EVAN POV
Madilim hindi ‘yung klaseng dilim na nakakatakot kundi ‘yung parang yakap ng katahimikan. Nakapikit ang mga mata ko, mabigat ang katawan, pero malinaw ang pandinig ko. Bawat tunog ay parang dumadaan sa akin nang dahan-dahan, parang ayaw akong gulatin.
At doon ko siya narinig umiiyak mahina sa una putol-putol parang pinipigilan parang ayaw magpaalam na nasasaktan siya.
“Evan…” narinig kong bulong niya. Nanginginig ang boses. “Please… kung naririnig mo man ako…”
Kumirot ang dibdib ko hindi dahil sa sugat, kundi dahil sa kanya.
Gusto kong imulat ang mga mata ko. Gusto kong sabihin na andito lang ako. Na buhay pa ako. Na naririnig ko siya. Pero may kung anong pumigil sa akin hindi takot, hindi sakit kundi isang kakaibang damdamin na matagal ko nang hindi naramdaman saya. Sa gitna
