Reşat Ağa’nın yüzü öfkeyle yanıyordu, kaşları çatılmış, gözleri kısılmıştı. İlk defa oğlunun böyle karşısında durduğunu görüyordu. Bekir’in söyledikleri, taş gibi ağır ve sert bir şekilde konağın duvarlarına çarptı. Reşat Ağa, bu karşı koyuşun altında ezilmiş, ama bir yandan da içten içe oğlunun cesaretine hayran kalmıştı. Yine de bunu belli etmemek için sesi daha da sertleşti.
“Demek babana karşı çıkarsın ha? Hem de her şeyi göze alacaksın, öyle mi?” dedi, sesi titreşimle yankılandı.
Bekir, gözlerini babasının gözlerine dikerek, kelimelerini özenle seçerek cevap verdi. “Ben hep gölgende yaşadım baba. Artık kendi hayatımı yaşamak, kendi kararlarımı vermek istiyorum. Senin istediğin adam olmayacağım.”
Bu sözler Reşat Ağa’yı iyice çileden çıkardı. Öfkeyle sandalyeden kalktı, elleri titrey
