AVERY’s POV
PATAKBO akong lumayo. Pagka alis ko sa garahe, mabilis akong umakyat sa servants’ hallway. Wala akong dalang tray, wala akong ginagawa, pero ramdam ko ang bigat na parang may tumutusok sa dibdib ko. Pagdating sa maliit kong room sa attic floor, binuksan ko agad ang pinto, pumasok…at doon ako tuluyang bumigay. Walang drama, walang ingay, walang tigil ang pag agos ng masaganang luha sa aking mga mata. Parang Naghihiwa ako ng sibuyas eh.
Pabagsak akong umupo ako sa sahig. Nakapikit na ako pero ang pasaway kong luha walang tigil sa pag agos. Niyakap ko ang aking tuhod.
“Hindi ko po kaya,” bulong ko.
“Hindi ko po kayang maging dahilan ng gulo nila.”
Hindi ko alam kung bakit ang sakit marinig yong mga sinabi nila.”
“Hindi ko alam kung bakit ang bigat ng tingin nila pareho.”
“
