Aurelia's Journey

05

Aurelia’s POV

Isang buwan na pala ang lumipas mula nang mapadpad ako sa baryo ng Kalantian. Sa simula, hirap akong makibagay sa simpleng pamumuhay dito, walang kuryente, walang teknolohiya, puro mano-manong gawain. Pero ngayon, masasanay na ako sa ritmo ng baryo. Alam ko na kung kailan magigising ang mga manok, saan kukuha ng tubig sa poso, at paano alagaan ang mga halaman sa maliit na parte ng hardin sa gilid ng kubo ni Nanang Ysabel.

Ngunit higit sa simpleng pag-aalaga sa araw-araw, napagtanto ko rin na gusto kong gumawa ng sariling eksperimento. Sa Maynila, mahilig akong magluto at mag-eksperimento sa kusina. Bakit hindi ko rin subukan sa mundo na ito, gamit ang mga sangkap na natural at makukuha sa paligid?

Habang pinagmamasdan ko ang maliit na espasyo sa gilid ng bahay, napansin ko na may ilang tuyong dahon at d**o na puwede kong gamitin. Sa isip ko, nagsimula akong magplano: gumawa ng organic fertilizer para sa mga halaman. Kinuha ko ang mga bagay na madaling makuha sa paligid:

Tuyong dahon at d**o – carbon source, tutulong sa decomposition.

Balat ng gulay at prutas – nitrogen source para palakasin ang lupa.

Abo mula sa dapog o tinatawag na lutuan – dagdag mineral at pH regulator.

Kaunting dumi ng hayop – mula sa manok at kambing ni Nanang, para sa microbes at sustansya.

Pinagsama ko ang lahat sa isang maliit na sisidlan, hinalo at binasa ng kaunting tubig. Habang ginagawa ko, naisip ko na parang nagluluto ako ng recipe pero para sa lupa, hindi para sa tiyan. Napangiti ako sa sarili ko. Kahit simple, alam kong makakatulong ito sa mga tanim ko.

------------

Pagkatapos ay kinuha ko ang ilang binhi na iniwan sa akin ni Nanang Ysabel: talong, okra, kamatis, at kaunting repolyo. Hinukay ko ang maliit na bahagi ng lupa sa gilid ng bahay, inilagay ang compost na ginawa ko, at marahang itinanim ang mga binhi isa-isa.

Habang nagtatanim, ramdam ko ang kakaibang saya. Parang baby na inaalagaan, pero mas malaki ang responsibilidad hindi lang basta tanim, kundi buhay na kakainin din namin. Diniligan ko nang dahan-dahan, pinapanatiling basa ngunit hindi malunod ang lupa. Nakakatuwa rin na nakikita kong unti-unti nagiging bahagi na ako ng mundong ito.

-----------

Habang nakaupo ako at pinagmamasdan ang mga bagong tanim, paulit-ulit kong iniisip ang mundo kung saan ako napadpad. Alam ko na ngayon ang tungkol sa tatlong kontinente:

Aureanthia – kung saan nakatira ang baryo ko; malawak ang lupain at sakahan, simple at payak ang buhay ng mga tao.

Zephyros – lugar ng mangangalakal at pantalan, puno ng palitan ng kalakal at negosyo.

Drakenshade – malayong kontinente na puno ng alamat at misteryo, hindi pa nako-explore.

Sa isip ko, malinaw na sa akin na Aureanthia ang lugar ko ngayon, sa maliit na baryo ng Kalantian. Ang pag-alam sa mundong ito ay nagbibigay sa akin ng kaunting kontrol, kahit pa ako’y dayo at kakaibang tao sa lugar na ito.

Bawat araw na lumilipas, natututo akong maging pasensyoso, mas mapagmasid, at responsable. Ang simpleng pagkilos ng pagtatanim at pag-aalaga sa lupa ay hindi lang nagiging pagkain; ito rin ay aral sa buhay. Sa bawat usbong ng halaman, nararamdaman ko na unti-unti rin akong nakauugat sa mundong ito.

--------

Sa dapithapon, huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang maliit na seedbed ko. Ang mundo na dati’y nakakatakot at hindi maintindihan, ngayon ay unti-unti kong nauunawaan. Ang mga bagong kaalaman at simpleng kilos ng pagtatanim ay nagbibigay sa akin ng kakaibang saya at kumpyansa.

Siguro nga, hindi ako aksidenteng napadpad dito. Marahil, may dahilan kung bakit ako narito at ang simula ng lahat ay sa isang maliit na buto.

⋆˙⟡🪶─ .✦🌱⊹₊ ݁.⋆˙⟡🪶─ .✦🌱⊹₊ ݁.

End of Chapter 5.