ตื่นขึ้นมาอีกทีผมได้สามีเป็นคนข้างห้อง (สุดเขต&เข็มทิศ)

เหตุจากคืนนั้น

"มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตเปล่าวะ มึงอย่าไปเครียดมากเลยน่า ปล่อยๆไปเหอะวะถือว่าให้ทานหมามันไป มึงยังเสียบคนอื่นได้ให้คนอื่นเสียบกลับบ้างจะเป็นไรว่ะ”

แต่มันคือศึกแห่งศักดิ์ศรีไหมเหอะ เรื่องแบบนี้ใครบ้างจะยอมในเมื่อเขาเป็นฝ่ายรุกมาโดยตลอดและไม่เคยคิดจะรับ หล่อเท่ห์มีเสน่ห์ซะขนาดนี้ที่ผ่านมาสะสมแต้มไว้ก็คงสูญเปล่า

"ลองเป็นกูดูไหม มึงจะยังพูดจาโลกสวยแบบตอนนี้ได้อยู่หรือเปล่า" แค่อีกปรายตาจิกเจษฎาก็รีบตบปากตัวเองเป็นการลงโทษไม่ต้องรอให้เพื่อนสั่ง

"กูว่างั้นเอางี้ไหม มึงลองให้ใครก็ได้รุกดูสักครั้งเผื่อจะรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง" นาวินเสนอขึ้นมาบ้าง

"สมองมึงเนี่ยนะ"

"มึงต้องลอง..เชื่อกูดิ อย่างน้อยก็จะได้รู้ว่าจริงๆแล้วที่มึงเป็นอยู่นี่มันเพราะอะไร"

"..............."

"บางทีมันอาจจะใช่ก็ได้นะโว้ย ของมันต้องลอง กูว่าที่มึงกำลังเป็นอยู่เพราะมึงใจจดจ่ออยู่แต่เรื่องคืนนั้น เลยทำให้มึงไม่มีอารมณ์ทุกครั้งที่ขึ้นเตียงกับคนอื่น"

"..........."

เจษฎามองเพื่อนที่นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี ในมือเข็มทิศมีขวดเหล้าที่ใกล้จะหมดเพราะอีกฝ่ายเอาแต่กระดกเพียวๆและเขาก็ขี้เกียจจะห้ามจึงปล่อยให้อีกฝ่ายดื่มอย่างเอาแต่ใจ จนใบหน้าหล่อร้ายแดงก่ำ ดวงตาคมฉ่ำเยิ้มแต่ให้ตายเถอะ! ก็เพราะอย่างนี้ไงเล่ายิ่งมันเมายิ่งดูน่ามอง ขนาดเขาที่เป็นเพื่อนยังใจสั่น นับประสาอะไรกับสายตาของคนทั่วไป คนหล่อหน้าดื้อยิ่งเมามันก็ยิ่งเร้าใจมีเสน่ห์เหลือล้นไม่แปลกหากจะมีใครจ้องจะสอยเพื่อนเขาลงมา

"แต่ถ้าลองแล้วไม่ใช่ ก็คงต้องปลงและปล่อยให้มันผ่านไป ลืมๆไปให้หมด ไม่อย่างนั้นมึงก็ก้าวผ่านมันไม่ได้สักที"

ทั้งเจษฏาและนาวินก็ได้เพียงพยายามปลอบโยน คนที่ชีวิตนี้มีแต่รุกกลับโดนใครไม่รู้มาสอยตูด หากเป็นตนก็คงรับไม่ได้เช่นกัน แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเรื่องมันเกิดมาแล้วและแก้ไขอะไรไม่ได้ก็คงต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น ชีวิตมันต้องรู้จักมูฟออน

เข็มทิศนั่งคิดไปด้วยกระดกเครื่องดื่มไปด้วย สำหรับคนอื่นอาจจะไม่ซีเรียส แต่สำหรับเขาที่เห็นว่าเรื่องเซ็กส์เป็นอาหารจานหลักจึงไม่สามารถก้าวผ่านจุดนั้นไปได้โดยง่าย บอกให้ปลงก็ปลงไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ แต่สุดท้ายมันก็กลับมาคิดอยู่ดี ตั้งแต่คืนนั้นไม่เคยมีใครทำให้เสร็จได้เลย!! จะสวยหรือหล่อลากไส้หุ่นแซ่บปรอทแตกแค่ไหนก็ไม่อาจพาไปถึงจุดสุดยอดนั้นได้เลยสักคน

หล่อสร้างเรื่องอย่างเขาใครๆก็อยากเข้าหา และทุกครั้งก็ต้องปฏิเสธกลับไปทั้งที่ในใจก็อยากจะสานต่อความสัมพันธ์ แต่เพราะรู้ว่าตัวเองไปไม่รอดทุกทีไม่สามารถรุก และขณะเดียวกันก็ไม่มีอารมณ์รับทำให้ค้างเติ่งเขาเลยจำเป็นต้องตัดปัญหาโดยการไม่ไปต่อกับใครอีก ได้มือตัวเองช่วยจนมันขึ้นกล้ามไปแล้ว...

จนหมดขวดแรก พอเอื้อมมือจะไปคว้าขวดเหล้ามาอีกแต่ก็โดนเพื่อนพร้อมใจกันยกหนี

"พอได้แล้วมึงดื่มเยอะแล้วไอ้ทิศ!"

"ก็กูอยากเมาจะได้ไม่เครียด”

ยิ่งคิดยิ่งเครียด ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อย มือก็จับขวดเหล้ากระดกไม่เลิก รู้ว่าเพราะไอ้น้ำสีอำพันในมือนี่แหละที่ทำชีวิตเขาพัง แต่อีกครั้งจะเป็นไรไป

"ไม่เครียดนะใช่ แต่ปะเดี๋ยวก็ได้ชิบหายกันอีก ก็รู้ว่ากินแล้วมึงจะเป็นยังไง ยังอยากจะแดกให้เมาเละอีกเหรอวะ"

ก็น่าจะรู้ว่าตัวเองกินเหล้าเมาทีไรก็ร่านทุกที แต่ทว่าพอเพื่อนพูดจบเท่านั้น ร่างสูงเพรียวก็โงนเงนลุกขึ้นจนคนที่บ่นอยู่ข้างๆหูต้องรีบลุกตามแล้วรีบพยุงเพื่อนเอาไว้ไม่อย่างนั้นคงกองลงไปกับพื้นไปแล้ว

"มึงจะไปไหน"

"ไปเอาน้ำออก” คนหล่อแต่หน้าโคตรดื้อเอ่ยบอกเพื่อนพร้อมกับกระตุกมุมปากนิดๆ

“สัส! กูเพิ่งพูดไปหยกๆ นี่มึงยังจะ...”

“เออ..กูปวดฉี่! พากูไปทีดิ"

ได้ยินดังนั้นทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ก่อนเจษฎาจะเป็นคนอาสาพาคนเมาไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างทางเข็มทิศก็บ่นนู่นบ่นนี่ไปเรื่อยตามประสาคนเมา กระทั่งถึงที่หมายเข้าห้องน้ำไปแล้วก็ยังไม่หยุดพล่าม

"มีแต่เซ็กส์ห่วยแตก ไม่มีใครเก่งสักคนเลยสัสเอ้ย! มึงรู้ไหมไอ้เจษต้องให้กูอาศัยมือตัวเองตลอด มันจะไม่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนบนโลกใบนี้ทำให้กูเสร็จได้อีกแล้วหรือไงวะ ห๊ะ มึงตอบกูทีดิ"

"เออ...อย่าบ่นเยอะรีบเข้าไป" เจษฎาพยุงเพื่อนเข้าไปในห้องน้ำซึ่งโชคดีที่ห้องน้ำไม่มีใคร มีเพียงห้องเดียวที่มีคนร่างสูงเดินเข้าไปล่วงหน้าก่อนพวกเขาแค่ไม่กี่วินาที

"ไอ้เหี้ยนั่นมันไปหดหัวอยู่ที่ไหนวะ... อย่าให้กูรู้นะว่ามันเป็นใครกูจะจัดการมันให้ตายคาเตียงเลยแม่ง!"

คนเมาแล้วบ่นที่โดนไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบทำให้ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ เข็มทิศมั่นใจและเชื่อว่าเรื่องในคืนนั้นนั่นแหละทำให้น้องชายเขาไม่ตื่นอีกเลย มันเป็นตอกย้ำด้วยความคิด

"เออมึงเก่งครับเพื่อน จะจัดการเขาหรือว่าให้เขาจัดมึงจมเตียงกันแน่ สภาพ!! รีบฉี่รีบออกมา ค่อยไปบ่นต่อข้างนอกได้ไหมวะ กูอายคนวุ้ย"

เจษฎากระซิบบอกเผื่อใครเข้ามาได้ยินมันพล่ามอีกไม่เลิก ตั้งแต่เดินมามันก็บ่นจนถึงห้องน้ำเขาก็อายคนจนแทบมุดดินหนีอยู่แล้ว ถ้าบ่นเบาๆจะไม่ว่าสักคำแต่นี่เรียกว่าแหกปากตะโกนบอกทุกคนมากกว่า นี่สินะ พอเหล้าเข้าปากความอายก็หายเกลี้ยง

และที่ห่วงก็คงเพราะไอ้ท่าทางโงนเงนอีกไม่นานหัวคงทิ่มลงชักโครกแน่ หากไม่รีบออกมาเสียก่อน

"เบื่อโว้ย!!"

หากไม่มีเซ็กส์ทุกอย่างบนโลกใบนี้มันก็โคตรจะน่าเบื่อที่สุด คนที่ไม่ได้ปลดปล่อยความอัดอั้นออกจากร่างยังคงบ่นไม่เลิก และโชคดีที่ว่าห้องน้ำตอนนี้ไม่มีใครแล้วนอกจากคนที่เข้าไปก่อนหน้าพวกเขา เข็มทิศจึงไม่ได้ก่อความรำคาญให้คนอื่น เจษฏามองเพื่อนแล้วก็ขยี้หัวตัวเองอย่างไม่รู้จะช่วยมันยังไง พยายามช่วยตามหาก็แล้ว ถามคนรู้จักแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าคืนนั้นไอ้เข็มทิศหายไปกับใคร ส่วนเจ้าตัวเองก็ไม่ได้นิ่งเฉยแต่ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรเลยเพราะขนาดหน้าตาหรือแม้แต่ชื่อเขาก็ยังจำไม่ได้

จากหนุ่มฮอทเปลี่ยนหญิงชายไม่ซ้ำหน้าเรื่องอย่างว่าไม่เคยขาด! กลายเป็นว่าต้องใช้มือช่วยตัวเองตลอด จนขึ้นกล้าม!!

ครืดดดด

"ใครโทรมาตอนนี้วะ" คนที่กำลังยืนรอเพื่อนอยู่หน้าอ่างล้างมือพึมพำกับตัวเองพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาดู เมื่อเห็นชื่อคนที่โทรเข้าเจษฎาก็แทบตาเหลือก

"ฉิบหาย คุณสร้อยโทรมา ไอ้เข็มทิศมึงจะใกล้เสร็จหรือยังวะ"

"มึงนี่ก็เร่งกูจังห๊ะ" คนที่ยืนโงนเงนตรงบ้างไม่ตรงบ้างหันมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อน

"ถ้ามึงเสร็จแล้วให้รอกูอยู่ในนี้อย่ากระแดะไปแรดที่ไหนล่ะ เดี๋ยวกูไปคุยกับคุณสร้อยแปบเดียว เดี๋ยวมา"

"เออ"

เมื่อคนเมารับปาก เจษฎาก็รีบวิ่งออกจากห้องน้ำออกไปทางลานจอดรถเพื่อไปรับสายคนเป็นมารดา ทิ้งให้คนเมาอยู่ในห้องน้ำไปก่อน หลังจากนั้นคนที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินโซซัดโซเซออกมาตรงอ่างล้างมือ

แกร๊ก!!

กึก!!

คนเมาขมวดคิ้วเมื่อเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งที่สูงราวๆ185 เซนติเมตร จากที่เห็นคร่าวๆเป็นคนที่มีผมดำขลับตัดเข้าทรงไว้อย่างเรียบร้อยดูสะอาดสะอ้าน ผิดกับเขาที่มีผมยาวที่ลู่ลงมาจนถึงต้นคอ จากด้านข้างก็พอจะเดาได้ว่าเป็นคนที่หล่อมากแต่ก็หล่อน้อยกว่าเขาอยู่ดี ผู้ชายร่างสูงกำลังยืนอยู่ตรงอ่างล้างมือเช่นเดียวกัน ด้วยความมึนเมาทำให้มองเห็นไม่ค่อยชัดจึงทำให้เข็มทิศเดินตรงไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆว่าเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักหรือเปล่า แต่ทว่ายังไม่ทันถึงตัวร่างสูงก็หมุนตัวกลับมา พอคนเมาที่แม้แต่จะยืนก็ยังโงนเงนถูกกระแทกไหล่เพียงนิดก็ทรงตัวไม่อยู่เสียหลัก และในจังหวะนั้นเองคนชนรีบตวัดแขนแข็งแรงโอบรอบคนจะล้มเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ

"เป็นอะไรหรือเปล่า!" คนโอบกอดกระชับวงแขนถามเสียงนิ่ง ร่างที่ถูกกอดเอาไว้ไร้การทรงตัวถึงกับซบหน้าลงตรงอกแกร่ง

หอม...คนที่ไม่ได้สำนึกว่าตัวเองกำลังโดนชายแปลกหน้ากอดอยู่ ในหัวมีเพียงคำนี้เกิดผุดขึ้นมา กลิ่นน้ำหอมจากร่างสูงใหญ่เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยเหมือนเขาเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน กลิ่นกายหอมแบบนี้มันคุ้นจมูกจนเขาต้องขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิดทั้งที่สติก็มีอยู่เพียงน้อยนิด มันให้ความหอมเซ็กซี่และอบอุ่นเจืออยู่ด้วยกันอย่างไม่น่าเชื่อว่าจะมีน้ำหอมกลิ่นนี้อยู่จริง

มันเป็นกลิ่นของ...ไอ้แมงดานั่น!!

เข็มทิศเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าอีกฝ่ายให้ชัด ทำไมกลิ่นน้ำหอมเหมือนไอ้บ้านั่น! กลิ่นนี้ไม่ผิดตัวแน่กลิ่นน้ำหอมที่ผสมกลิ่นกายที่ไม่เหมือนใคร วินาทีที่ได้สบประสานสายตากับเขาเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านร่างจนร้อนวาบไปทั้งตัว ดวงตาเฉี่ยวคมสะกดเขาไว้ราวกับต้องมนต์ ท่าทางเขาดูเหมือนจะสุภาพแต่แววตาโคตรจะแบดบอย! มันมีเสน่ห์และเต็มไปด้วยบางอย่างที่อยู่ในสายตาดุจเหยี่ยวคู่นั้น