DIYOSA NG TROUBLE (SPG)

CHAPTER 6

EVAN POV

Kung may multo sa bahay namin, sigurado akong si Diyosa ‘yon.

Hindi dahil nakakatakot siya kundi dahil kahit nakapikit ako, ramdam ko pa rin ang presensya niya.

Nakapikit ako. Nakatalikod. Mahigpit ang yakap ko sa kumot na parang life vest.

Huminga ka, Evan. Tulog lang ‘to. Isang gabi lang ‘to.

Biglang

“Evan.”

Napamulat ako. “Ano na naman?!”

“Naghihilik ka?”

“Hindi ako humihilik.”

“Ganito oh,” sabi niya sabay gayang hilik. “Hrrrk.. hrrrk… cute.”

“DIYOSA,” bulong-singhal ko. “Matulog kana.”

“Hindi ako makatulog,” sabi niya. “Ang lamig.”

“Kumuha ka ng kumot.”

“Meron na.”

“Edi bakit”

“Mas mainit ka,” sagot niya.

Bigla akong nanigas.

“Lumayo ka,” sabi ko agad.

“Hindi,” sagot niya. “May linya tayo diba?”

“OO!”

“Hindi pa ako tumatawid,” sagot niya. “Naka-hover lang.”

“ANONG HOVER?!”

Tumawa siya. Mahina. Nakakainis.

“Grabe ka,” sabi niya. “Parang hindi ka lalaki.”

“Mas lalaki ako kapag lumayo ka.”

Tahimik sandali.

Akala ko tapos na.

Mali ako.

Bigla niyang itinukod ang siko niya sa unan ko.

“Alam mo,” sabi niya, “ang bango mo.”

“Huwag mo ko amuyin!”

“Amoy probinsya,” dugtong niya. “At amoy mabuting tao.”

“Hindi ako mabuti,” sagot ko.

“Hindi,” sabi niya. “Mabuti ka.”

Tumagilid ako, paharap sa kanya. Hindi ko alam bakit.

Madilim ang kwarto. Pero kita ko pa rin ang mata niya. Nagniningning. Parang walang takot.

“Kung mabuti ako,” sabi ko, “bakit ka pa nandito?”

Ngumiti siya. Hindi ‘yung pabida niyang ngiti. Tahimik lang.

“Kasi,” sabi niya, “dito ako ligtas.”

Napatigil ako.

Putang ina.

Ayokong marinig ‘yon. Ayokong maramdaman ‘yon.

Tumalikod ulit ako. “Matulog ka na.”

“Oo,” sagot niya. “Good night, babe.”

“Huwag!”

Tumawa siya ulit.

Hindi ko alam kung paano, pero nakatulog ako.

At ang mas masahol nagising akong may nakapatong na braso sa bewang ko.

“DIYOSA!” sigaw ko.

“Good morning,” bulong niya, antok pa. “Ang aga mo.”

“Bitawan mo ‘ko!”

“Bakit?” tanong niya. “Mag-asawa tayo.”

“Sa panaginip mo!”

Bigla siyang napaupo. “Grabe ka. Hindi man lang nag good morning kiss.”

“Kiss?!”

Biglang bumukas ang pinto.

“Anong maingay diyan?” tanong ng lola.

Sabay kaming napatigil.

“Ayyyy,” sabi ng lola. “Gising na pala kayo. Ang aga niyo naman.”

“Hindi po” sabay naming sabi.

“Oo,” sabay din naming sabi ulit.

Nagkatinginan kami.

“Mag-agahan na kayo,” sabi ng lola. “May longganisa.”

“Yes!” sigaw ni Diyosa.

“No!” sigaw ko.

Ngumiti ang lola. “Sweet.”

Paglabas namin ng kwarto, hawak-hawak pa rin ni Diyosa ang braso ko.

“Bitawan mo ‘ko,” bulong ko.

“Smile ka,” bulong niya. “May audience.”

Sa kusina, may kapitbahay na tsismosa. May ngiti. May mata.

“Ay, bagong kasal?” tanong nito.

“Hindi po,” sagot ko.

“Opo,” sagot ni Diyosa.

Nagkatinginan sila.

“Bagay,” sabi ng tsismosa. “Mukhang masungit si lalaki pero mahal na mahal si babae.”

“Hindi niya ako mahal,” sabat ko.

Ngumiti si Diyosa. “Nahihiya lang siya.”

Gusto kong isigaw ang pangalan niya sa buong barangay.

Habang kumakain kami

“Babe,” sabi niya. “Pasa mo ‘yung suka.”

“Huwag mo akong tawaging babe.”

“Evan,” tawag niya.

“Mas masama ‘yan.”

Tumawa ang lola. “Parang kami ng lolo mo dati. Araw-araw nag-aaway, pero araw-araw magkasama.”

Nanlaki mata ko. “Lola huwag po!”

Ngumiti si Diyosa. “Goals.”

Pagkatapos kumain, tumayo ako. “Aalis na ako.”

“Ha?” sabi ni Diyosa. “Saan?”

“Maghahanap ng trabaho,” sagot ko. “Mag-aayos ng buhay.”

“Aww,” sabi niya. “Responsible.”

“Tigil-tigilan mo ‘yan,” sabi ko. “Hindi ka kasali sa plano ko.”

Tumayo rin siya. “Sayang.”

“Kasi,” dugtong ko, “aalis ka na rin.”

“Hindi,” sagot niya. “Hindi pa.”

Nanlaki mata ko. “Ano na naman?”

“Magbabakasyon ako,” sabi niya. “Dito.”

“Hindi ka pwede.”

“Sino magbabawal?” tanong niya.

Tinuro ko ang sarili ko. “Ako.”

Ngumiti siya. “Fiancé mo ‘ko.”

Napapikit ako.

Pucha. Diyos ko. Bakit ganito?

Lumapit siya. “Evan.”

“Ano.”

“Galit ka ba talaga?”

Huminga ako nang malalim. “Hindi. Naiinis lang ako.”

“Bakit?”

“Kasi… ginugulo mo ang tahimik kong buhay.”

Ngumiti siya. “Good.”

“Anong good?”

“Kasi,” sabi niya, “mas gusto ko ang buhay na may gulo.”

Tinitigan ko siya. Diretso. Walang biro.

“DIYOSA,” sabi ko. “Problema ka.”

“Oo,” sagot niya. “Pero problema mo.”

Tumalbog ang dibdib ko.

Hindi sa galit.

Kundi sa kung anong ayaw kong pangalanan.

Umalis ako ng bahay, bitbit ang inis, pagod, at isang babaeng ayaw umalis sa isip ko.

At sa likod ko, narinig ko siya sumigaw

“Babe! Huwag kang magpapagutom! Babalikan kita mamaya!”

Napamura ako habang naglalakad.

Pero tangina bakit parang may ngiti sa labi ko?

“Diyosa!”

Sigaw ko na yata ‘yon pang-limang beses sa loob ng limang minuto.

Huminto ako sa gitna ng daan, humarap sa kanya, galit na galit, kita na ang ugat sa leeg ko.

“Tumigil ka na!” sigaw ko. “Sabi ko huwag mo akong sundan!”

At ano ang ginawa ng babaeng ‘to?

Tumatawa.

Hindi lang tawa ‘yung tawang may kasamang hawak sa tiyan, halos maluha, parang nanood ng best stand-up comedy special ng buhay niya.

“Hahahahaha! Diyos ko, Evan!” sabi niya. “Kj mo talaga!”

“KJ?” ulit ko, halos mabulunan sa inis. “Ako ang Kj?”

“Oo,” sagot niya sabay punas ng luha sa gilid ng mata. “Grabe ka, parang walang sense of humor.”

“WALA AKONG TIME SA KAGAGUHAN MO!”

“Relax,” sabi niya. “Life is short.”

“MAS LALO PANG UMIIGSI DAHIL SA’YO!”

Mas lalo lang siyang tumawa.

May dumaan na tricycle. Bumagal. Tumingin sa amin.

“Mag-asawa?” tanong ng driver.

“Hindi!” sigaw ko.

“Oo,” sabay sagot niya.

Umandar ang tricycle na tumatawa ang driver.

Pinahid ko ang mukha ko. Lord, bigyan mo ‘ko ng lakas. O kahit konting pasensya. O kahit earplugs.

Naglakad ulit ako. Mabilis. Parang may hinahabol. O tinatakasan.

“Evan!” sigaw niya sa likod ko. “Hintayin mo ‘ko!”

“Hindi!”

“Ang sungit mo talaga!” sigaw niya pabalik. “Hindi ka ba mahal ng mama mo?”

Huminto ako bigla.

Lumingon ako.

Tumahimik siya.

“Bakit mo sinabi ‘yon?” tanong ko, mababa ang boses.

Nagkibit-balikat siya. “Joke.”

“Hindi lahat ng joke nakakatawa,” sagot ko.

Tahimik siya sandali. Tapos ngumiti ulit. Mas mahina na.

“Sorry,” sabi niya. “Sensitive topic pala.”

Napailing ako. Huwag kang marupok, Evan. Huwag.

Naglakad ulit ako.

Hindi na siya tumawa. Sumunod lang. Tahimik.

Hanggang sa.

“Uy,” sabi niya bigla. “Ang init.”

“Edi tumigil ka sa pagsunod,” sagot ko.

“Mas mainit ka kapag galit,” sagot niya.

Napahawak ako sa sentido ko. “Diyosa”

“Kj,” ulit niya sabay grin.

Pumasok ako sa isang maliit na tindahan. Bumili ako ng bottled water. Paglabas ko nandoon pa rin siya.

Nakahawak sa freezer ng ice cream. Nakatingin sa’kin.

“Libre mo ‘ko?” tanong niya.

“Hindi.”

“Sungit.”

“Diyosa!”

Tumawa siya ulit. Bumili siya ng ice cream. Chocolate.

Nilapitan niya ako habang kumakain.

“Gusto mo?” alok niya.

“Hindi.”

“Sure?”

“Oo.”

“Last offer?”

“Oo nga!”

Bigla niyang inilapit ang ice cream sa bibig ko.

Napaatras ako. “Hoyy!”

“Matatapon ‘to,” sabi niya.

“Eh ‘di itapon mo!”

“Sayang,” sagot niya sabay dilat ng mata. “Masarap.”

Tinignan ko siya. Pawis siya. Medyo magulo ang buhok. May ice cream sa labi niya.

Putang ina.

“Umalis ka na,” sabi ko ulit, mas mahina.

“Hindi,” sagot niya. “Hanggang hindi ka tumatawa.”

“Hindi ako tatawa.”

“Challenge accepted.”

Naglakad kami ulit. Dumaan kami sa palengke. May mga nagtitinda. May mga nakatingin.

“Uy, Evan!” sigaw ng isang tindera. “Girlfriend mo?”

“Hindi!”

“Oo,” sagot ni Diyosa.

“Ang ganda ah!” sabi ng tindera.

Ngumiti si Diyosa. “Mana po sa fiancé.”

“Hoy!”

Tumawa ang tindera. “Bagay kayo!”

“Hindi po”

“Ay, tsundere si kuya,” sabat ni Diyosa.

“Anong Tsundure!”

“‘Yung galit kunwari pero mahal naman,” paliwanag niya.

“Wala akong mahal!”

“Wow,” sabi niya. “Ang sakit.”

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kumurot sa dibdib ko.

Focus, Evan. Inis ka. Dapat inis ka.

Tumigil ako sa ilalim ng puno.

“Makinig ka,” sabi ko, seryoso. “Hindi kita kayang isama sa buhay ko. Kakalabas ko lang ng kulungan. Wala akong pera. Wala akong pangalan.”

Tinitigan niya ako. Tahimik.

“Hindi ako fairy tale,” dagdag ko. “Problema lang ang dala ko.”

Ngumiti siya. Mahina. Hindi pabida.

“Okay,” sabi niya. “Pero hindi naman kita hinihingan ng kahit ano.”

“Eh bakit ka nandito?”

“Kasi gusto ko,” sagot niya agad.

Napabuntong-hininga ako. "corny mo".

Tumawa siya. “Ay wow, binalik mo.”

“Hindi ako natatawa,” sabi ko.

“Oo,” sagot niya. “Pero ngumiti ka.”

Nanlaki mata ko. “Hindi!”

“Meron,” sabi niya sabay turo sa labi ko.

Hinawakan ko ang bibig ko.

Putang ina.

“Uwi na ako,” sabi ko.

“Oo,” sagot niya. “Sabay tayo.”

“Hindi.”

“Oo.”

“Nakakapagod ka.”

“Thank you,” sagot niya. “Goal ko ‘yan.”

Pagdating namin sa bahay, nandoon ang lola, nakaupo sa bangko.

“Ay,” sabi nito. “Magkasama pa rin kayo.”

“Hindi po kami magkasama,” sabay kong sabi.

“Oo po,” sabay sagot niya.

Nagkatinginan kami.

“Lola,” sabi ko, “pwede po bang”

“Mag-asawa kayo,” putol ng lola. “Kaya ayusin niyo ‘yan.”

Pumasok ang matanda.

Napaupo ako sa hagdan.

“Diyosa,” sabi ko, pagod na. “Ano ba talaga gusto mo?”

Umupo siya sa tabi ko.

“Gusto kong mainis ka,” sagot niya. “Tapos gusto kong matawa ka.”

“Bakit?”

“Para maalala mo,” sabi niya, “na buhay ka pa.”

Tahimik.

Huminga ako nang malalim.

“Bwesit ka,” sabi ko.

Ngumiti siya. “Alam ko.”

“At corny ka rin.”

“Fair.”

Tumayo siya. “Sige na. Tatahimik na ‘ko.”

Naglakad siya papasok ng bahay.

Sa wakas, katahimikan.

Limang segundo.

“Babe,” sigaw niya mula loob. “Anong ulam?”

“Diyosa!!!”

Tumawa siya nang malakas.

At kahit gusto kong mamatay sa inis tangina, gusto ko ring tumawa.