JOMARI’s POV
Marahan kong inabot ang kanang kamay ni Stephanie na kaagad din naman niyang binawi nang maramdamang pumalibot ang aking kaliwang palad doon. Kaagad siyang luminga-linga sa paligid at kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pangamba.
Kampante akong sumandal sa veranda ng mansyon ng pamilya Guerrero at nakapamulsang humarap sa babaeng nagpapasaya ng aking puso.
Jomari: Don’t worry, my love. Walang tao sa palapag na ito ng mansyon nang sundan kita rito.
Napangisi ako nang makita kong hindi pa rin nawawala ang pag-aalala sa mukha ni Stephanie kahit in-assure ko na siya.
Jomari: Do you think ipapahamak kita sa mga miyembro ng pamilya? You know I care about you so much at hindi ko hahayaang magkaroon sila ng dahilan para pag-isipan ka ng masama.
Nakita ko ang unti-unting pagka
