AKRIM
Gabi na nang makabalik kami at makarating sa ospital. Si Alcon na nga ang nagmaniho ng sasakyan namin dahil napapasigaw na siya at napapamura sa bilis ng pagmamaniho ko.
“Tang ina, Akrim. Itabi mo! Ako na ang magdra-drive baka biyaheng langit pa ang mapuntahan natin mas lalong hindi kayo magkita ni Angelo.”
Ang tila ni-nerbyos niyang sabi.
Nag-aalangan man akong ibigay pero naisip kong may punto siya. Isa pa, mas siya yung nasa tamang state of mine ngayon para sa ligtas na pagmamaniho. Nanginginig na rin kasi ako sa nerbyos.
Pero masisisi niyo ba ako kung masyado akong nasabik na makita nang muli ang anak ko— ang mag-iina ko..
Ang sabi ni Mama, hindi na raw naghiwalay ang mag-ina ko. Ayaw nang umuwi ni Angelo, ayaw na rin bitawan ni Andrea ang anak namin.
Kanina ko pa ka-te
