My Cruel Step Brother

Chapter 17

NGAYON ang libing ni Mama at Tito Mon. Nakatayo kaming lahat habang nakadungaw sa mga dalawang ataol na unti-unting bumababa sa hukay. Tanging mga iyak naming lahat ang naririnig at kasabay non ang paghahagis namin ng bulaklak sa kanila.

Hindi ko lubos maisip na hahantong kami sa ganito ni mama.

Expected naman na ang buhay ay may hangganan ngunit hindi ko inaasahan na iiwan ako ni mama ng ganito kaaga. Hindi pa ako handa dahil lalo pa at siya nalang ang meron ako.

SOBRANG SAKIT! Gusto kong sumigaw pero hindi ko magawa.

Hinayaan ko nalang na tahimik akong umiyak sa gilid habang nakaalalay sa akin si Renz. Simula nang mawala si Mama at Tito Mon ay ito na lagi ang nakaalalay sa akin. Nasa tabi nito si Vida. Ang kasintahan ni Radzkier na dumating lang kahapon at katabi nito si Radzkier.

Nang dumating rin ito kahapon ay hindi na rin sila mapaghiwalay na dalawa. Kung nasaan si Radzkier ay naroon din ito. Kilala rin pala ito ng buong angkan nila at mga kaibigan. Pakiramdam ko tuloy ay isa akong outcast sa pamilya nila. Tanging ang apat na magkakapatid lang ang kakilala ko.

Hindi ko alam kung bakit ako nakakaramdam ng ganito. Ganito rin ang naramdaman ko nang makita ko ang closeness ni Riva at Mama noon habang kaharap ako. Pero hindi pwede. Dahil unang una wala akong karapatan. Pangalawa, ay wala namang espesyal na namagitan sa amin ni Radzkier.

Nang gabing yon na hinawakan niya ang kamay ko noong dalawa lang kaming naiwan sa bahay nila ay pakiramdam ko may iba sa mga tingin, halik at paghawak niya sa kamay ko. Hindi ko matukoy kung ano pero ayaw kong magassume. Masasaktan lang ako.

*****

ISANG buwan ang lumipas nang mailibing sila Mama at Tito Mon. Nandito parin ang kasintahan ni Radzkier. Nakaleave daw ito ng tatlong buwan kaya tatlong buwan ko ring makikita ito sa loob ng bahay.

Maganda ito, mukha ngang koreana e. Lumaki rin sa mayamang pamilya at may maipagmamalaki na rin. Hindi tulad ko na nagaaral palang at palamunin pa ng mga Lopez. Ganda lang ang binatbat ko rito.

‘Teka nga! Bakit ko ba kinukumpara ang sarili ko dito?! Kasalanan to ni Radzkier! Kung di lang kasi niya ako ninakawan ng halik ng ilang beses hindi sana ako ganito!’

Simula nang matapos ang libing ay sobrang tahimik na rin ng bahay. Magkikita kita nalang kaming lahat kapag kakain sa baba.

Napatingin ako sa oras at alas dose palang ng gabi. Kanina pa ako pabaling baling sa higaan at hindi makatulog. Naisipan kong bumangon at uminom ng gatas sa baba.

Pagbaba ko ay sinindihan ko muna ang ilaw at nagtimpla ng gatas. Pagkatapos kong magtimpla ay umupo muna ako sa counter habang iniinom ang mainit na gatas.

Nang maubos ko ito ay hinugasan ko na rin agad ang ginamit ko saka ko pinatay ang ilaw at umakyat na ng ikalawang palapag. Habang paakyat ay kinilabutan ako sa narinig ko. Para itong iyak na hindi ko matukoy. Nagpaparamdam ba si mama? Wag naman sana, alam ni mama na matatakutin ako e. Kahit sa panaginip nalang siya magparamdam hindi yung sa ganitong paraan lalo pa at madilim dito sa may hagdan.

Mas lalo pa akong kinilabutan nang dahan-dahan akong naglalakad ay mas lalong lumalakas ang naririnig kong parang iyak.

Nang binilisan ko ang paglalakad ay parang nagiiba na rin ang naririnig ko. Hindi na ito parang iyak kundi ungol! Ungol ang naririnig ko at mas lalo pa akong nagulat nang mapagtanto kong sa loob ng kwarto ni Radzkier ito galing.

“Oooh.. Babe.. Harder pleaaasee.. oooh f**k!” Rinig kong sabi ni Vida. Oo alam kong si Vida ito dahil dito ito sa silid ni Radzkier natutulog.

“ Aaah.. you like it?” Rinig kong sabi ni Radzkier. Natutop ko ang bibig ko at mabilis na pumasok ng kwarto ko na katapat lang nila. Rinig na rinig ko ang mga katawan nilang nagsasalpukan.

Heto na naman ako. Nakaramdam na naman ako ng kirot sa puso ko pero iba ngayon.

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Bakit iniisip ko na ako ang kasama ni Radzkier sa loob ng silid niya na may ginagawa?

Mali ito.

Umiling-iling ako saka mabilis na nilock ang pinto ng kwarto ko at humiga sa kama.

Nang ipikit ko ang mga mata ko ay napamulat din ako agad dahil biglang nagpop up sa isipan ko si Radzkier na hubad at pawisan!

Nageecho rin sa tenga ko ang mga narinig kong ungol ni Vida at Radzkier na dahilan kung bakit pakiramdam ko ay parang namamasa ang p********e ko.

Wala pa akong karanasan ngunit nang marinig ko ang mga ito ay parang may nabuhay sa loob ko. Unti-unti kong hinawakan ang dibdib ko at minasahe ito.

Ni minsan hindi ko pa ito ginawa ngunit pakiramdam ko ay kailangan ko itong mailabas. Napakagat ako ng labi at dinilaan ang mga ito dshil pakiramdam ko ay nanunuyo ang mga ito sa pagmasahe ko sa dibdib ko.

Hindi rin mapakali ang mga binti ko kaya naman nang hindi makuntento ay binaba ko ang isang kamay ko at naiwan ang isang kamay ko na minamasahe ng salitan ang mga dibdib ko.

Pinasok ko ang kamay ko sa loob ng panty ko at ganon nalang ang ungol ko nang hawakan ko ang p********e ko at ramdam ko ang sobrang pamamasa nito.

Hinanap ko ang c******s ko at minasahe iyon dahil iyon ang sabi ni Rita sa akin noong tinuturuan niya ako sa mga kalibugan. May karanasan na rin kasi ito at mas maganda na raw na magsarili kesa magpakamot sa iba’t ibang lalaki.

Nang makapa ko ang hinahanap ko ay dahan-dahan ko itong nilaro at nagpabaling-baling ang ulo ko sa sarap na dulot ng mga daliri ko. Ang sarap pala.

Nang hindi ako makuntento ay mas lalo ko pang binilisan ang galaw ng daliri ko at pinaghiwalay pa lalo ang mga hita ko para mas maramdaman ko ang mga daliri ko.

Ito pala yung sinasabi ni Rita na langit. Hindi ko maipalawanag ang sarap na nararamdaman ko ngayon. Bago ito sa akin. Pinagsabay ko ang paglaro sa c**t at n*****s ko kaya wala sa sariling napaungol ako na agad ko namang tiniklop ang bibig ko dahil baka may makarinig sa akin sa labas.

Nagsimula na ring tumaas baba ang pwet ko na mas lalo pa akong ginanahan.

Wala sa sariling nabigkas ko ng mahina ang pangalan ng taong naririnig ko lamang kanina.

“Oooh.. Radzkier..” Mahinang sambit ko. Sobrang mali ng ginagawa ko dahil pinagnanasaan ko ito ngunit tanging ako lang naman ang nakakaalam kaya kontento na ako rito.

Kaysa naman akitin ko ito o ibigay ang sarili ko sa kanya.

Nang patuloy ako sa ginagawa ko ay pakiramdam ko ay may sasabog sa loob ko at tingin ko ay ito na yung tinatawag nilang orgasmo.

Bigla akong nanginig ng mailabas ko ito. Basang basa ako sa pawis at pakiramdam ko ay bigla akong nanghina at wala sa sariling ipinikit ko ang mga mata ko hanggang sa hindi ko namalayang nakatulog ako.

*****

Kinabukasan ay maaga akong nagising dahil may pasok ako. Bumaba na ako ng hagdan at papasok na sana sa kusina nang marinig kong naguusap usap ang magkakapatid kasama ang kasintahan ni Radzkier na si Vida.

Madadaanan kasi ang dinning area kapag pupunta ng dirty kitchen.

“Anong plano kay Sapphire kuya?” Rinig kong tanong ni Riva sa kapatid kaya natigilan ako.

“What do you mean?” Tanong naman ni Radzkier dito.

“I mean, hindi ba siya aalis dito? Wala na si Tita Sania at Daddy.” Sabi naman ni Riva dito. Umawang ang labi ko sa narinig.

“She’ll stay here.” Singit naman ni Renz dito.

“Ikaw ba si kuya Radzkier?” Sarkastikong tanong naman ni Riva kay Renz.

“Riva, Renz is right. Sapphire has no family and no where to go.” Dagdag naman ni Rayver. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako sa pagtatanggol ni Rayver at Renz sa akin pero mas nangingibabaw sa akin ang pakiramdam na isa akong kaawa awang nilalang na walang pamilya.

“Well, si kuya Radzkier ang magdedecide niyan.” Sabi nalang ni Riva dito.

Hinintay naman ng mga ito ang sasabihin ni Radzkier at pati ako ay hinihintay rin ang magiging sagot nito.

“We shouldn't talk about it, because she will live here as long as she wants. Rayver is right, wala na siyang pamilyang mapupuntahan kaya dito parin siya titira. We are her family now.” Mahabang sagot nito kaya hindi nakaimik si Riva.

Dahan-dahan akong umatras at hindi na ako nagtuloy sa kusina. Sa school nalang ako kakain.

Habang naglalakad palabas ng subdivision ay hindi ko maiwasang maluha sa mga narinig ko. Parang ngayon palang nagsink in sa akin na wala na talaga akong pamilya.

Hinayaan ko lang na bumalisbis ang mga luha ko pababa habang naglalakad. Ngayon ko lang kasi naramdaman ang ganito na wala na akong pamilyang uuwian o lalapitan.

Nagulat naman ako nang may biglang bumusina sa harapan ko at napatingin dito. Tumigil ang sasakyan sa harap ko na mukhang pamilyar kaya hinintay kong lumabas ang driver nito.

“Sapphire.” Sambit nito at nagulat ako nang lumabas si Cairo.

“C-Cairo..”

“Lutang ka na naman.” Sabi nito kaya napayuko ako dito at nagiwas ng tingin.

“Wait. Are you crying?” Nagaalalang tanong nito sa akin kaya yumuko ako dito.

“M-mauuna na ako sayo. May pasok kasi ako.” Sabi ko nalang dito at akmang dadaanan ko na ito nang hawakan ako nito sa braso.

“Ihahatid na kita.”

“Hindi na po. Malapit naman na po ako sa terminal.” Sabi ko nalang dito saka ito tinalikuran.

“I insist.” Sabi nito saka ako hinila nito sa pulsuhan. Gulat naman akong napatingin sa kamay nito at marahan pa ako nitong pinasok sa sasakyan niya.

“Hindi ka ba pupunta sa bahay nila Radzkier? Baka inaasahan ka non.” Sabi ko dito nang paandarin nito ang sasakyan.

“Radzkier didn't expect me so it's ok. You are the reason why I want to go there, anyway.” Sabi nito kaya napatingin ako dito.

“Huh? Bakit?”

“Isn’t it obvious? I want to see you.” Nakangiting sabi nito kaya napaiwas ako ng tingin at tumingin nalang sa harap.

Kada may banat ito sa akin ay naaalala ko ang mga sinabi ni Radzkier sa akin dati na hindi ako ang tipo nito.

Lihim nalang akong napabuntong hininga at tumingin sa harap.

“May problema ba?” Biglang tanong nito nang mapansin nito ang pananahimik ko.

“Wala.”

“Halata ngang wala. Kagagaling mo sa iyak e.” Natatawang sabi naman nito. “Do you have an exam or quiz today?” Tanong pa nito.

“Wala naman. Bakit?” Nagtatakang tanong ko rito.

“Nothing, gusto sana kitang dalhin sa lugar na alam kong magugutuhan mo. Hindi naman siguro masamang umabsent ka muna ngayon diba?” Tanong nito.

Napatingin ako dito at nagisip kung sasama ba ako dito o hindi. Wala naman siguro siyang gagawing masama sa akin at isa pa ay katatapos palang ng exam kaya ayos lang.

Mabilis ko namang tinext ang mga kaibigan ko na hindi ako papasok saka ko pinatay ang cellphone ko.

“So?” Sabi nito at halatang naghihintay rin ng sagot ko.

Tiningnan ko naman ito saka ako tumango at nginitian ng matamis.

Nakita kong natulala pa ito saglit at nang makabawi ay ngumiti rin ito saka mabilis na ni’U Turn ang sasakyan. Napatili naman ako sa ginawa nito na siyang ikinatawa niya.

Ngayon lang naman ito kaya susulitin ko na. Gusto ko rin kasing makalimot dahil pakiramdam ko ay ang bigat bigat na ng dinadala ko.