DIYOSA NG TROUBLE (SPG)

CHAPTER 4

EVAN POV

Kung may manual lang sana ang buhay na may chapter na “Paano Umiwas sa Babaeng May Dalang Kapahamakan”, malamang kabisado ko na ‘yon ngayon.

Naglalakad ako nang mabilis, halos jogging na, pawis na pawis, habang ang babaeng ‘yon oo, ikaw, Diyosa Calytrix Ferrera, salot ng katahimikan ay panay pa rin ang sunod sa’kin kanina.

“Evan”

“Huwag.”

“Evan”

“Sabi ko huwag.”

“Ang sungit mo naman.”

Pinabilis ko pa ang lakad ko.

At sa wakas

NAWALA SIYA SA PANINGIN KO.

Tumigil ako. Huminga nang malalim. Napatingin sa likod ko. Wala.

“Salamat,” bulong ko sa langit. “Finally.”

Dire-diretso akong pumasok sa bus terminal, parang sundalong nakaligtas sa digmaan. Hindi na ako lumingon pa. Hindi na ako nag-isip. Agad akong sumakay sa unang bus na may karatulang:

PAMPANGA

“Kuya, saan upo mo?” tanong ng konduktor.

“Sa pinakadulo,” sagot ko agad. “Yung pinakamalayo sa… problema.”

Tumingin siya sa’kin, nagtaas ng kilay. “Ah… okay.”

Umupo ako sa pinaka-last row, sa tabi ng bintana. Doon ako laging umuupo may distansya, may espasyo, may kalayaan.

Uuwi na ako.

Sa wakas.

Habang umaandar ang bus, unti-unting humupa ang ingay ng siyudad. Ang ilaw ng kalsada naging pahilis na linya na lang. Ang ingay ng makina, parang lullaby.

Okay lang, sabi ko sa sarili ko. Tahimik na ulit ang buhay mo.

Hanggang

“Kuyaaa, fries mo oh!”

Napatingin ako sa harap.

Isang batang lalaki, mga anim na taong gulang, may hawak na fried chicken at Tapa rice. Amoy pa lang putangina parang hinahaplos ang kaluluwa ko.

Gumalaw ang tiyan ko.

Growl.

“Hindi,” bulong ko sa sarili ko. “May baon ka pang konti. Tiis.”

Pero parang may sariling isip ang sikmura ko.

Growl ulit.

“Kuya, gusto mo?” tanong ng bata, inosente.

Ngumiti ako. “Salamat, pero okay lang.”

Hindi pa rin ako nakakain ng maayos mula kanina. Pero kaya pa. Sanay na ako.

Biglang may nag-abot sa’kin ng pack lunch.

Naka-brown paper bag. May bahagyang init pa.

“Here,” sabi ng boses. Babae. Malambing. Masyadong pamilyar.

Hindi ako tumingin. Ayoko nang makipag-eye contact sa mundo.

“Salamat,” sabi ko agad. Walang alinlangan. Gutom ako. Tao rin ako.

Kinuha ko ang pagkain at agad kong binuksan.

Chicken. Kanin. May maliit na sachet ng ketchup.

“Ang swerte ko naman,” bulong ko sabay subo.

Unang kagat pa lang

Langit.

“Put” muntik ko nang masabi. “Masarap.”

Kain ako nang kain. Walang tigil. Parang hindi ako kumain ng anim na taon.

“Kuya, bilis mo kumain,” sabi ng bata.

“Professional ‘yan,” sagot ko, busog na busog na ang puso.

Nang maubos ko ang huling subo tsaka lang ako huminga nang malalim at tumingin sa nag-abot sa’kin ng pagkain.

At doon

MUNTIK AKO MABULUNAN.

“UBO.. Ubo.. PUTA—”

“Uy! Tubig!” sigaw ng bata.

Pero huli na.

Sa harap ko

Nakangiti. Nakaupo. Relax na relax.

Siya.

“Hi,” sabi niya, sabay kindat. “Busmate.”

“DIYOSA?!” halos pasigaw kong bulalas.

“Shhh,” sabi niya. “May natutulog.”

“ANONG GINAGAWA MO DITO?!” bulong-sigaw ko.

“Sumakay?” inosente niyang sagot. “Ikaw?”

“UMUWI,” sagot ko. “MAG-ISA.”

“Pareho pala tayo,” sabi niya. “Pauwi rin ako. Emotionally.”

“Bakit ka nandito?” tanong ko, hawak pa rin ang lalamunan ko.

“Tinreat kita,” sabi niya. “Bayad-utang.”

“Hindi ko hiningi.”

“Hindi ko rin hiningi na suntukin mo kapatid ko,” balik niya.

Napapikit ako. “Putang ina.”

“Relax,” sabi niya. “Masarap naman, ‘di ba?”

“Masarap,” amin ko. “Pero delikado.”

Tumawa siya. Malambing. Nakakainis. Nakakabog ng dibdib.

“Alam mo,” sabi niya, “ang cute mo pag nagugulat.”

“Hindi ako cute,” sagot ko. “Pagod ako.”

“Mas cute,” giit niya.

Huminga ako nang malalim. “Bumaba ka na sa susunod.”

“Hindi,” sagot niya agad.

“Bakit.”

“Pampanga rin ako.”

Napatingin ako sa kanya. “Huwag mong sabihin”

“Magka-bus tayo hanggang dulo?” tapos niya. “Yes.”

Tumayo ako.

“Ayoko ng gulo,” sabi ko.

Tumayo rin siya.

“Hindi ako gulo,” sabi niya. “Opportunity ako.”

“Opportunity para mamatay ako ng maaga.”

Tumawa siya. “OA ka.”

Lumapit siya nang konti. Amoy niya malinis, mabango, kakaiba.

“Alam mo,” sabi niya, mahina na ang boses, “kung hindi dahil sa’yo… kasal na ako ngayon.”

Tumingin ako sa kanya. “At kung hindi dahil sa’yo… malaya pa rin sana ako.”

Tumahimik siya saglit.

Tapos ngumiti ulit.

“Fair,” sabi niya. “Quits?”

Napabuntong-hininga ako.

“Hindi,” sagot ko. “Kasi buhay ko na ang gulo mo.”

Umupo ulit ako. Wala na akong lakas.

Sumunod siya. Katabi ko.

Tahimik kami sandali. Tanging ugong ng bus.

Biglang nagsalita ang bata sa harap.

“Kuya,” sabi niya. “Girlfriend mo po ba siya?”

“HINDI!” sabay naming sigaw.

Nagkatinginan kami.

Nagkatawanan.

At sa gitna ng pagod, inis, at kaguluhan may kakaibang init sa dibdib ko.

Putang ina, bulong ko sa sarili ko.

Mukhang hanggang Pampanga… hindi pa tapos ang problema ko.

“Girlfriend mo po ba siya?”

Sabay kaming sumigaw ng

“HINDI!”

Tahimik ang bus. May umubo. May tumawa. May nagising.

Napahawak ako sa noo ko. Lord, sunduin mo na lang ako.

Pero bago pa ako makabawi

“Ah” biglang sabi niya, nag-ayos ng upo, kunwaring nag-isip. “I mean… yes po.”

Nanlaki ang mata ko.

“HA?!”

Ngumiti siya, sweet na sweet, tapos biglang humawak sa braso ko.

“Fiancé n’ya po ako.” sabay tawa. “Hehehe.”

Kung may sound effect ang buhay ko, may record scratch sa utak ko no’n.

“ANO?!” napalakas boses ko.

“Shhh,” bulong niya sabay turo sa paligid. “May natutulog.”

“DIYOSA,” bulong-singhal ko, “ANONG PINAGSASABI MO?”

Yumakap siya sa braso ko. Mahigpit. Parang octopus.

“Relax, babe,” sabi niya.

Babe.

B-A-B-E.

Naramdaman kong nanlamig ang batok ko habang umiinit ang mukha ko. Ramdam ko ring bumukas ang butas ng ilong ko sa gulat.

“Huwag mo akong tawaging babe!” pabulong kong sigaw.

“Eh ano gusto mo?” tanong niya, inosente. “Honey? Love? Asawa?”

“PUTANG INA,” bulong ko. “Bitawan mo ‘ko.”

Tinanggal ko ang kamay niya.

Sumandal siya ulitbmas dikit.

“Uy,” sabi niya, “malamig ang aircon.”

“LUMAYO KA.”

“Ang sungit mo talaga,” nguso niya. “Eh fiancé mo ‘ko diba?”

“Hindi kita fiancé!”

“Sa mata ng batang ‘yon, oo,” sabi niya sabay turo sa harap.

Napatingin ako.

Yung bata, nakangiti sa’min, may popcorn pa sa bibig.

“Ang sweet niyo po,” sabi niya.

“Hindi” sabay naming sabi ulit.

Ngumiti si Diyosa. “Sanay na kami.”

“HINDI TAYO SANAY!”

Tumawa siya, malakas. May mga napatingin ulit.

“Okay, okay,” sabi niya. “Behave na ‘ko.”

Huminga ako nang malalim. “Bakit mo ginagawa ‘to?”

Tumingin siya sa’kin. Medyo seryoso ngayon. Medyo.

“Para hindi na magtanong ang mga tao,” sabi niya. “At para safe ka.”

“Safe saan?”

“Sa imagination ko,” sagot niya sabay kindat.

Napapikit ako. “Saan ka ba bababa?”

“Hmm,” kunwari nag-iisip siya. “Ikaw muna.”

“Pampanga,” sagot ko agad. “Uuwi ako sa amin.”

“Ah,” sabi niya. “Sakto.”

Nanlaki na naman mata ko. “ANO NA NAMAN?”

“Pampanga rin ako,” sabi niya, casual. “Doon ako sa lolo at lola ko.”

Putang ina.

Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.

“Hindi mo ba pwedeng bumaba kahit saan maliban sa Pampanga?” tanong ko.

“Pwede,” sagot niya. “Pero ayoko.”

Ngumiti siya tapos biglang

“Babe!”

Napatingin ako sa paligid. May dalawang ale na nakangiti. May isang kuya na tumango-tango.

“Stop,” sabi ko, halos pakiusap na.

“Bakit?” sabi niya sabay yakap ulit sa’kin. “Fiancé mo ‘ko.”

“Bitawan mo ‘ko,” sabay tanggal ko ulit ng kamay niya.

Mas humigpit ang yakap niya.

“Uy,” sabi niya. “Cold ka.”

“GALIT AKO.”

“Mas hot,” sagot niya.

“DIYOSA.”

“Evan.”

“HUWAG.”

“Babe.”

“TIGIL.”

Tahimik kami sandali. Tanging ugong ng bus at mahinang hilik ng pasahero.

Biglang nagsalita ang konduktor.

“Kuya, ate, ang sweet niyo ah. Ilang taon na kayo?”

Napasinghap ako. “Hindi”

“Five,” sagot ni Diyosa agad.

“Limang taon?” tanong ng konduktor.

“Limang araw,” bulong ko.

“Limang taon,” ulit ni Diyosa. “Low-key lang.”

“Low-key ang kasinungalingan mo,” bulong ko.

Tumawa ang konduktor. “Saan kayo bababa?”

“Pampanga,” sabay naming sagot.

Nagkatinginan kami.

“See?” sabi niya. “Destiny.”

“Transport route,” sagot ko.

Habang umaandar ang bus, napansin kong dahan-dahan siyang sumandal sa balikat ko.

“Uy,” sabi ko. “Huwag”

“Pagod ako,” bulong niya. “Three days akong nagtatago.”

Gusto kong itulak siya palayo.

Pero hindi ko ginawa.

Ewan ko kung bakit.

Siguro dahil tahimik siya ngayon. Siguro dahil sa unang pagkakataon, hindi siya nagbibiro.

“Salamat,” bigla niyang sabi.

“Para saan?” tanong ko.

“Sa pagkain,” sabi niya. “At sa suntok.”

“Hindi ko sinadya,” sagot ko.

“Alam ko,” sabi niya. “Pero ginawa mo pa rin.”

Tumahimik kami ulit.

Biglang umiling ang bata sa harap. “Kuya, ate,” sabi niya. “Pag kinasal po kayo, pwede po ba akong ring bearer?”

“HINDI!” sabay naming sigaw ulit.

Nagkatawanan ang mga pasahero.

Napailing ako. “Tingnan mo ginawa mo.”

“Cute tayo,” sagot niya.

“Hindi tayo.”

“Denial is the first stage,” sabi niya.

Tinignan ko siya. “Alam mo ba kung anong stage ako?”

“Hmm?”

“Acceptance… na problema ka.”

Ngumiti siya. Malambing. Nakakainis.

“Good,” sabi niya. “Kasi ako, tanggap ko na rin.”

“Ano?”

“Na gusto kitang asarin,” sagot niya. “Forever.”

“Hindi mangyayari ‘yon.”

“Challenge accepted.”

Huminga ako nang malalim. Tumingin sa bintana. Madilim na ang daan. Probinsya na.

Uuwi na ako, sabi ko sa sarili ko. Tahimik na dapat ang buhay ko.

Pero sa gilid ng balikat ko, may babaeng nakangiti habang yakap ako, tawag sa’kin babe, at ginawang palabas ang buong bus.

Putang ina, bulong ko sa isip ko.

Mukhang sa Pampanga… magsisimula pa lang ang tunay na gulo.