"One, two, three, ok. You can open your eyes now, Ate!" masayang sambit ni Krystal sa kapatid.
Nakapiring ang mga mata nito. Marahang tinaggal ni Joy ang tabing sa mga mata at halos maiyak sa nakita.
Ang dati nilang bahay, ang huling ala-ala nila sa mga magulang ay parang muling nagkaroon ng kulay at buhay.
Tatlong buwan na ang nakakaraan mula ng bumalik sila ni Christof galing Batanes. Simula din ng makabalik sila sa Manila ay hindi na nagparamdam pa kay Krystal si Christof. Ilang gabi ding lihim na iniyakan ni Krystal ang bagay na 'yon pero nilabanan niya ang damdamin. Nakatulong ng malaki sa kanya ang kanyang ate, lalo na ng makalabas na ito sa Trauma Center at magpasya na nga silang bumalik nalang muna sa probinsya.
Naiiyak na niyakap ni Joy si Krystal,
"Sobrang Happy ako Madeline
