The next few days made me feel anxious. At first, naisip ko na gawin ang mga regular kong ginagawa kapag hindi ako sumasama sa pagpasok ni Cymon. But then I became so observant in my surroundings that I can't even relax when I jog outside. Palagi kong naiisip na may sumusunod sa akin.
Ganito pala yung pakiramdam na alam mo na yung sikreto ng iba. Para ka nang nababaliw at mas lalong nagugulo ang isipan mo. Mas mabuti pa palang hindi ko alam na alam na ni Ivan kung nasaan ako. Mas natural ang kumilos kapag ganon.
Sa ikatlong araw na ganon ang gumugulo sa isipan ko, sinubukan kong magkulong na lang sa apartment ko. At least dito, mag-isa lang ako. Wala akong katatakutan na sumusunod sa akin. Walang mga matang nakabantay.
Pero mas nakakabaliw pala ang mag-isa tapos wala kang ibang nakik
