Bir kaç gün sonra annemle dereye çamaşır yıkamaya gittik. Yine her zamanki gibi, kalabalıktan uzak, köşede bir yer seçtim. Dere kenarı, köyde genç kızlarla delikanlıların buluşma yeri gibiydi, ama ben oraya adımımı bile atmazdım. Annem her defasında kulağıma küpe ederdi: “Kendini ucuza satma! Orası basit olanların yeri. Sen farklısın, özelsin.” Ama içimde fırtınalar kopuyordu, ben de gençtim, benim de yüreğim vardı.
O gün, komşumuzun kızı yanıma sokuldu, gözleri parlıyordu, belli ki bir sır saklıyordu. “Kız Meryem,” dedi kısık bir sesle, “Bekir de geldi geçen.” Bir an kalbim yerinden çıkacak gibi oldu, ama soğukkanlı görünmeye çalışarak, “Benimle ne ilgisi var ki? Aramızda bir şey yok,” dedim, içimden inkar etmeye çalışarak. Ama o pes etmedi, omuz silkip küçümseyen bir tavırla, “Sen salak
