Chapter 69
Zhiya Sabriya Smith
ONE week later after bone marrow transplant. Kasalukuyan kaming nasa rest house ni Papa Alejandro sa Batangas, sa tabi ng lawa kung saan tanaw na tanaw ang bulkang Taal. Tahimik. Malamig ang simoy ng hangin kahit tirik ang araw. Tired and happy at the same time, I let myself drop onto the coarse sand.
Huminga ako ng malalim habang nakatitig sa bulkan sa di–kalayuan. The view would've been terrific...if only my heart wasn't this heavy.
Nang may maliit na katawan ang biglang tumabi sa akin. Ikinawit ang maliit niyang braso sa braso ko. Lumingon ako, at halos sabay kaming ngumiti.
"Seve..." bulong ko.
He looked so much better now. Wala na ang pamumutla. Wala na ang laging pagkaantok. His skin was glowing, his eyes were alive again. Bumalik na siya sa dati
