The Forbidden Man

Chapter 5: Sunset

The enchanting colors were scattered in the afternoon sky while the sun was descending towards the skyline. The colors were dancing slowly, painting a beautiful picture that captivated my senses, and stirred some emotions that I thought didn't exist in me.

Sadness and longing.

The cold breeze brushes my naturally light curly hair backwards as I hug myself while savoring the sweetness of the sea air. The salty, fishy, and glace smells are going around and around as if they don't want to leave me standing here alone.

No, I don't want to confess it, but at some point during my days on this beautiful island, I discovered that being alone is both a sumptuous serenity and an aching need for company, and the colors sought to ease my innermost yearning for something I couldn't define.

Napukaw ako sa aking pagmumuni-muni nang makarinig ako ng mga tawanan at isang malakas na hampas ng tinalunan ng isang tao.

Nakaupo ako sa bato ng bangin na ito. Isa lamang itong kinalalagyan ko sa mga diving spot sa dalampasigan ng Amor, ito ang pangalan ng bayan ng Belleza Maria, malapit lang din ang tirahan ko rito. Sabado ngayon kaya't naisipan kong magpahangin dito.

Noong una ay parang isang maliit lamang na isla ito, ngunit nang sinubukan kong libutin ito ng ilang araw kahit naka-tricyle ay napagtanto kong isang malaking isla rin pala ito.

Lumakas ang ingay at tawanan na iyon at mayroon pa akong narinig na muling paghampas ng tubig na mukhang tinalunan ng tao.

Ang bangin na kinalalagyan ko ay may pitong-tampakang pader na bato na siyang naging dahilan kaya't hindi ko nakikita ang mga tao sa kabila. Dalawang paraan ang maarning gawin upang matawid ang kabila nito, aakyat ang mahabang pader na bato at sa taas niyon ay maari ring tambayan at pwedeng talunan, ngunit mas mataas iyon at tanging mga malalakas ang loob o propesyonal diver lang ang pwedeng tumalong mula roon.

"Damn you! Nethry, let me go, you dipshit!" sigaw ng isang boses.

"De puta nito, napaka-arte akala mo naman hindi nagpakita ng pututoy nong grade 3!" Tumatawang sabi noong isa bang boses.

"Yeah, and I've got the biggest and the longest!" sagot naman noong isa.

Nagtawanan at nag-aasaran pa silang lalo.

Napapailing na lang ako dahil alam ko na kung ano ang pinag-uusapan nila.

Napapikit ako nang mariin at handa na akong umalis nang napansin kong lumalapit ang mga boses ng mga nag-aasaran.

"Uy, ma'am ganda!" sigaw iyon na malapit lang sa akin, kaya ay mabilis akong tumingala. Hindi nga ako nagkakamali.

May tatlong binatang nakatayo sa mahabang pader na bato, nakadungaw silang lahat sa akin, dalawa sa mga binata ang nakangiti sa akin at isa roon ang nakatingin sa akin ng seryoso. Nakatingin siya sa akin na parang may pangmamaliit– oh baka iyon ang pagkakaintindi ko sa kung paano niya akong tignan.

Axis Dmitrius Jalandon.

Lalo na sa ganitong sitwasyon na napakababa ng tingin niya sa akin, parang sinasabi niyang nasa tuktok siya at mas mataas sa akin.

"Hey, miss," sabi nito at inilagay ang mga kamao sa suot nitong chino khaki shorts na pinaresan ng puting graphic t-shirt na may logo ng isang sikat na banda. Nakaputing lace-up sneakers ito na napakalayo sa porma ng mga kasama nitong naka-boardshorts at walang damit pang-itaas.

"Hi," sabi kong pinilit ngumiti. "Paalis na rin naman ako, so you enjoy!"

"Wait lang ma'am, my pagkain kami, gusto niyo pong kumain?" tawag noong isang binatang naalala ko ang itsura dahil isa ito sa maramong tanong noong sakay kami ng bangka papunta rito.

Pabalik-balik ang lingon ko sa daanan pababa ng bangin at sa kanila, hindi makapagdesisyon kung sasama.

Hindi ba at gusto mong may makausap, Marionelia? Edi sumama ka muna kaysa mabagot sa tirahan mo.

Bumuntong-hininga ako.

"Sino-sino kayo?" tanong ko.

"We've got female company, if that worries you, they're in the cottage below this cliff," sabi ni Jalandon.

Sa huli ay sumama ako. Paakyat ako nang mabilis na nag-abot ng kamay si Nethry, iyon ang pangalan ng binatang nag-aya sa akin. Kailangang akyatin ko ang bangin dahil malayo pa ang iikutin kung sa parte na kaing kinalalagyan ako bababa. Inabot niyang ang palad ko na hindi ko na tinanggihan noong pababa na kami ng bangin at mas mahirap bumaba ng bangin kesa ang umakyat.

Nagpasalamat ako na sinamahan ng ngiti.

Isinuot ko ang aking sandals na binibit ni Jalandon habang pababa ako. Nagpasalamat din ako sa kanya ngunit hindi ko sinamahan ng ngiti iyon.

"You're so cold," komento nito.

Dahil sa malakas na hampas ng hangin kaya't iba ang pagkakaintin ko. "Hindi naman, sakto lang," sagot ko.

Naka-puting cropped jordie t-shirt ako at kaunting taas ko lang ng kamay ay maaaring makita ang aking pusod, pinaresan ko naman ito ng wrapped skirt na kulay beige.

Natawa ito sa aking sagot. "Nice shirt, by the way," sabi nito. Pinasadahan niya ng tingin ang aking suot.

Just like him I'm wearing the ACDC shirt my brother gave me, he's also wearing an ACDC shirt. I just noticed that we're wearing the same color of top and bottom and we're the only ones wearing casual outfits that don't belong in seaside style.

Nang marating namin ang cottage nila ay mas lalo lang akong na-out of place dahil sa suot ko, mayroong tatlong babaeng naka-swimwear, dalawang naka one piece at isang naka-high waisted two piece.

Mukhang mali at ako ng desisyon.

Malawak ang ngiti ng mga babae ngunit nang makalapit ako ay napangiwi ang mga ito. Nakikilala ko ang isa sa mga ito. Grade 11 ito ngunit hindi ko estudyante. Mukhang pamilyar din ang dalawa. Nginitian ko sila nang ipinakilala ako sa kanila ni Nethry.

"Siguradong kilala niyo na si ma'am Deineste," sabi nito na tinanguan naman ng mga babae.

Bale apat kaming babae ang nandoon at limang lalaki naman. Si Jalandon lang ang nagpaiwan sa cottage kahit na anong pilit sa kanya noong mga baabe.

"I don't wanna swim, just go Jena," sabi nitong muli nang balikan siya noong isang babae. Nanlulumo itong bumalik sa dalampasigan.

Nakatanaw lamang ako sa kanilang nagkakatuwaan sa dagat. Ako naman ay nakatingin sa papadilim na langit dahil pagtatago ng haring araw.

"Do you like ACDC?" tanong nito na siyang hindi ko agad masagot dahil nag-process muna kung ano ang ibig niyang sabihin.

"Iyong kapatid ko paborito 'to, may mga konting kanta lang akong alam ng ACDC," sagot ko.

Kung kanino medyo nakatagilid siya dahil nakatingin siya sa kanyang mga kaibigan ngayon ay tuluyan nang nakaharap ang buong katawan niya sa akin.

"How many siblings do you have?"

Napakunot ang noo ko sa tanong niya, hindi naman personal iyon kaya siguro' okay lang naman na sagutin ko iyon.

"I've got two brothers and sister,"

"In what chronological order do you fall among your siblings?

Nais kong matawa sa tanong niya. Hindi naman dahil may grammatical error, tama naman, ang kaso ay mas madaling itanong kung pang-ilan ako sa magkapatid.

"Pangatlo," tipid kong sagot.

"What's funny?" Tumaas ang kilay niya inilabas ang mga kamay sa bulsa ng shorts nito at humalukipkip.

He has this habit of putting his hands in his pockets, and I can't help but wonder if it's because he feels vulnerable in spite of his hard comments and tough façade. And now that he's crossed his arms, he's asserting his newfound confidence, as if he were calming himself by doing so. Also, perhaps I'm misinterpreting what I'm seeing.

"What kind of music do you like then?"

Napaisip ako sa tanong niya.

"Hmm, musical?" patanong iyon dahil madala naman talaga na musical lang aking pinapatugtog kapag nag-aaral ako noon, kapag stress o kaya'y nagtatrabaho. Pampawala kasi ng stress iyong classical music.

"What musical in particular?" Titig na titig siya sa akin habang hinihintay akong sumagot.

"Four seasons ni Vivaldi," sagot ko na pinantayan ko naman ang titig niya. Sa huli ay ito ang nagbawi ng tingin.

Ibinalik niya ang tingin sa mga kaibigan niya.

"How's your day, miss?" tanong nito bilang pagbasag sa muling pagdaan ng katahimikan.

At an indefinite time, just like now, I find that particular question calming. I have always been asked how I was by my family, but with someone who lives here, it was just him.

Kung tinatanong man ako ng ibang teachers o estudante and dating noon sa akin ay kumusta ang klase ko, kumusta ang pagtuturo o kumusta ang pananatili ko sa ganitong lugar.

Pero iba ang dating talaga ng tanong niya, nakakatuwa kahit papaano na para bang gusto ko mag-kwento kung paanon hindi at napapagod ako.

"It was actually... good," sagot ko patukoy sa paggaan ng pakiramdam ko dahil nakalanghap ako ng hanging dagat.

Magkatapat kaming nakaupo, mula sa paghalukipkip ay muli itong bumalik sa pamumulsa at nakaekis ang mhahabang binti nito habang bahagya lamang siyang nakaupo sa kawayang upuan ng cottage. Ngayon ko lamang siyang nakitang nakakaswal na suot dahil madalas ko naman siyang makitang naka-polo uniform at itim na slacks.

Mas nadedepina ang mahabang binti niya sa kanyang chino shorts at bumagay sakanya ang kanya ang suot, binatang-binata tignan. Hindi malaki ang katawan nito, medyo payat kung ikukumpara sa mga tuluyang nagbibinata na, ngunit sa edad nitong kinse anyos ay mas malaking bulas siya kung ikokompara sa mga kaedaran niya.

Abala rin itong nakatingin sa dagat. Kaya't malaya ko siyang napasadahan ng tingin.

"Have you eaten your dinner?" tanong nito.

"Mamaya," tipid kong sagot, "hihintayin ko lang na tuluyang makababa ang araw at aalis na rin ako."

"I'm, actually... bored, do you wanna come home and eat instead?" tanong nito at sa akin na siya nakatingin.

Saglit kaming nagkatinginan dahil hindi ko siya agad tinanong at tinitigan ko lamang siya dahil hindi ko alam anong sasabihin ko. Naiinis pa ako sa mga inasta niya kaya't nakakapagtakang mahinahon siya ngayon.

Tumukhim siya at umayos sa pagkakaupo, parang dumaosdos kasi siya sa buhangin nang kaunti, saglit itong nag-iwas ng tingin at muling ibinalik sa akin.

"Iiwan mo ang mga kasama mo?"

"I was forced here, I'm planning to stay at home, but Nethry's too persistent," sabi nito. Humilig ang ulo niya at mas tumaimtim pa ang titig niya, ngayon ay mababakasan ang pagninigkit ng mata niya.

"Okay, sige, magpapaalam na lang muna ako sa kanila–"

"No, need, miss. They're enjoying." Lumingon ito sa dagat. "The sun has set already, shall we?" Umayos na ito ng tayo ay iginiya ang ulo nitong upang lalong sabihin na umalis na kami.

Bumaba na rin ako sa pagkakaupo at tumalon dahil hindi tulad niya abot ng binti ko ang buhangin mula sa upuang kawayan.

"Aalis na ako!" Kumaway ako sa kanila ngunit mukhang di ako narinig.

"It's getting dark, miss... come on, I'll send you home," sabi nitong mukhang naiinip pa.

Sumunod ako sa kanya sa tinahak niyang daanan na napupuno ng mga halaman, d**o't mga punong hindi ko mawari.

"You go first, there's no other path here, it's just straight," saad niya.

Kanina lang ay kaunting niyog lamang ang mga puno ngayon ay halo-halo na. Liblib ang dinadaanan namin kaya't binuksan nito ang flashlight ng phone niya ako kasi ay walanag dalang phone. Tanging relo ko lang ang batayan ko ng oras, at pwede namang magbrowse sa internet at social medias itong aking relo.

May narinig akong ingay nang kung anong insekto kaya't napahinto ako't lumingon sa kanya. Dahan-dahan akong umatras at tumabi sa kanya, nabangga nang bahagyan ang balikat ko sa braso niyo.

Tiningala ko siya't nginisihan ng hilaw. Hindi ko masabi na natatakot ako.

"How could you have such confidence to come here alone when you can't even handle walking home alone." Umiiling na sabi nito.

"Wala naman kasi sana akong planong umuwi nang madilim, kaso nakakaengayo kasing panoorin ang lumulubog na araw," sagot ko.

Napapansin kong lumalayo siya sa tuwing nababangga ko at naikikiskis ko ang mga balikat ko sa braso niya.

"Ay!" Napatili ako nang may naramdaman akong kumalabit sa binti kanang binti ko, napatalon pa ako't napakapit sa braso niya.

Mabilis niyang tinutukan ang binti ko at parehas naming sinilip iyo. Sanga lang pala ng isang halamang may tinik.

Tumikhim ito kaya napabitaw ako sa braso niyang hinawakan ko.

"Pasensiya na, anak," pangangasar ko, ganoon kasi ang tawag ng ibang teachers sa mga estudyante nila. Hindi naman ako tumawa kasi hindi naman ako sanay na magbiro kaya marahil tunog seryoso pa rin ako.

"I'm not your kid," sambit nito sa mas malakas na boses kompara sa normal niyang boses.

Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa dinadaanan namin.

Tinawanan ko ang sinagot niya. Hindi malakas na tawa kung hindi mahina lamang at mabilis din akong tumigil.

"Ilang taon lang naman ang agwat mo sa akin, kung makaasta ka akala mo naman hindi siya nene," pagdugtong niya pa.

Natawa ako sa sinabi niyang 'nene'. "Compliment ba yan? Kasi kung oo, salamat, anak,"

Napahinto ako sa susunod kong sasabihin. This isn't me. This is not how I used to laugh, this is not how I speak, I don't laugh on such petty and shallow things. I never laugh at remarks like these. And I never joke around, I'm a boring person.

"I can be your baby, though," mahinang tugon nito.

"Naku, pasensiya na, masyado ka ng matanda para ampunin ko," sagot ko naman- trying to joke and it isn't even funny.

Saglit itong natahimik.

"You know what, I just now realized how slow you are," he said. "You don't usually get my words, and I'm not even using complex words, in fact, those are even basic English."

Iyong ngiti ko ay nawala at napalitan ng simangot. At heto na naman siya, muling napaandar ang inis ko dahil sa matalas niyang dila na hindi man lang naiisip na ang kausap niya na mas matanda sa kanya at guro niya pa.

Mukhang balik na naman kami sa cold war. How can this kid right here cut my confidence less and less?

'You know what? You're still an asshole.'

Hindi ko na lamang binoses iyon, hindi ko na lamang dinugtungan ang sinabi niya at nang tingin ko'y okay na ang dinadaanan namin at may mga ilaw na mula sa ibang kabahayan ay binangga ko siya at nauna na akong naglakad.