Chapter 15
Zhiya Sabriya Smith
HINDI ako pwedeng lamunin ng takot. Hindi niya ako laruan. Lalong hindi niya ako alipin. At lalong hindi ako mananatiling bihag ng demonyong si Amari.
Huminga ako nang malalim, kinuyom ang mga palad ko sa ibabaw ng ulo ko, at buong lakas—lahat ng gigil, lahat ng galit, lahat ng takot—itinaas ko ang tuhod sa gitna ng mga binti niya. Hindi iyon gaanong malakas subalit sapat upang mabitiwan niya ako.
Napamura si Amari at napa–atras.
"Damn—Sab!" sigaw niyang may halong gulat at sakit.
Pero hindi na ako lumingon. Tumakbo ako palabas ng kubo, kahit nawawala na ako sa direksiyon, kahit nanginginig ang tuhod ko. Basta makalayo. Basta makaalis. I had to run. For Seve.
Pagkalabas ko, ilang kalalakihan ang agad humarang sa akin—mga tauhan ni Amari. Puro maskulad
