"Larah, anong nangyari? Bakit basang-basa ka?" nag-aalalang salubong sa akin ni Manang nang umuwi akong basang-basa. Matapos kasi ang eksena kanina sa coffee shop bigla namang umulan na para bang nakikisimpatya sa akin ang langit.
Mabuti na ang ganu'n atleast walang makakakita, walang makakapansin sa dumadaloy kong mga luha.
Hindi ko pinansin si Manang gaya ng ginawa ko sa kanya noong pag-alis ko. Dumiretso na ako sa kwarto. Kahit basang-basa ay hindi na 'ko nag-abala pang magpalit ng damit.
Ibinagsak ko ang basa kong katawan sa kama at saka tuluyang muling napahagulhol ng iyak. Namaluktot ako sa sakit na aking nararamdaman ngayon. Naninikip ang dibdib ko.
"Ma, bakit po hindi man lang nagpakita rito si Nick?" naalala ko pang tanong noong palabas na ako ng hospital.
"May business trip
