1 hafta sonra…
Evlenmiştik. Ben Kaya’yla evlenmiştim. Sonu ne olacak bilmeden kabul etmiştim. Hayatım boyunca en çok korktuğum şey bağlanmaktı ama en büyük imzayı atmıştım. Bir yüzük, bir soyadı, bir çatı… Hepsi artık bana aitti. Ya da ben onlara aittim, bilmiyordum. Bildiğim tek şey, geri dönüşü olmayan bir yola girdiğimdi.
Nikâh sessiz olmuştu. Gösterişsiz ama ağır. O ortamda aşk kelimesi yoktu belki ama güç vardı. Masanın arkasında oturan adam bile Kaya’ya “bey” diye değil, neredeyse “efendim” diye hitap edecek gibiydi. İmzayı attığım an kalem parmaklarımın arasında titremişti. Soyadımı yazarken bir an duraksamıştım. Kendi ismim yabancı gelmemişti bana hiç ama onun soyadını yazarken içimde bir şey yer değiştirmişti. O an Ela olmaktan çıkıp “Kaya’nın karısı” olmuştum. İşte en ağır gele
