ฉันนั่งนิ่งและทำแค่เพียงหันหน้าไปมองข้างทางผ่านกระจกรถยนต์คันหรูของฟินิกซ์ และไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก มือทั้งสองข้างกำช่อดอกไม้ที่น้าคริสติน่าเป็นคนให้มาอย่างประหม่าเมื่อรับรู้ได้ว่าฟินิกซ์เอาแต่มองฉันด้วยสายตาคมดุดัน
“หึ ไม่คิดจะปากดีใส่ฉันแล้วเหรอเมเบล”
ฉันเม้มริมฝีปากเอาไว้แล้วหันไปมองสบสายตาคมของฟินิกซ์ด้วยความขุ่นเคือง เขายกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วเหลือบมองลงมาที่ช่อดอกไม้ที่ฉันกำลังถืออยู่
“นายจะพาฉันไปไหนอีก”
“ลองเดาดูสิ”
ฟินิกซ์เลิกคิ้วเข้มขึ้นอย่างกวนประสาทพร้อมกับถามฉันด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำเรียบนิ่ง จากนั้นมือใหญ่ก็ลูบไล้ลงมาที่ดอกกุหลาบสีขาวที่ฉันถืออยู่อย่างแผ่วเบาจนฉันต้องขยับตัวนั่งให้ออกห่างจากเขาทันที
“ฉันไม่เดาอะไรทั้งนั้น”
“หึ เดี๋ยวไปถึงเธอก็รู้เอง”
ฟินิกซ์เลื่อนมือใหญ่ออกจากดอกกุหลายสีขาวแล้วเปลี่ยนมาเป็นจับปลายคางของฉันให้เงยขึ้นไปสบกับสายตาคมดุดันของเขาแทน
“อย่
