KARANLIK DOLUNAY

BÖLÜM 3 'köz'

KARANLIK DOLUNAY

Bölüm şarkısı : Sezen Aksu - Herkes yaralı

3. BÖLÜM

' KÖZ '

Küçükken salıncağa bindiğim de, onu, beni gökyüzüne ulaştıran tek vasıta gibi görüp, çok hızlı sallanırdım. Şimdi anlıyorum da meğer benim ruhum o salıncağın demirlerine takılı kalmış. Şimdi bedenim, ruhumdan ayrı sallanıyor. Öyle bir boşlukta sallanıyordum ki tüm her şeyimi gökyüzüne savuşturuyormuşum gibi. Öyle bir canım yanıyor ki benden kopanlarla.. bir daha ne kendimi ne de dağıttıklarımı toparlayabiliyorum.

Hayatın

bize altın tepsiyle sunduğu tek şeyin gözyaşı olduğunu bir kez

daha pekiştirdim şu gencecik yaşım da.

Fazla sineye çekiyoruz acıları. Fazla alttan alıyoruz. Ve benim

öğrendiğim ise sırtımda ki bu kamburu tek başıma taşıyacağım..

Çünkü bundan sonra yanımda bir desteğim yok kalmadı.. Ben her ne kadar elinden

tutup göndermek istemesem de gitti. İnsan oğlu bazı şeylere müdahale edemiyordu

ne yazık k .. Her ne kadar yapma etme dese de.. Hatta kendini parçalasa da.. Şu

an mesela kendimi denizlere fırlatsam hiçbir önemi yoktu. Çünkü giden acıların

yeri çok daha büyü acılarla dolmaktan başka bir şey yapmıyordu. Eksilmiyordu,

azalmıyordu. Aksine daha da yok oluyordu insan.. En acısı da insan

yuvarlandığını göre göre elinden hiçbir şey gelemiyor oluşuydu. Bu belki de en

acısıydı.

Aralayacağım gözlerimle

sakince yutkundum. Başım da dönüp duran cümleleri zar zor

anlamaya çalışırken, başımın ağrısı hiç de yardımcı olmuyordu buna.

Zaten bundan sonra hiç bir şey yardımcı olamazdı ki bana. Bunu anlamıştım. Bunu

daha gözlerimi kapatmadan, buraya yatmadan anlamıştım. En son gördüğüm o hayal

meyal anılardan sonra anlamıştım. Keşke hiç kapatmasaydım gözlerimi. Böyle bir

bilinmezliğe açmazdım belki de..

"Söylemeliyiz.

Zaten her şeyi gördü." Evet her şeyi görmüştüm. Keşke görmeseydim ama

görmüştüm. Babamı kanlar içinde orada o şekilde görmüştüm işte.

"Bir saniye

kendine geliyor."

Tanıdık gelen

sesle kolumda hissettiğim ağrıya aldırmadan yüzümü ekşiterek açtım

gözlerimi. Sımsıkı kapattığım göz kapaklarım sızlıyordu.

Bunca zaman neden uyandırmadınız? Ben bu kadar süre de de uyumuş olamam

değil mi? Ben normal de bu kadar uyumazdım ki. Babam uyutmazdı

çünkü. O beni hiç fazla uyutmazdı. Çünkü ne kadar çok uyursam o kadar az

oyunlar oynayabilirdik birlikte. Şimdiye kadar da çokta gelmiş olması gerekmez

miydi? Şimdi neden yoktu? Neden gelmemişti beni uyandırmaya? Artık oyunlarda mı

oynayamayacaktık yoksa?

Can havliyle kolumdaki

sızının üzerine elimi kapattığımda daha da canım yandı ama aldırış etmedim.

"Lanet olsun, çıkarın şunu. Morarır şimdi benim kolum!

Çınar bunu bilmiyor musun sanki de bu şeyi koluma takmalarına izin

verdin?!" bir tek şu an sitem edebileceğim tek kişi oydu.

Şu an hissettiğim tek

acı serumlu kolumun acısı olsaydı keşke. Ama göğsümün sol

tarafının cayır cayır yandığını hissediyordum. Bir gerçek öyle çarpılıyordu ki

yüzüme. Bundan sonra bir yokluk o kadar büyük sızlatıyordu ki canımı.. Babam neredeydi

benim?

"Ezel Hanım sakin

olun. Serumunuz henüz bitmedi." omzumdan tutulan

ellere bakıp sinirle soludum.

Derin bir nefes alıp,

gözlerimi açarken sağ tarafım da hayal meyal

gördüğüm Çınar'a bağırdım.

"Çınar!"

doktorun gözlerinden ayırmadan yüzümü devam ettim. "Şu kaçık doktoru al

başımdan! İyiyim ben!" dediğimde sağ elimi sımsıkı

kavrayan Çınar'a bakmamak için kendimi zor tutuyordum.

Bundan sonra kimseyi gözüm de görmeyecekti zaten, biliyordum.

Çünkü bakarsam ağlarım biliyorum.

Çünkü bağırsam susmazdım, çünkü bağırsam bir daha asla konuşamayacak hale

gelirdim.

Geriye doğru yaslanacağım an

Çınar "Ezel -" dedi. Sakın tamamlama o cümleni sakın! Ben

bundan sonra sağır olmak istiyorum babama dair her şey de. Ben bundan sonra asla

dinlemek istemiyorum. Kimsenin sözü cümlesi sesi derman olmazdı bana.. Bundan

sonra onsuz geçireceğim her saniye benim için kabustaN beter olacaktı işte. En

son olanlar, babamın o hali gözümün önünden bir türlü gitmiyordu.. Ne

yapmışlardı acaba ondan sonra.. Sonrası karanlıktı. Senin için de karanlık

mıydı baba peki? Bundan sonra hiç ışık olmayacak etrafın da farkında mısın?

Asla sevmezdik bunu. Ama başımıza geldi. Bunu gören ilk kişi ise sen oldun.

Keşke böyle olmasaydı be baba! Gözümün önün de karanlığa gömülüşüne şahit

olmasaydım ben. Çünkü bundan sonra benim de hep bir tarafım karanlıkta kalacaktı.

Böyle daha mı iyi oldu baba! Sen toprağın altında ne yapacaksın bundan sonra!

Allah'ım kaç gündür burada böylece uyuyordum ben? Bu kaçıncı gündü senden ayrı

geçirdiğim? Bundan sonrasına nasıl alışacaktım ben peki? Nasıl nefes alacaktım?

Elimi ellerinden kurtarırken

sol tarafıma dönüp cenin pozisyonunu aldım. Ellerimi başımın altına

alıp akmaya başlayan gözyaşlarıma komut verdim. Sanırım bundan sonra

ben komut vermeden akacaktı kendiliğinden. Bu acı taş gibi oturdu kalbime. Bundan

sonra ağladığımda bir el de silmeyecekti onları. Kendi kendimden başka çarem

yoktu. Bunu çok iyi anlıyordum. Keşke anlamasaydım ama bu gerçekler bir bir

çarpılıyordu yüzüme de, kalbime de..

Dökülün Allah'ın belaları.

"Gitti değil

mi?"

Yutkunarak sorduğum bu

soruya kimsenin cevabı yoktu. Aslında var ama kimsenin dillendirmeye cesareti

yoktu. Ben biliyordum. Her şey gözümün önündeydi çünkü. Keşke

görmeseydim. Gözümün önünden gitmeyen bu görüntülerle şimdi ne yapacaktım

ben?

Bu acımasız hayatta,

benim tek dayanağım beni bırakıp gitti. Hissediyorum.

Gözyaşlarım

yerlerini hıçkırıklara bıraktıkların da, Selen'in yanıma

gelip saçlarıma öpücük bıraktığını hatırlıyorum.

O an sessizliğin,

kalbimi delecek bir bıçak olduğunu iliklerim de hissettim. Bundan

sonra hep sağır edecek bir sessizliğin için de batacaktım. Hissediyordum.. Bundan

sonra yalnızca uyuşmak isteyecektim ben! Bir yataktan hiç çıkmamak, babama gideceğim

günü beklemek isteyecektim..

Keşke

beni bırakıp giderken, emanet edebileceğin bir 'annem' olsaydı baba!

**

Gökyüzü yine ve

yeniden kızıla boyanırken bu gece de uyumadığım için

şişen gözlerime baktım tam karşım da duran

aynadan. Çalışma masamla karşı karşıya

duran dolabım sanki üstüme yıkılacak gibiydi. Ya da ben öyle

düşünüyordum uykusuzluktan. Sandalye de dizlerim karnıma çekili, başım

da diz kapaklarımın üzerindeyken sağımda masanın

üzerin de duran henüz yeni yazmaya başladığım siyah kapaklı günlüğü açtım.

Başladım konuşmaya. Arka da ise içimi delecek hafif bir müzik çalıyor. Bir

bıçak oyuyor derinlerimi.. öyle bir parça çalıyor ki. Yok olmak istiyorum.

Kar

hazır inmeye saçlarıma

Beklemedim

ki beklemedim

Geçsin

ömrümün yaz baharı

İstemedim

ki istemedim Gençliğimin gül bahçesinde

Aldı

telaş beni ellerine

Sen

bırakma beni, kalbimin gerçeği

Düştüm

aşkının ayağına

Durma,

durmaz geceler

Durma,

durmaz çileler

Durma,

dursun yüreğim

Sana

binlerce kez öleceğim Bozulur yasaklar, kurallar

Sevişmek

bağışlanmaz

Affetme

beni

İçimde

korkulu heyecan

Aşkınla

başım dönerken

Vursalar

ölemem Kar hazır inmeye saçlarıma

Beklemedim

ki beklemedim

Geçsin

ömrümün yaz baharı

İstemedim

ki istemedim Gençliğimin gül bahçesinde

Aldı

telaş beni ellerine

Sen

bırakma beni, kalbimin gerçeği

Düştüm

aşkının ayağına

Durma,

durmaz geceler

Durma,

durmaz çileler

Durma,

dursun yüreğim

Sana

binlerce kez öleceğim Bozulur yasaklar, kurallar

Sevişmek

bağışlanmaz

Affetme

beni

İçimde

korkulu heyecan

Aşkınla

başım dönerken

Vursalar

ölemem Bozulur yasaklar, kurallar

Sevişmek

bağışlanmaz

Affetme

beni

İçimde

korkulu heyecan

Aşkınla

başım dönerken

Vursalar

ölemem Bozulur yasaklar, kurallar

Sevişmek

bağışlanmaz

Affetme

beni

İçimde

korkulu heyecan

Aşkınla

başım dönerken

"Sen

gideli bugün on yedinci gün baba. Ve ben hala

senin kokun olmadan uyuyamıyorum. Keşke

giderken kokunu bir şişeye doldursaydın. Belki uyumak biraz

olsun ızdırap olmaktan çıkardı benim için.

Yüzüne

son kez baktığım, kokunu son kez

soluduğum o gün.. hâlâ yüzün aklımda. Buruk bir gülümseme. Sanki bana veda

eder gibi. Bana dik dur der gibi. Sen anlatmadan ben yine anladım

bazı şeyleri. Hatta çoğu şeyi.

Merak

etme hislerim hâlâ kuvvetli anlayacağın.

Keşke unutsam. Unutsam belki acı çekmek daha kolay olurdu.

Aslında

sesinle konuşacak bir yüz yok ben de. Çünkü sana bunu yapanın hala kim olduğunu

tam olarak bilmiyoruz. Polisler birini tutup götürmüş kara kola. O adam ise yoldan

geçerken yanlışlıkla vurduğunu söylemiş. Yani sen kaza kurşunu denilen o illet

şeye gitmişsin baba. Bana benden buna inanmamı bekliyorlar. Avukatların hepsi

bu sonuca varmışlar. Kemal amca inanmadı bir tek ama elimizden başka hiç bir

şey gelmiyormuş. Öyle söyledi Kemal amca. Keşke gelse be baba .. Ama gittim.

Sana bunu yapanın o adam olduğunu söylediklerin de gittim o adamın yanına.

Geçtim karşısına ve ona dedim ki. ben zaten öksüzdüm sen beni yetim bıraktın

dedim .. Bana ağlayarak baktı adam baba.. Ben den özür diledi bir de . İnsanlar

çok acımasız baba . İnsanlar birbirlerinden onların saçını çektiğin de ya da

kalbini kırdığın da özür dileyebileceklerini söylemiştin bana. Babalarını

öldürdüklerin de değil. Ben şimdi bu adamı nasıl affedeceğim baba? Bunu bana

öğretmedin giderken.. O yüzden asla affetmeyeceğim lütfen bana kızma!Ya da kız

baba.. Çünkü ben arkandan o kadar çok kızdım ki sana. Hala kızıyorum. Madem gidecektin

beni de götürseydin ya! Bu kadar mı hiçtim gözünde? Gözün nasıl arkada kalmadı

peki? Bu kötülerin mesken bellediği bu dünyada beni nasıl bırakabildin baba? Benim

bir annem de yok üstelik..

Annemi

de merak etme. Senden sonra ilk defa "Ezel" dedi bana. Ne kadar

çok sevinsem de ona çok kızgınım aslın da. Keşke babam

da duysaydı diye. Niye bu kadar geciktin diye!

Ben

yine bağırıp çağıramadım. Neden gittiğini yine soramadım kimseye.

Belki gitmeseydin, artık pastalara da düşmanca bakmazdım belki.

Ben

kana buladım baba. Senin gittiğini bana hatırlatan her şeyi

kana buladım. Tıpkı senin o gün kana bulanmış vücudun gibi.

Unutamıyorum baba. Öfkemi, kinimi, nefretimi unutamıyorum.

Seni benden alanlardan bir gün alacağım hesabını. Kırılan

kalbimi onarmaz belki ama içimin yangınına su

serpilir. Sen rahat uyu olur mu? Geceler boyu başım

da bekledin. Uykusuzluğu çok iyi bilirsin sen. Çok rahat uyu.

Şimdi

ben uyumayıp bekliyorum seni. Belki ben de senin uyuduğunu görürüm

diye.

Ha bu

arada dün Kadir amca geldi bize. Yeğenini yurt dışına göndermiş. Bunu

söylemeye geldiğini söyledi. Zaten senden sonra Atlas'ı da bir

daha hiç görmedim.

Ama

bir şey oldu baba. Annemin elini tuttu o adam.

Yine görüşeceğiz dedi. Neden tuttu ki annemin elini? Ben

senin bile tuttuğunu görmedim hiç. Neyse dedim, arkadaşlar ya

belki ondandır dedim. Ama içimde çürüyen bir şeyler var. Çünkü annem de

hiç mutlu değildi tutarken elini. Sanki.. Sanki bir şeyleri zorla yapıyor

gibiydi..

Fazla uzatmayayım babacığım.

Sen kendine dikkat ben gelene kadar. Uyumana özellikle. Göz altları

mor bir baba istemiyorum artık ben..!

Günlüğümün kapağını

kapatır kapatmaz dizlerim de pervasızca duran başımı kaldırıp saate

baktım. Yediye geldiğini gördüm. Okul vaktinin geldiğini anladığım

da ayaklarımı sandalyeden indirip ayağa kalktım.

Bugün dünden daha

fazla yakıyor canımı ayakta durmak. Ayak parmaklarıma saplanan iğne

gibi ağrılar bugün biraz daha hissettiriyor vücuduma uyguladığı

acıyı. Yutkunamıyorum ama biliyorum. Ben ayakta kaldığım sürece babam

çok rahat uyuyacaktı. Ona her ne kadar kızsam da o olsaydı eğer,

kesinlikle böyle olmasını isterdi.. Onun isteklerini hep yerine getireceğime

dair söz verdim kendi kendime. Belki böylelikle beni yanına daha hızlı alır.

Dolabımın önüne

geldiğimde

kapağını araladım. Açtığım an ayaklarıma düşen

kıyafetlerine indirdim bakışlarımı. Ben ne ara bu kadar düzensiz bir

insan olmuştum ki? Savaş alanına dönen dolabıma gözlerimi

devirip, arkamı döndüm. Tüm yıkık dökük her

şeye arkamı döneceğim gibi bundan sonra. Kalbime yaptığım

muameleyi dolabıma yapsam bana alınmaz bilirim! Bugün formasız gitsem

okula ne olabilir ki? En fazla annemi çağırırlardı. O da gelmezdi zaten. Yine

birbirimize kalırdık sarışınım.

Pijamalarımı çıkartıp

gelişi güzel attım yatağın üzerine. Demin ayağıma

düşen eteklerden birini alıp giydim. Üzerime de gözlerimi ortaya

çıkartan mavi şeritli ince kazağı da giydiğim de de aynadan

kendime baktım.

Keşke gözlerimin

mavisi, acılarıma okyanus olsa! Keşke şu cayır cayır yanan şeye bir

damla durak olsa.. Ama zaten ben hep imkansız şeyler istedim bu hayattan.. Bu

da olmayacaktı, biliyordum.

Sarı saçlarımı iki

yandan örüp topuz yaptım. Aynadan çıkan yerleri düzeltirken kapı çaldı.

"Ezel müsait misin? Girebilir miyim?" bu Çınar'ın sesiydi.

Beni babam gittiğinden

beri hiç yalnız bırakmadı. Zaten bırakmıyordu ama şimdi daha bir düştü üzerime.

Sanki çektiğim acıları hissediyor da paylaşmak istiyormuş gibi. Bir tek o vardı

zaten yanımda bir tek o.. Şu hayatta zaten gözlerimi yumsam bana bir şey olsa

arkamdan ağlayan tek kişi de yine o olurdu.

"Gelebilirsin."

dediğimde içeriye girdi. Elinde kahvaltı tepsisi ve

yanında almam gereken haplar.

"Bunları yemeden

okul yok güzelim biliyorsun değil mi?" dediğinde yatağa oturdu. Bana da

gel işareti yaparak yanına çağırdı. Ben de ayaklarımı yerde sürüye

sürüye yanına gittim.

Tepsiye bakıp

gözlerimi devirdim. "Ya Çınar kahvaltıyı yaparım ama o sümük gibi

hapları içmem. Tatları da görüntüleri de çok kötü. Ondan sonra

bütün gün midem bulanıyor, kusacak gibi oluyorum." deyip öğürdüm.

Ama Çınar bu pes eder

mi?

"Olmaz küçük

hanım. Bunları içmeden seni okula götürmem. Hem biraz olsun ayakta

bunların sayesinde duruyorsun." dediğinde ofladım.

Bir

an duraksadım. Söylediği şeylere acıyla sırıtıp "Bunlar

olmasa da ben ayakta dururum. Benim bunlara ihtiyacım yok. Bunu benden

daha iyi biliyor olmalısın." dediğimde iç çekip

tepsiyi komodinin üzerine koydu.

"Biliyorum

güzelim senin bu saçma şeylere ihtiyacın yok. Ama

okula gideceksen bunları içmek zorundasın. Bunlar seni koruyan

kalkanlar. Ve ben yanında yokken bunlara güvenebilirim bir tek. Tamam

sana onlardan daha çok güveniyorum ama beni de çaresiz bırakma be güzelim işte."

gözlerinin içine baktığım da yalvarırcasına bir ifade vardı.

"Ama sen beni her

defasında ikna ediyorsun." dediğimde boynuna atladım.

Oda sarılmama karşılık verip "Kardeşler ikna etmek için

vardır akıllım. Şimdi lütfen kırma beni. Hadi bakalım."

diyerek komodinin üzerindeki tepsiyi tekrar kucakladı. Ve dizlerinin

üzerine tam ortamıza bıraktı.

Muzip bir ses tonuyla

gözlerini kısarak "Ha bu arada yumurtaları tokuşturalım.

Söz bu sefer seni yenmeyeceğim." dediğinde karnımı tutarak

gülmeye başladım.

Gülüşlerimin arasından fısıldarcasına konuştum.

"Bu hiç adil bir dövüş değil.

Yendiğini kabul ediyorsun çünkü ellerin çok büyük. Yumurta senin ellerinde

kayboluyor. Ben vururken göremiyorum." dediğimde burnumu sıkarak

geriye çekildi.

"Hadi hadi çok

konuşma." dediğin

de ikimizde yumurtaları tepsiden alıp tokuşturduk. Kim

yendi dersiniz? Tabi ki de o. Yalancı Çınar.

***

Okula geldiğimizde

Çınar koluma girip sınıfa doğru yönlendirdiğinde insanların

bana bakışlarını hissettim üzerimde. Yanından geçtiğim herkes bana acıyarak

bakıyordu. Haftalar sonra ilk kez gelebilmiştim okula. Her ne kadar bunu

yapmaya cesaretim olmasa da yanımdaki varlık beni buna ikna etmişti. Her

zamanki gibi..

Bana acıyorlardı.

Kıskıvrak yakaladığım her bir bakışa küfretmemek için

kendimi zor tutuyordum. Bu neredeyse on yedi gündür böyleydi. Eğer böyle

devam ederse insanlardan da soğuyacaktım ben. Ve bunun tek sorumlusu onlar

olacaktı.

Yürüdüğüm yollar ateştendi sanki.

Her adımımım yangınıma körük oluyordu.

Çınar'ın koluna

geçirdiğim tırnakları henüz ben hissetmesem de Çınar'ın duraksayıp huzursuz

bakışları gözlerimi buldu bir an da.

Gözlerim yanıyordu.

Ağlamamak adına verdiğim bu savaşı kaybediyordum her geçen dakika.

Sıktığım parmaklarımın üzerinde

hissettiğim şefkat kokan elleri beynim yeni idrak ettiğinde, elimi sanki

ateşe değirmiş gibi çektim hışımla. Onun da canını yakmıştım

işte. Hem de bunu yaparken farkına bile varmadan.

"Özür dilerim.

Ben isteyerek yapm- "

dolan gözlerimden düşen damlalara aldırış

etmeden demin ki parmaklar şimdi

aynı şefkatle saçlarımı okşuyordu.

“Akıtma onları Ezel!

Şu okulu içindekilerle birlikte ateşe verdirtme bana!" söylediği

cümleler alay ve ciddiyetle harmanlanmıştı adeta. Gözyaşlarımı silip

gözlerinin içine baktım. Ortamdaki havayı değiştirmek için kendisi de

kendisiyle savaş halindeydi.

"Küçükken

de böyleydin sen. Ortalığı yakmayı seviyorsun." dedim

ardından ellerimi havaya kaldırıp tırnak işareti yapıp

"İçindekilerle birlikte." dedim gülümseyerek.

Gülüşüme karşılık

verip daha büyük gülümsedi. Ortamın havasını dağıtmak için

ellerini tırnaklarımı geçirdiğim bileğine

götürüp ovmaya başladı sonra. Yüzünde bu kez canı yanmış gibi bir hal

vardı.

Bakışlarını bir an da

koluna indirip "Kuduz olmam değil mi Ezel?" dedi bu daha sorudan çok

alay etmekti.

Başımı ona çevirip

gözlerimi kısarak yüzüne döndüm. "Birincisi ben köpek

değilim," dedim memnuniyetsiz ses tonuyla. "İkincisi ısırmadım Çınar

abartma. Eğer ısırsaydım bunu da çok iyi anlardın emin ol!"

Gözlerimi devirerek

kurduğum bu cümlelere ufak kahkaha atıp beni kendine çekti. Kolunun altına

girdiğim de ufacık kalmıştım adeta. Çınar yaşına göre çok daha yapılı

bir erkekti. Sanırım bunda her gün yumrukladığı o

kum torbalarının da payı vardı. "Çok konuşma

yürü bakalım. Bugün benim işim var. Yanında olamayacağım ama okul

çıkışı almaya gelirim. Uslu dur tamam mı maviş?"

*

Son dersin zili çaldığın da sıranın üzerin de duran kitapları gelişi güzel toplayıp çantaya tıkıştırdım. Bugün Çınar olmadığı için yanıma Selen oturdu. Birlikte eve gidip yarın ki sözlüye çalışacaktık. Ne kadar çalışabilirsek işte ( ! )

Hayatım da sanki hiç bir şey eksilmemiş gibi devam ediyorum. Çünkü bunun için söz verdim babama. Kimsenin yanında ağlamayacağım mesela. Acılarımı kendi içimde ezerek tutunacağım bu taşlı sevimsiz uçuruma. Çünkü başka çarem yoktu. Bundan sonra da asla olmayacağı gibi..

"Hadi Ezel

gelmiştir Çınar." Selen sabırsız ses tonuyla söylenirken sıranın altındaki

çantayı alıp sırtına geçirdi. Bende ayağa kalkıp

çantamı koluma alır almaz karnıma saplanan ağrıyla

elim istemsizce karnıma gitti. Hayır ya regl ağrısıydı

bu. Gelmeden önce kendini belli etmese olmazdı zaten.

Ynımda ki kıza dönüp "Selen sen git. Ben bir lavobaya girip geleyim." dediğim de Selen kolumdan tutup "İyi misin?" diye sordu.

Yüzümü buruşturup

"İyiyim. Sen git Çınar merak etmiştir. Ben de on dakikaya gelirim."

dediğimde ikna olmuşcasına kafasını sallayıp

hızla yanımdan ayrıldı.

Ben de sınıftan çıkıp

alt katta olan lavobaya doğru ilerledim. Bir kaç öğretmen

dışında okulda kimse kalmamıştı.

Nihayet lavobaya girip ihtiyacımı giderdim.

Ellerimi yıkayıp bir parça peçete alıp oradan çıktım. Daha fazla onları bekletmemek adına.

Ellerimi peçeteye silerek

yürüyordum boş koridorda. Bir an

da kollarımdan tutulunca nutkum tutulurcasına duraksayıp çığlık atmama izin

verilmeden ağzım kapandı. Ağzım da hissettiğim

ellerle çırpınmaya başladım. Ama nafileydi bu çabam. Çünkü o kadar

sıkı tutuyordu ki beni arkamda ki her kimse bana hareket sınırı bile

tanımıyordu. Bu kez arkamda ki yabancının

elleri karnıma doğru gittiğinde daha çok gerildim. Sımsıkı sarıp

beni küçücük bıraktı. Ne yapacağımı şaşırdım bir an da. Hiç mi

kimse görmezdi koca okulda!

Çınar! Keşke bağırabilsem sana. Beni böyle bir durumun içinden çekip alabilecek tek kişi sensin şu an. O kadar ihtiyacım vardı ki sana..

"Rahat dur tatlı

kız canını yakmayacağım." dedi arkamda

ki yabancı kulağımın dibine yaklaşıp. Sigara

kokan nefesi bir an midemi bulandırsa da

kendimi sıkmamaya çalıştım. Güven vermiyordu ama başka

da çarem yoktu. Elleri duraksamamla karnımdan kollarıma doğru

çıktığında demin ki yakınlıktan daha fazla yaklaştı kulağıma.

"Aferin. Tam da böyle." kafamı geriye doğru çevirmek

istedim ama buna izin vermeyip ellerini daha fazla sıklaştırdı.

Sigara kokan nefesini daha da yaklaştırıp "Sana birinden selam getirdim. Yakında çok daha yakınında olacağını, nefesini de hissettireceğini söyledi. O güne kadar uslu bir kız olacağını değilse canının çok yanacağını söyledi. Eğer onun sözünden çıkmazsan da her şey senin yararına olacağını söyledi." dedi nefesi kulağıma çarparak.

Tüm sinirlerimin boşaldığını, ayaklarımın titrediğini hissedebiliyordum. Kısraçtaydım adeta.

Bir anda beni bırakıp,

arkasını dönerek koşarak yanımdan uzaklaştı. Hâlâ olayın şokunu

atlatamadan elimi biraz yaklaştırıp duvara yasladım. Kimdi bu? Dahası

kim için sıkıştırmıştı beni? Birinden selam getirdim dediği kişi kimdi? Ne istiyorlardı

benden?

Gözümden gelen yaşlara

aldırış etmeden hıçkıra hıçkıra yürümeye çalıştım. Dışarıya

bu halde çıkmamam gerek ama kendi başıma ayakta duracak halim de yok.

Çınar neredesin!?

Ellerim boğazımda, nutkum tutulmuş halde okulun kapısından çıktığım da kolumdan düşen çantanın yerde sürünmesine aldırış etmeden beni görmelerini bekledim.

Bir kaç saniye sonra

Çınar beni gördüğün de yanıma koşarak geldi. Korkmuş gözlerle bana bakıp

"Ezel ne bu halin? Düştün mü?" diye sordu. Bir yandan da

bir yerimde bir şey var mı diye bakınıyordu. Öyle mi görünüyordum

dışarıdan? Düşmüş gibi mi görünüyordum? Peki

beni kimin düşürdüğü de beli oluyor muydu?

Selen elimden

tutup tedirgince yüzüme baktı. Oda korkmuştu. Çınar

elini yüzüme koyup okşamaya başladı. "Ezel biri bir şey mi yaptı

güzelim? Söyle bana!" diye şefkatle bana baktı. Ses

tonunu denge de tutmaya çalışarak konuşmaya çalıştı yeniden. "Yüzüme bak Ezel!"

şu an sanki söyledikleri kulaklarımda uğulduyordu. Ne

söylediklerini anlamıyordum.

Bir adım sendeleyip ellerini yüzümden indirdi. Biri bir şey yapmış. Kim lan o orospu çocuğu!" diyerek bağırmaya başladı.

Onun bağırmasıyla kendime

gelip yanımdan ayrılırken kolundan tuttum bir an da.

"Sakin ol Çınar." diyebildim sesim

titriyordu. Sana söylersem şimdi bir delilik yapacaksın biliyorum ama

söyleyemem. Şimdilik.

Bana inanmayıp kolunu

çektirmeye çalıştı ama izin vermeden daha sıkı tuttum.

"Kimse bir şey yapmadı. B-ben

..." dedim kekelemekte nereden çıktı böyle.

"Ben fare gördüm."

dedim hışımla. Aklıma aniden böyle bir yalan düşmüştü. Ne kadar

inandırıcıydım orası muammaydı.

Bu

yalana inanmayacağını biliyorum ama nolur inan.

Bana kaşını kaldırıp

inanmaz gözlerle "Fare mi gördün?" diye sordu imayla. Kaşları

havalanmıştı. Yüzümde doğru söylediğime dair emareler arıyordu.

"Evet fare

gördüm. Önümden geçti. Çok korktum Çınar. Çok büyüktü." dedim sesimi

yatıştırarak.

Nolur inan nolur!

"Acayipsin Ezel.

Aklım çıktı suratın kireç gibi olmuş!" dedi kızgın ses tonuyla.

Durumun şokunu bir an

atlatıp bir kolumu Selen’in omzuna diğer kolumu Çınar’ın

omzuna atarak arabaya doğru yönlendirdim. Onlarda ne olduğunu anlamadan

yüzüme bakıyorlardı.

Eğer şimdi

böyle yapmazsam iyice şüphelenecek. Ama ben anlayamıyorum.

Kimi koruyordum bilmeden..

Eve geldiğimizde

kendimi hemen bir duşa atıp olanları üzerimden sıyırmak

istedim. Nasıl yapacaksam artık.

*

Duştan çıkıp

üzerime kırmızı kazağımı geçirdim. Altıma da siyah

tayt giydiğimde saçlarımı gelişigüzel topladım. Aşağıya

Ela teyzenin yanına inmek için odadan çıktım. Mutfağa girdiğimde ağlıyordu.

Beni görünce gözyaşlarını silip içini çekti. Görmezden gelmek istedim

ama yapamadım.

Acısı o kadar taze ki ne kadar hissettirmemeye hissetmemeye çalışsam da olmuyor. Tam şuram da, yüreğim de bir şeylerin eridiğini hissediyorum. Her geçen gün un ufak olan. Her geçen saat taptaze canlılığını koruyan. Kafamı dağıtmak için her şeyi yapmaya çalışsam da duvarlar buna müsaade etmiyor. İçimdeki renksiz soluk silik duvarlar. O duvarların her birinin üzerinde benim hayal kırıklıklarım, kayboluşlarım, başaramadığım duygular resmedilmişti.

Ahh babam.

Bırakıp giderken beni böyle cesaret sahibi bir insan

yapacağını biliyordun değil mi? O yüzden son yüz ifaden

de gülümsüyordun. Ama ben daha on beş yaşındayım baba.

Bu yük için fazla küçük değil miyim? Gerçi şimdi diyeceksin sen yıllardır

annesiz yaşıyorsun, baba yokluğunu da sindirebilirsin. Ama

öyle olmuyormuş baba. Sen gittin benim tüm duygularımı da

alıp götürdün. Duygusuz hissiz görgüsüz biri oluyorum günden güne. Yakında

kendimi de tanıyamayacağım ben biliyorum.

"Ela teyze," dedim hislerimi bastırmak istercesine.

Bir şey söyleyecekti

hatta çok şey söyleyecekti ama o an kapı çaldı. Beni

öylece bırakıp salona doğru ilerledi. Kapıya doğru yönlenip bir anda

nefes alıp kapıyı açtı. Gelenin kim olduğunu bilmeden bende

arkasından ilerledim. Kapı açılır açılmaz annem de odasından

çıkıp salona doğru geldi. Kim ki gelen bu kadar herkesi ayağa kaldıran? Kapı aralandığında gülerek biri

girdi içeriye. Bu adamı babam öldü öleli ikinci görüşümdü. Nereden

çıkmıştı ki şimdi bir an da?

Kadir Erdem..

Ne işi var ki bunun burada?

Annem bir kaç adımla

yanına yaklaşıp ellerinde duran çiçekleri alıp sahte bir tebessümle gülümsedi.

Ben hala olanlara

anlam veremeden onlara bakıyordum. Bu araların da ki samimiyet de neyin

nesiydi böyle? Annemle ikisi salona doğru ilerlerken bende arkalarından

yürüdüm. Bana bir şey deme gereksinimin de bile bulunmadılar. Yüzüme

baktılar ama umurlarında bile olmadım.

"Eee Ayla Ezel'e söyledin mi?"

dedi o adam. Hala bakışları benim üzerim de ve bundan rahatsız oluyordum. Bunu

belli edercesine yüzümü ekşittim direk konuya girdiğine göre konu

önemli diye düşündüm bende sordum "Neyi?"

Annem beni önemsemeden

yanındaki adama bakıp "Önemli değil. Herkes benim kararlarıma saygı duymak

zorunda." dedi. Ben hala anlamayan gözlerle onlara bakarken o adam pis bir

gülüş atarak lafa girdi "Sen öyle diyorsan hayatım." dedi.

Ne? Hayatım!?

Kafam allak bullak

olan şeylere anlam aramaya çalışırken annem daha fazla dayanamayıp gözlerimin

içine bakarak o sarf edeceği cümleleri gözünün önüne getiriyordu şu

an eminim. Az sonra kalbim ucu bucağı görünmeyen bir uçurumdan aşağıya

yuvarlanacaktı hissediyordum. Bunu bana kimsenin yapmaya hakkı yoktu, böyle

hissettirmeye. Ama annem bunu kendine hak görmüş olacak ki aynen şu cümleyi

kullandı gözlerimin içine bakarak:

"BİZ KADİR'LE EVLENİYORUZ."

**

BÖLÜM SONU.