TPLLD-6
1354 Words
◆KIERRA BRIELLE POV◆
MABILIS NA lumipas ang araw, at mga linggo. Nandito pa rin ako sa mansion ng mga Delgado pero bilang assistant na ni madam Elizabeth. Nakaka-inip din pala maging assistant niya dahil panay lang ang upo ko at saka lang ako kikilos kapag may i-uutos s'ya sa'kin, katulad nalang kung kailangan niya ng medicine.
Katulad nalang ngayon, nandito ako habang nanunuod ng palabas sa ipad ni madam dahil wala naman akong trabho kundi ang imonitor s'ya.
Kapag kasi kumukuha ako ng pamunas or di kaya kapag nilinis ko ang kwarto niya ay agad niya akong pinapagalitan, dahil hindi ko naman daw trabaho ang mag-linis. Ang trabaho ko lang daw ay painom s'ya ng gamot at kung may kailangan s'ya.
Napalingon ako kay madan ng tawagin niya ako. "Elle,"
"Bakit po, madam?"
"How many times do I have to tell you, na dapat lola ang tawag mo sakin?" Naka-taas ang kilay na sabi niya.
Gusto kung matawa, oo nga pala at ayaw na ayaw niyang tinatawag ko siyang madam. Gusto niya ay lola ang itawag ko sa kanya.
"Are you laughing at me?"
"Ha? Hindi ah, may naalala lang po." Tumitig s'ya sa mukha ko na para bang hindi naniniwala.
"Come here,"
Lumapit ako sa kanya. Pinaupo niya ako sa kama katabi s'ya. May kinuha din s'ya sa may drawer. Isang album at binuklat niya 'yon.
"This is my grandson, Gavin. He's handsome, isn't he?"
Nakatitig lang ako sa picture na ipinakita sa'kin ni madam. Ilang taon kaya s'ya d'yan? Ang bata pa niya tingnan. Kaya naman pala ang gwapo niya ngayon dahil gwapo na pala s'ya simula palang pag-kabata.
"Ilang taon po s'ya d'yan?" Hindi napigilang tanong ko.
"He's 14,"
"You've gotta be kidding me, madam!"
Seriously? Fourteen lang s'ya? Para na siyang teenager eh, macho na din ang katawan niya at sobrang gwapo pa.
"Do you like him?"
"Sino bang hindi magkaka-gusto sa kanya. Eh ang gwapo-gwapo niya." Wala sa sariling sagot. Pero maya-maya lang ay nanlalaki ang mga ko ng ma-realize ko ang sagot ko.
"Uhm....hindi po 'yun ganon, w-what I mean.....is—" Natatarantang sabi ko, ngunit naputol ang sasabihin ko sana ng bigla nalang s'ya tumawa ng malakas.
Hayysss! Bakit ba naman kasi ganun? Dapat secret lang 'yun eh.
"Look at your face in the mirror, para ng kamatis sa pagka-pula."
"Lola naman eh, sinadya mong ipakita 'yung picture na 'yun noh? Para mapaamin mo ako?"
"Well, that's my plan." Sagot niya habang nakangiti ng palapad.
"Hindi kayo galit?"
"Bakit naman ako magagalit? May dapat ba akong ikagalit?"
Umiling ako, I was expecting kasi na magagalit s'ya. Syempe apo niya 'yun, isa pa hindi kami bagay ng apo niya dahil magka iba ang status namin sa buhay.
"Lola, secret lang natin 'yun ha? Walang dapat na maka-alam." Sabi ko pero tinawanan lang niya ako.
"Hindi na kita tatawagin na lola kapag ipinag-kalat mo na may gusto ako kay sir Gavin," Saad ko na ikinatigil niya sa pag-tawa.
"Are you threatening me?"
"What if I am?" Naka taas ang kilay na sagot ko.
God, nakakahiya! She's my boss pero ganito ako kung umasta? Pero kasalanan naman niya dahil sinanay niya ako simula ng maging assistant niya ako.
"Fine, I won't tell anyone. Basta ba ako ang unang makaka-alam kapag may nangyari or naging kayo na ng apo ko."
Hindi po mangyayari 'yun kahit kailan.
"Okay," Sabi ko nalang kahit na alam kung imposibleng mangyari 'yun.
Para kaming mga batang nag pinkie-swear. Na dapat itago ang sikreto ko.
"Kamusta na nga pala ang nanay mo?" Tanong niya.
"Medyo nagiging okay na naman po ang lagay niya, 'yun nga lang po kailangan pa din ng heart donor kasi sabi ng doctor hindi magiging tuloy-tuloy ang paggaling ni nanay kapag hindi s'ya na-operahan."
"Don't worry, makakahanap ka din ng donor. Just pray and God will give you what you need…Isa pa nandito ako for you tutulungan kita."
"Pero madam.....I mean lola, marami na po kayong naitulong sa akin, hindi ko na nga po alam kung paano ko kayo masusuklian eh."
Simula kasi ng maging assistant niya ako ay palagi na niya akong pinapadalhan ng pera para daw sa pang-araw-araw na gastusin namin sa hospital. Palagi din niya akong pinapadalhan ng prutas at mga pagkain kapag pumupunta ako sa hospital. Minsan na din niyang binayaran ang gamot ni nanay. Lahat ng 'yun hindi ko matanggihan dahil kapag tumatanggi ako ay palagi s'yang nagagalit at sinasabihan pa ako na tatanggalan niya ako ng trabaho. Kaya naman ngayon hiyang-hiya ako sa kanya dahil ang dami na niyang naitulong na kahit hindi ko hinihingi ay ginagawa pa rin niya.
“You're my a family now, Elle, kaya 'yang mga tulong na binibigay ko ay galing 'yun sa puso ko dahil tinuring na kitang pamilya at apo ko simula palang ng umapak ka dito sa mansyon na'to." Saad niya habang hinahaplos ang pisngi ko.
"How can I return your kindness lola? Paano ko po kayo masusuklian sa kabaitan at tulong na ibinibigay niyo sakin?"
Gusto kung umiyak, Hindi naman ito ang unang beses na my tumulong sa'min. May mga kapitbahay din naman kami na mababait at matulungin din. Pero dito kay madam Elizabeth hindi ko talaga mailaka-ila na iba. Sobrang bait niya na hindi ko maintindihan kung ano bang ginawa or nagawa ko para tulungan n'ya ako at naging mabait s'ya sa'kin.
"Hmmm...I think alam ko na kung ano," Saad niya habang nakalagay pa talaga ang kamay sa may chin niya. "Marry may grandson, para magkaroon na ako ng apo sa tuhod."
"Madam naman eh," Saad ko at pinahid ang luhang nagbabadyang tulumo kanina.
"Joke lang, ito naman. But seriously, boto ako kung ikaw ang pakakasalan ng apo ko."
"Hindi po mangyayari 'yun, dahil wala pong spark sa amin na dalawa. Isa pa, langit at lupa po kami. Malayo din po ang age gap naming dalawa. Kaya imposible po ang sinasabi niyo." Agad na sagot.
Magsasalita na sana si madam ng may marinig kaming katok mula pintuan. Hindi pa man ako nakakatayo ay bumukas na ang pinto at iniluwa doon ang walang emosyon na si sir Gavin.
"Lola, aalis na po ako tawagan niyo nalang po ako kapag may kailangan kayo." Bulong ko na tinanguan lang ni madam Elizabeth.
Tumayo ako at nakayukong naglakad papunta sa may pintuan. Lalagpasan ko na sana si sir Gavin ng bigla niyang hawakan ang kamay ko at walang pasabing hinila niya ako palabas ng kwarto.
"T-teka lang po sir, saan niyo po ako dadalhin?" Kinakabahan na tanong ko.
Hindi s'ya kumibo at nag-tuloy-tuloy lang s'ya sa paghila sa'kin hanggang sa ipasok niya ako sa isang kwarto.
"Do you like me?" He asked as he pinned me on the wall.
"Sir?"
"Just answer me. Do you like me?"
Naguguluhan na tumitig ako sa mga mata niya na walang emosyon. Ano bang nangyayari sa taong 'to?
"Baby, please answer me." Saad niya at pumikit na naghihintay ng sagot ko.
Baby? Bakit niya ako tinatawag na baby?
"H-hindi ko po kayo maintindihan,"
Iminulat niya ang kanyqng mga mata at tinitigan ako ng mataman.
"Is it because of our age gap?"
"Po?"
Ano ba ang pinagsasabi niya?
"Can you stop using that po to me, hindi pa naman ako gano'n katanda para po, po in mo."
"Pasensiya na po sir, 'yun po kasi ang turo sakin ni nanay na dapat gumalang sa nakakatanda. Isa pa po, matanda na po kayo, eighteen years po ang tanda niyo sakin."
"Seventeen lang, your turning eighteen next month right?" Tumango ako.
Paano niya nalaman na next month ako mag e-eighteen? Hindi kaya......
"Stalker ka ano?"
"I'm not your stalker, may nagsabi lang sa'kin that your turning eighteen next month."
At sino naman kaya ang nagsabi sa kanya nun? Wala namang ibang nakaka-alam na birthday ko except kay nanay at kay madam Elizabeth.
"Anyway, don't mind what I said kanina." Saad nito at pinakawalan niya ako.
"Okay," Sabi ko nalang at inayos ang sarili ko.
"Alis na po ako sir,"
"Ihahatid na kita," Saad nito at hinila na naman niya ako palabas ng kwarto.
Bakit ba ang hilig niyang manghila? Para na tuloy akong matatanggalan ng braso.
##########
- Writer
