The Eight Horizon

Chapter 5

Bumalik na sa dati ang mga guhit nito, maliban sa isang pulang bilog na nakapalibot sa markang nasa tabi ng pangalan ni Roy.

Sinubukan kong punasan ang tinta.

Hindi ito natanggal.

Sa likod ko, narinig kong nagsalita si Ivan.

“Malapit na tayo.”

“Paano mo nalaman?” tanong ko.

Itinuro niya ang mapa.

Sa pinakadulong bahagi nito ay may larawan ng isang malaking tarangkahang napapalibutan ng mga puno.

“Dahil iyan ang nasa dulo ng daan.”

Tumingin ako sa harapan.

Sa pagitan ng makakapal na puno ay may lumilitaw na dalawang matataas na poste.

At sa likod ng mga iyon, unti-unting nahahayag ang isang gusaling napakalaki upang maging bahagi lamang ng isang lumang pamayanan.

Isang gusaling may matataas na bintana, madidilim na pasilyo, at mga tore na tila umaabot sa ulap.

Sa pinakataas na bahagi nito ay may isang orasan.

Wala itong mga numero.

Walong guhit lamang ang nakapalibot sa mukha nito.

At kahit tanghaling-tapat, ang mga kamay nito ay nakaturo sa alas-otso.

Huminto ang sasakyan sa harap ng tarangkahan.

Walang karatulang nagsasabing welcome.

Walang bantay.

Walang tao.

Ngunit sa gitna ng bakal na gate ay may nakaukit na pangalan.

EIGHT HORIZON UNIVERSITY.

Napahawak ako sa mapa.

Sa ilalim ng pangalan ng unibersidad ay may bagong pangungusap na unti-unting lumitaw.

You have arrived.

Pagkatapos, may isa pang linyang nabuo.

Now count yourselves.

Isa-isa kaming nagbilang.

Ako.

Si Sharon.

Si Gelay.

Si Yana.

Si Madi.

Si Aica.

Si Ivan.

Si Bert.

Si Roy.

Si Ramil.

Sampu.

Sampung estudyante ang nakatayo sa harap ng tarangkahan.

Ngunit nang muli kong tingnan ang mapa, walong bilog na lamang ang naroon.

Dalawa ang nawawala.

At sa mismong sandaling iyon, kusang bumukas ang tarangkahan.

Sa likod nito ay may isang lalaking nakatayo sa hagdan ng pangunahing gusali.

Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya mula sa kinatatayuan ko.

Ngunit naramdaman kong nakatingin siya sa akin.

At sa kabila ng distansiya, may kung anong pamilyar sa paraan ng pagkakatayo niya.

Para bang matagal na niyang alam na darating kami.

Para bang hindi kami ang unang mga estudyanteng nakarating sa lugar na iyon.

At higit sa lahat, para bang hindi na niya ako hahayaang umalis.

Shermaine’s POV.

Bumukas ang malaking tarangkahan ng Eight Horizon University nang walang humawak dito.

Walang guwardiyang nagbukas. Walang makinang umandar. Walang tunog ng bakal na nagkikiskisan.

Kusang bumukas ang gate na para bang matagal na kaming hinihintay.

At sa sandaling iyon, naramdaman kong may mali.

Hindi simpleng mali.

Kundi iyong uri ng pagkakamaling kapag ginawa mo, hindi mo na maibabalik ang lahat sa dati.

“Guys…” mahina kong tawag.

Walang sumagot.

Nakatayo kaming sampu sa harap ng gate. Sa likod namin, ang makitid na daan na dinaanan namin ay halos natatakpan na ng hamog. Sa harap naman, nakatayo ang matandang gusali ng university—napakataas, napakalawak, at napakadilim sa kabila ng sikat ng araw.

Parang hindi kayang abutin ng liwanag ang mga bintana nito.

“Okay,” sabi ni Sharon habang mahigpit na hawak ang strap ng bag niya. “May dalawang option tayo. Una, pumasok tayo at kunwari normal lang ang lahat. Pangalawa, tumakbo tayo pabalik at mag-enroll na lang sa university na may matinong gate.”

“Pangatlo,” singit ni Bert. “Maghanap tayo ng signal, tumawag ng rescue, at sabihin sa kanila na may haunted school dito.”

“Bert, hindi ka ba marunong manahimik?” iritableng tanong ni Gelay.

“Marunong. Ayoko lang.”

“Pareho kayong tumahimik,” sabi ni Ramil.

Lumingon kami sa kaniya.

Iyon ang unang pagkakataong narinig kong nagsalita siya mula nang makarating kami sa lugar na iyon. Mababa ang boses niya, ngunit may kakaiba sa paraan ng pagkakasabi niya sa mga salita.

Hindi siya mukhang natatakot.

Mukha siyang may inaabangan.

“Bakit?” tanong ni Yana.

Hindi sumagot si Ramil. Sa halip, tumingin siya sa loob ng university.

Sinundan ko ang direksiyon ng tingin niya.

Naroon ang lalaking nakita namin kanina sa hagdan ng pangunahing gusali.

Matangkad siya, nakasuot ng itim na amerikana kahit hindi naman malamig ang panahon. Hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya dahil sa distansiya, ngunit ramdam ko ang bigat ng titig niya.

Nakatingin siya sa amin.

Hindi.

Mas tama sigurong sabihin na may isa siyang partikular na tinitingnan.

Ako.

Nang magtama ang aming mga mata, bigla akong nakaramdam ng kirot sa dibdib. Parang may alaala akong gustong balikan ng isip ko, pero may humaharang sa bawat pagtatangka kong alalahanin iyon.

Napaatras ako.

“Shermaine?” tanong ni Yana. “Okay ka lang?”

Mabilis akong tumango. “Oo.”

Muli akong tumingin sa hagdan.

Wala na ang lalaki.

Parang hindi siya kailanman naroon.

“Pumasok na tayo,” sabi ni Ivan. “Kung may tao rito, baka maipaliwanag nila kung bakit ganito ang lugar.”

“Kung tao nga ang makikita natin,” bulong ni Madi.

Narinig ko iyon.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, hindi ko gustong tanungin kung ano ang ibig niyang sabihin.

---

Pagkalampas namin sa gate, biglang sumara ang mga ito.

KLANG!

Napatalon si Sharon at napahawak sa braso ni Bert.

“AYOKO NA! AYOKO NA TALAGA! BUKSAN NINYO IYAN!”

“Sharon, relax!” sabi ni Bert, kahit siya mismo ay napatingin sa gate.

Tumakbo si Roy pabalik at hinawakan ang bakal. Hinila niya iyon nang malakas.

Hindi gumalaw ang gate.

“Locked,” sabi niya.

“Eh di buksan mo!” sigaw ni Gelay.

“Gelay, tingnan mo nga kung kaya mo!”

Lumapit si Gelay at sabay nilang sinubukang itulak ang gate. Walang nangyari. Sinubukan ni Ivan ang kandado, pero wala siyang makita ni isang susian.

“Walang lock,” sabi niya.

“Paano naging locked kung walang lock?” tanong ni Aica.

“Exactly.”

Kinuha ko ang cellphone ko at sinubukang tumawag.

Walang signal.

Sinubukan kong buksan ang camera para kunan ng litrato ang gate. Sa screen, malinaw kong nakita ang aming likuran—ang daang dinaanan namin, ang mga punong may pulang laso, at ang makapal na hamog.

Ngunit may isang bagay na wala sa aktuwal na tanawin.