ODESSA POV
Hindi pa rin humuhupa ang panginginig ng mga kamay ko.
Kahit ilang oras na ang lumipas mula nang umalis si Chi-Chi, pakiramdam ko’y naroon pa rin ang malamig na dulo ng baril sa harap ng mukha ko. Parang naka-ukit sa isipan ko ang tunog ng putok, ang amoy ng pulbura, at ang tingin niyang walang awa parang kami ang may kasalanan kung bakit niya ginawa ang lahat ng iyon.
Umupo ako sa sofa, yakap-yakap ang sarili, habang nanginginig ang tuhod ko. Ang mansion na dati’y simbolo ng kapangyarihan at respeto ay parang naging kulungan malaki, malamig, at punô ng takot.
“Bwesit na bata ‘yon…”
Lumabas ang mga salitang iyon sa bibig ko nang kusa. Galit. Takot. At higit sa lahat inisi.
“Kung hindi dahil kay Diyosa,” bulong ko, “hindi tayo aabot sa ganito.”
Narinig ko ang mabibigat na
