ANDREA
Nang dumating siya kasama ni Axcel at makita ko siya ng malapitan, lalo na nang matitigan ko ang napaka-inosente niyang mga mata, alam ko, nararamdaman kong siya ang Angelo ko.
Hindi ko mapigilan ang emosyon ko at napaluha agad ako. Walang patid ang paghaplos ko sa buhok niya.
Alam kong napipilitan siyang ngumiti at mas lamang ang pagtataka sa mukha niya.
“Ang laki laki mo na, noong huli kitang makita at mahawakan, anim na buwan ka pa lamang noon,” ang hindi ko mapigil na sambit sa pagitan ng pagtangis ko.
“Ate, Andrea..” tiningnan ko si Axcel. Nagtatanong ang mga mata niya, tila siya nawe-weweirdohan sa kinikilos at sinasabi ko.
Pero wala na akong pakialam, may kung ano sa puso ko ang nagsasabing hindi ako nagkakamali at nasa harapan ko na nga ang nawawala kong anak.
Ni
