DIYOSA POV
Hindi ko alam kung ilang oras na akong nakaupo rito sa tabi ng kama ni Evan.
Parang tumigil ang oras sa silid na ito puting-puti, malamig, amoy gamot at antiseptic. Ang tanging tunog lang ay ang mahinang beep… beep… beep ng monitor na nagsisilbing patunay na buhay pa siya. Bawat tunog niyon ay parang tali na humihila sa puso ko masakit, pero kailangan kong kapitán.
Nakahiga siya. Maputla. Maraming tubo. May benda sa ulo, sa dibdib. Halos hindi ko makilala ang lalaking laging nakikipagbangayan sa akin, laging mayabang, laging may kalokohang sagot sa bawat salita ko.
Ngayon, tahimik siya.
Masyadong tahimik.
“Evan…” mahina kong tawag, nanginginig ang boses ko. “Andito na ako.”
Hinawakan ko ang kamay niya. Malamig. Mas malamig kaysa sa inaasahan ko. Parang sinasabi ng lamig n
