O gece, Dila Hanım konağın geniş yatak odasında bir sağa bir sola dönüp durdu. Yorganı kaç kez üstünden atmış, kaç kez yeniden üzerine çekmişti bilmiyordu. Kafasında dönen düşünceler bir türlü susmuyordu. Bekir’in kararlı bakışları, ısrarla “seviyorum” diyen dudakları gözlerinin önünden gitmiyordu. “Bu iş nasıl çözülecek?” diye düşünmeden edemiyordu.
Reşat Ağa’nın bu durumu öğrendiğinde koparacağı fırtınayı şimdiden hayal edebiliyordu. “Oğlumuzu kendi başına bırakmayacaktık,” diye söylenecek, konağın taş duvarlarını çınlatacak bir öfkeyle ayaklanacaktı. Bekir’in bir köy kızına gönlünü kaptırması, ailenin namını iki paralık edecekti ona göre. Hele ki o köy kızının ailesi hakkında hiçbir şey bilmiyorlarsa… Yok, Reşat Ağa asla yanaşmazdı böyle bir işe. Ağa, oğlunun hem işlerin başına geçmesi
