SİYAHIMSI

12.BÖLÜM:''Bu Son Olsun Bu Son''

Keyifli okumalar...

Bölüm Şarkısı: Cem Karaca – Bu Son Olsun

12.Bölüm: ''Bu Son Olsun, Bu Son''

Boğuk bir plak sesi çınlıyor zihnimin derinliklerinde. O cızırtılı sesi hissedebiliyorum. Plağın dönerken çıkardığı o sesin verdiği huzuru duyabiliyorum. Müziğe olan aşkımın kalbimi küçük bir kuşun hassas kalbini titrettiği gibi heyecandan titrettiğini görebiliyorum. İçimdeki her zerre dans etmek için çıldırıyor ama bunu hak ettiğini düşünmediğinden öylece yerinde donakalıyor.

Kendimin ben tarafında bile tanınmadığı o andayım. Kimdim, kimim, kime gidiyorum? Kim olacağım? Kim olmam gerekiyor? Bir sürü 'kim' içeren soru cümlesi kafamın içinde bozuk bir plak gibi dönüyor.

Müzik benim takıntımdı, müzik benim bağımlılığım, müzik benim ruhumdu. Benden en güzel takıntım, bağımlılığım, en önemlisi de ruhum alınmıştı. Bunlar benden alınırken benden de birçok parça çalınıvermişti işte. Benden çalınan parçalar kendimi kaybetmeme neden olmuştu. İçimde dönüp duran ve beni rahatsız eden bu kimlik kargaşasından nasıl kurtulacağımı bilememek, bu bilinmezlik beni o kadar yoruyor ve yıpratıyordu ki en değerlimi, oğlumu ne hale soktuğumdan bir haber yaşam mücadelesi veriyordum.

Onu rahatlatmak için ellerimi götürdüğüm ve okşadığım kıvırcık saçlar daha çok beni rahatlatmaya çalışıyor gibiydi. Zira kıvırcık saçların sahibi olan oğlum zaten olduğu yerden ve çevresindeki insanlardan oldukça mutlu ve rahat görünüyordu. Kendisine gösterilen ilgiye karşılık olarak da sürekli gülümsüyordu. O gülümsedikçe ben de olduğum yere karşı ısınabiliyordum.