Nagpakalayo-layo ako. Walang nakakaalam kung nasaan ako. Hindi ko sinabi kina Mama ang lokasyon ko. Hindi ko kayang harapin si Nick. Ayaw ko na ring mapapahamak siya nang dahil sa akin kaya mas mabuti na ang ganito, ang layuan ko siya para rin naman 'to sa kanya kahit na masakit, kahit na nasasaktan ako. Titiisin ko.
Walang sandali na hindi ko siya naaalala. Walang sandali na hindi kumikirot ang puso ko sa sakit.
Ang tanging nagpapagaan sa aking kalooban ay ang pagmasdan ang mga pictures niya na nasa phone ko at sa kanyang socila media account.
Masaya na ako kapag nakikita ko siyang okay na ang kalagayan. Nakalabas na rin siya sa hospital at alam kong naging masaya na rin ang lahat.
Gabi na pero heto pa rin ako naglalakad para lang aliwin ang sarili. Ilang linggo na rin ang lumipas mu
