DIYOSA NG TROUBLE (SPG)

CHAPTER 5

THIRD PERSON POV

Huminto ang bus sa gilid ng kalsada na may karatulang WELCOME TO PAMPANGA na parang tahimik na nanunuya kay Lucian Estevan “Evan” Belloro.

Parang sinasabi ng probinsya: “Good luck. Alam naming pagod ka na.”

Tumayo si Evan, bitbit ang maliit niyang bag, mukha nang isang taong handang magsimula muli kung hindi lang dahil sa babaeng nakasabit pa rin sa braso niya na parang limited edition backpack ng problema.

“Babe, baba na tayo,” masayang sabi ni Diyosa.

Napapikit si Evan. “Huwag mo akong tawaging babe.”

“Okay,” sagot niya agad. “Asawa.”

“MAS LALO HUWAG.”

Tumawa si Diyosa, malakas, yung tipong gigil ang buong bus.

“Ang kulit mo talaga,” sabi ng isang ale sa likod. “Halatang mahal na mahal ka ni ate.”

“Hindi po,” sabay sabi ni Evan, mabilis.

“Opo,” sabay sagot ni Diyosa, mas mabilis.

Nagkatinginan ang mga pasahero. May pumalakpak pa.

Pagbaba nila ng bus, sinalubong sila ng mainit na hangin ng Pampanga, amoy ng lupa, usok ng tricycle, at tunog ng mga nagtitinda.

“Tricycle! Tricycle!”

“Ay, probinsya,” sabi ni Diyosa, inunat ang braso. “Ang sarap huminga.”

“Walang humihinga ng ganyan,” sabi ni Evan. “Mukha kang naka-drugs.”

“Natural high,” sagot niya sabay kindat.

Naglakad si Evan palayo, mabilis. Hindi lumingon. Pero ramdam niyang sumusunod pa rin ang babae.

“Uy!” sigaw ni Diyosa. “Wait ka naman!”

“Hindi,” sagot ni Evan. “Dito na tayo maghiwalay.”

“Ha?” huminto siya. “Bakit?”

“Dahil” huminto rin si Evan, humarap sa kanya. “wala ka nang dahilan para sumunod.”

Nag-isip si Diyosa. Tapos ngumiti.

“Meron.”

“Ano.”

“Gutom ako.”

Napamura si Evan sa isip. “Hindi kita problema.”

“Pero gusto mo ‘kong problemahin,” sagot niya.

“Hindi.”

“Denial ulit.”

Habang nagtatalo sila, may matandang babaeng lumabas sa gate ng lumang bahay. Kulubot ang mukha, pero matalas ang mata.

“Evan?”

Nanigas si Evan.

“Lola?” tanong niya, hindi makapaniwala.

“Diyos ko,” sabi ng matanda sabay lapit. “Ikaw nga! Umuwi ka na pala.”

Tinapik-tapik siya sa balikat, tapos biglang napatingin kay Diyosa.

“Oh,” sabi ng matanda. “Ang ganda naman ng asawa mo.”

“LOLA HINDI”

“Opo,” sabay sagot ni Diyosa, yumuko pa. “Magandang hapon po.”

Nanlaki ang mata ni Evan. “Huwag!”

Ngumiti ang lola. “Ang bait. Ang ganda. Buti na lang may kumuha sa’yo kahit may topak ka.”

“LOLA!”

“Pasok na kayo,” utos ng matanda. “Mainit.”

Tinignan ni Evan si Diyosa warning look.

Ngumiti lang siya.

“Salamat po,” sabi niya. “Lola.”

Pumasok sila sa bahay.

Lumang bahay. Tahimik. May amoy ng kahoy at nilutong bawang.

“Samahan mo muna ang asawa mo,” sabi ng lola. “Magluluto ako.”

“Hindi po siya”

“Evan,” putol ng lola. “Huwag ka nang choosy. Hindi ka na bata.”

Tahimik si Evan..

Umupo si Diyosa sa sala, paikot-ikot ang tingin.

“Ang cute ng bahay niyo,” sabi niya. “Very… homey.”

“Hindi ka dito titira,” sabi ni Evan.

“Hindi ko sinabi,” sagot niya. “Pero pwede.”

“Hindi pwede.”

“Pwede,” sabay ngiti.

Maya-maya, may lumabas na batang lalaki mula sa kwarto.

“Kuya Evan?” tanong nito. “Si ate?”

Napahinto si Evan. “Pinsan ko.”

“Girlfriend,” sabay sabi ni Diyosa.

Nag-away ang tingin nila.

“Ang ganda niya,” sabi ng bata. “Magpapakasal na kayo?”

“Hindi,” sabay nilang sagot.

Tumawa ang bata. “Pareho kayo sumagot. Cool.”

Lumalim ang hapon. Kumain sila ng hapunan sisig, kanin, tahimik si Evan, masayang-masaya si Diyosa.

“Ang sarap!” sabi niya. “Mas masarap pa kaysa sa five-star.”

“Mas mura rin,” sagot ni Evan.

“Mas may love,” sabi niya.

Napatingin si Evan sa kanya. May kakaiba sa ngiti nito hindi pilit, hindi pabida.

“Bakit ka ba talaga sumunod?” tanong niya, mababa ang boses.

Tumigil si Diyosa sa pagkain.

“Because,” sabi niya, “sa lahat ng taong nakita ko… ikaw lang ang tumulong sa’kin na walang kapalit.”

Tahimik.

“Hindi kita ginusto bilang problema,” dagdag niya. “Pero gusto kitang kilalanin.”

Tumayo si Evan. “Hindi ako handa.”

“Okay,” sagot niya. “Hindi rin ako.”

Nagkatinginan sila.

May tension. May kilig. May gulo.

Biglang sumigaw ang lola mula kusina: “Evan! Saan matutulog ang asawa mo?”

“LOLA!”

“Tabi mo na,” sagot ng matanda. “Malamig sa gabi.”

Nanlaki ang mata ni Evan.

Napangiti si Diyosa. “Okay lang. Sanay akong magulo.”

Huminga nang malalim si Evan, parang sumuko sa tadhana.

Sa probinsyang tahimik sana, may dumating na babaeng maingay, maganda, at mapanganib sa puso.

At sa gabing iyon, sa ilalim ng kisame ng lumang bahay nagsimula ang gulong hindi niya kayang takasan.

“Tabi daw tayo, babe.”

Tahimik ang buong bahay.

Parang pati mga ipis sa ilalim ng mesa napahinto.

Si Evan, na kasalukuyang umiinom ng tubig, biglang nabulunan.

“PU—KHKHKH!”

“Naku!” sigaw ng lola mula kusina. “Anong nangyari?”

“Kuya Evan!” sigaw ng pinsan. “Buhay ka pa?!”

Habang si Evan ay inuubo na parang mamamatay, si Diyosa naman ay kalma lang, nakaupo, nakangiti, parang nanood lang ng Netflix.

“Dahan-dahan ka kasi,” sabi niya sabay tapik sa likod ni Evan. “Excited ka masyado.”

“DIYOSA!” singhal ni Evan pagkalabas ng ubo. “ANO’NG PINAGSASABI MO?!”

Lumapit ang lola, may hawak pang sandok. “Ano ba ‘yon?”

Ngumiti si Diyosa, inosente kunwari. “Sabi niyo po kasi, lola, tabi raw kami matulog.”

“Oo,” sagot ng matanda. “Asawa mo eh.”

“Opo,” mabilis na sagot ni Diyosa. “Asawa muna raw ako, oh.”

Nanlaki ang mata ni Evan. “LOLA HINDI PO!”

“At sabi niyo rin po,” dugtong ni Diyosa, seryoso ang mukha pero halatang nananadya, “gawa na raw po kami ng baby.”

THUD.

Nahulog si Evan sa upuan.

Literal.

Bumagsak siya sa sahig na parang sinipa ng tadhana.

“YUCKS! EW! BABY?!”

Tumawa ang pinsan. “Kuya Evan, ang pula mo parang kamatis!”

“NANAHIMIK KA!” sigaw ni Evan habang bumabangon, hawak ang likod. “DIYOSA! MANIGAS KA!”

“Aray,” sabi ni Diyosa. “Grabe ka naman. Baby pa lang, inaayawan mo na.”

“WALA KANG BABY!” sigaw ni Evan. “WALA TAYO!”

Nagkrus ang braso ng lola. “Evan.”

Biglang nanahimik si Evan.

“Anong wala?” tanong ng matanda. “Kanina pa kayo sweet sa bus sabi ng tsismosa kong kapitbahay.”

“LOLA MAY CCTV BA ANG BUS?!”

“Oo,” sagot ng matanda. “Mga mata ng mga tao.”

Napaupo si Evan ulit, pagod na pagod. Parang gusto na lang niyang maglaho.

Si Diyosa naman ay tumayo, lumapit sa kanya, at biglang yumuko para magpantay ang mukha nila.

“Relax ka lang,” bulong niya. “Hindi pa naman ngayon ang baby.”

“DIYOSA”

“Next year pa,” dagdag niya.

“BWESIT KA SA BUHAY KO!”

Tumawa ang lola. “Ang saya-saya niyo. Para kayong bata.”

“Ako lang po ang bata,” sabi ni Evan. “Siya po, demonyo.”

“Excuse me,” sabat ni Diyosa. “Diyosa po.”

Pinandilatan siya ni Evan. “Diyosa ng trouble.”

“Oo naman,” proud niyang sagot.

Maya-maya, ginabi na. Tahimik na ang paligid. Humuni ang mga kuliglig. Ang lola ay pumasok na sa kwarto.

“Evan,” sabi nito bago pumasok. “Sa kwarto mo kayo matulog.”

“LOLA”

“Walang pero,” putol ng matanda. “May asawa ka na. Hindi ka na binata.”

“AKO PO ANG LALAKI!”

“Sige,” sagot ng lola. “Mas lalo.”

Isinara ang pinto.

Dead silence.

Nagkatinginan sina Evan at Diyosa.

“Hindi ako papasok sa kwarto,” sabi ni Evan. “Sa sala ako.”

“Aww,” sabi ni Diyosa. “Nahihiya ka?”

“Hindi.”

“Takot ka?”

“Hindi!”

“Eh bakit nanginginig ka?” tanong niya sabay turo sa kamay ni Evan.

Tumingin si Evan tangina, nanginginig nga.

“Pagod lang ‘to,” depensa niya.

“Oo,” sabi ni Diyosa. “Pagod sa kilig.”

“WALA AKONG KILIG!”

“Meron,” sagot niya. “Ramdam ko.”

Lumapit siya. Isang hakbang. Dalawa.

“Umatras ka,” babala ni Evan.

“Hindi,” sagot niya.

“DIYOSA.”

“Evan.”

“Tumigil ka.”

“Hindi rin.”

Bigla niyang hinila ang kamay ni Evan papunta sa kwarto.

“HOY!” sigaw ni Evan. “BITAWAN MO ‘KO!”

“Baka marinig ka ng lola,” bulong ni Diyosa. “Gusto mo bang isipin niyang nag-aaway mag-asawa?”

Napamura si Evan sa isip.

Pumasok sila sa kwarto.

Isang kama. Isang unan. Isang kumot.

Isang problema.

“Isa lang ang kama,” sabi ni Evan.

“Marunong akong magbilang,” sagot ni Diyosa.

“Sa sahig ka.”

“Ladies first,” sabi niya sabay higa sa kama.

“DIYOSA!”

“Nandito na,” sagot niya sabay ngiti.

Huminga nang malalim si Evan. Kinuha ang kumot. Humiga sa kabilang dulo, pinakagilid, parang takot mahulog sa bangin.

“May linya ha,” sabi niya. “Huwag kang tatawid.”

“Oo naman,” sagot ni Diyosa. “Scout’s honor.”

Tahimik.

Ilang segundo.

Biglang gumalaw si Diyosa.

“HOY!” sigaw ni Evan. “LUMAMPAS KA!”

“Hindi,” sabi niya. “Huminga lang ako.”

“Bakit huminga ka sa direksyon ko?!”

“Kasi andiyan ka.”

Nanlaki mata ni Evan. “DIYOSA!”

Tumawa siya, mahina. “Relax. Joke lang.”

Tumagilid siya paharap kay Evan. Malapit. Masyadong malapit.

“Nakakatawa ka,” sabi niya. “Pag galit ka.”

“Hindi ako nakakatawa.”

“Cute ka.”

“Hindi rin.”

“Tama ka,” sabi niya. “Gwapo ka.”

Tahimik si Evan.

Para sa isang segundo isang segundo lang nakalimutan niya kung gaano kagulo ang buhay niya.

Tumingin siya sa kisame.

“Bukas,” sabi niya. “Aalis ka.”

“Oo,” sagot ni Diyosa.

Huminga siya nang malalim.

“Pero,” dugtong ni Diyosa, “babalik din ako.”

Napapikit si Evan.

Patay ako.

Sa gabing iyon, sa iisang kama, sa pagitan ng galit, tawanan, at pilit na pagtanggi may unti-unting namumuong kilig na ayaw aminin ng dalawa.

At si Evan, sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon hindi nakatulog nang mag-isa.