NANLALAMBOT na si Callea sa gutom. Ayaw niyang lumabas ng kuwarto. Natatakot siyang makita o makasalubong si Deive. Naiinis siya. Kahit nang hapunan ay di niya ito sinabayan. Sa kuwarto lang niya siya kumain. Para sa brunch ay gusto sana niyang sa baba mag-agahan. Kaso ay naririnig pa rin niya ang boses ni Deive.
Nang may kumatok sa pinto, nakaamoy agad siya ng pagkin. Tiyak na si Marina iyon at dadalhan na siya ng pagkain. Siguro ay naintindihan nito ang kalagayan niya na ayaw niyang makita si Deive.
Nawala ang ngiti niya nang mapagbuksan si Deive. “Hi! Ipinagdala na kita ng breakfast. Naisip ko kasi na gusto mo ng breakfast in bed.”
“Gusto kong kumain kung saan wala ka,”aniya at kinuha ang tray ng pagkain.
Itinaas nito ang tray para di niya maabot. “Unfortunately, kailangan mong
