Tüm kadınlar su bakraçlarını doldurup köyün toprak yollarına doğru ağır ağır uzaklaşmışlardı. Çeşme başında tek başıma kalmıştım. Gözlerim, akan suyun berraklığında kaybolurken içimde kopan fırtınalar bir türlü dinmek bilmiyordu. Omuzlarıma binen yük, yalnızca ailemin değil, tüm köyün hatta asırlık törelerin beklentisiydi. Sanki her bir damla su, bana yüklenen bu ağır sorumluluğun bir simgesiydi.
Birden arkamda bir ses işittim, huzurumu kaçıran o tanıdık ses: “Köylü güzeli, bakracından bir tas su versene.” O an içimde patlamaya hazır bir volkan vardı. Hışımla döndüm, karşıma yine o kendine güvenen, alaycı bakışlarıyla Bekir dikilmişti. Gözleri, dudaklarının kenarına kıvrılmış hafif bir gülümsemeyle bana bakıyordu.
“Ellerin, ayakların tutmuyor mu? Var, kendin iç,” dedim sert bir sesle. Am
