niya at tila na istatuwa siya nang ibinaba ni Marcus ng bahagya ang kan'yang suot na coat. Her collarbone was now visible to him. She felt awkward. Parang gusto niya nang matunaw lalo pa't nangingiliti ang mainit na hininga nitong dumadampi sa kan'yang leeg.

Hindi niya alam kung anong gagawin niya. Gusto niyang dumistansya muna rito ng sandali. Dahil para bang nahihirapan na siyang huminga. Nagrarambulan ang loob ng kan'yang puso at 'di nito magawang kumalma. Awtomatiko siyang napapikit nang maramdaman ang malamig na bagay na dumikit sa kan'yang leeg. It was so cold.

"Sir, kaya ko na. Ako na gagawa," sambit niya para makaiwas dito.

Kaagad namang itinigil ni Marcus ang ginagawa nang marinig ang sabi ng dalaga.

"You take a look at the bruises on your body. They're quite bad. Gamutin mo 'yan," he said coldly.

Camille nodded.

"Pag nagutom ka, there's a food in the fridge kumain ka. You sleep in the guestroom nando'n din ang pamalit mo," huling sabi ni Marcus bago ito umakyat.

CAMILLE LOOKED at herself in the mirror. Her eyes were swollen and the nasty dark bruises on her face and body made her look so pathetic. Kaagad niyang isinuot ang itim na sweater na iniwan ni Marcus sa kama. This cloth smells like him.

Ibinagsak niya ang sarili sa malambot na kama at ipinikit ang mga mata. Hindi niya akalaing makakabalik siya sa bahay ni Marcus at muling makakatulog sa kuwartong ito. This reminded her of something that made her laugh in silent.

Ito 'yong kuwarto kung saan gumising siya nang may hangover. Kung saan sumuka siya sa harap ng binata at sinabi sa mismong harap nito ang nararamdaman niya nang malamang hiwalay na sila ni Valerie. She couldn't imagine how fool she was that time. Gano'n pala ang epekto ng alak.

Kung hindi siguro nangyari sa kan'ya 'yon kanina ay hindi siya muling makakabalik dito. How cruel life is. Bakit parang pinaglalaruan lang siya nito? Bakit kailangang magtiis siya?

'Yong confidential documents na napunta sa envelope niya ay sinadya lang. 'Yong nangyari sa apartment niya, 'yong muntik na siyang masagasaan noong party at pati na rin noong malason siya sa pagkaing binili niya. Tapos, ngayon muntik na siyang magahasa at mapatay. Tama nga kaya ang sabi ni Marcus na ang lahat ng mga masasamang nangyari sa kan'ya ay sinadya ng taong may malaking galit sa kan'ya? Pero, sino? Bakit kailangang gawin niya 'to? Anong nagawa niya? Anong kasalanan niya?

She suddenly felt thirsty. Parang nanunuyo ang lalamunan niya at kahit laway ay wala na siyang malunok. Siguro dahil ito sa walang tigil na pag-iyak niya kanina. Agad siyang nagtungo sa kusina, but it was so dim there. She couldn't see anything. Sa pagkakaalala niya ay iniwan niya namang nakabukas ang ilaw kanina. Marahil ay bumaba si Marcus at pinatay ito upang magtipid ng kuryente.

Dahan-dahan siyang naglakad at tinungo kung saan nakadikit ang switch. Nang makapa niya ay handa na sana siyang pindutin ito pero bigla siyang natigilan at nakaramdam ng takot sa sarili nang makarinig siya ng kaluskos.

"S-sino yan?" malakas na sabi niya but she didn't get any response.

"Sir?"

Nang wala paring sumagot ay nagdesisyon na siyang buksan ang ilaw.

The chandelier lit up brightly and gave clear reflection to the man who was quietly sitting at the edge of the kitchen station. He was holding a cup of beer in his right hand and his eyes were gazing at her coldly.

Marcus looked at Camille questioning her presence. Suot-suot nito ang itim niyang sweater. It was too big on her that made her look skinnier, pero tama lang upang matakpan ang mga pasa nito sa katawan. Abot ito hanggang kalahati ng hita ng dalaga at ang suot nitong tsinelas ay masyadong malaki rito.

"What are you doing here in the middle of this night? 'Di ka ba makatulog?"

She sat comfortably next to him.

"Nauuhaw kasi ako, sir, kukuha sana ako ng tubig. Pero sa tingin ko mas okay kung ito ang inumin ko."

Kinuha niya sa kamay ni Marcus ang basong may lamang beer at akmang iinumin ito nang bigla siyang pigilan nito.

"No! You're not allowed to drink here. You're a bad drinker. Ayaw kong mag-alaga ng lasing."

Napatingin siya sa kamay ni Marcus na mahigpit na nakahawak sa kan'ya.

"Kahit… kahit ito lang sir. Gusto ko lang, hugasan 'tong alaala ko sa nangyari. Baka… baka sakaling lunurin nito at makalimutan ko."

Tiningnan siya ni Marcus ng direkta sa mata at nang bitawan nito ang kamay niya ay diretso niyang nilagok ang alak. Napapikit siya dahil sa magkahalong pait at anghang nitong nanalaytay sa kan'yang lalamunan. Nang maubos niya ang laman ng baso ay nagpakawala siya ng isang mapaklang ngiti.

"Salamat Sir."

Iniwas ni Marcus ang tingin niya sa dalaga.

"Alam niyo… 'di ko alam kung… kung ilang beses ba akong dapat magpasalamat kase… napakabuti niyo sa'kin. Ilang beses niyo na akong tinulungan at iniligtas sa kapahamakan. Utang ko sa inyo ang buhay ko."

Biglang nagpanting ang tenga ni Marcus nang marinig ang huling sabi nito. He looked at Camille with his extorting eyes.

"Sa tuwing nakikita ko 'tong mga sugat ko, naaalala ko 'yong mga nangyari. Takot na takot ako..." tears fell from her eyes.

"Akala ko… akala ko mamamatay na ako. Akala ko hanggang do'n na lang 'yong buhay ko, na matatapos na ang lahat. Na hindi ko na makikita sila mama at papa. Hindi na ako ulit makakapagtrabaho at hindi ko na magagawa ang mga bagay na gusto kong gawin. Pero dumating ka… at hindi ko inaasahan na ikaw ang tutulong sa'kin."

Nagsimula nang bumigat ang bawat pag hikbi niya.

"Tama ka, sir! Hindi ko nga naisip na ang lahat ng nangyayari sa'kin ay sinadya. Napakabobo ko para isipin na aksidente lang lahat, na wala lang 'yon. Natatakot kasi ako… Natatakot akong isipin na baka kung anong mangyari sa'kin sa susunod pang mga araw. Natatakot akong baka wala na akong magawa. Baka hindi ko na kaya ipagtanggol ang sarili ko at hindi na ako makaligtas, dahil babae lang ako, mahina, marupok. Natatakot akong baka sa susunod wala nang ikaw.. Wala nang ikaw na tutulong sa'kin."

Pinunasan niya ang mga luhang nag uunahang tumulo kapagkuwan ay ngumiti ng payak.

"Kaya salamat, sir. Salamat ng sobra-sobra."

She stood up and smiled once again before she turned her back to Marcus.

"Live with me..."