Married to the Casanova M2M

Lorenzo Miguel Valderama's POV “Lorenzo…” Mas humigpit ang mga daliri niya sa balikat ko habang inilalapit ko ang mukha ko sa kanya at muling hinahalikan ang mga labi niya. “What's wrong?” bulong ko malapit sa labi niya. “Hindi mo naman ako binibigyan ng chance na makapag-isip nang maayos.” Napatawa ako nang mahina. “Then don't think.” Muli ko siyang hinalikan, mas mabagal sa pagkakataong ito. Mas inilapit niya ang sarili niya sa akin habang ginugulo ng mga daliri niya ang medyo magulo kong buhok. Nakalagay naman ang isang kamay ko sa baywang niya. Tahimik ang mamahaling hotel suite. Ang tanging maririnig ay ang mahina naming tawanan at mga bulungan. For tonight, walang board meeting, walang business proposal, at walang responsibilities na naghihintay sa akin. Just a beautiful woman, an expensive hotel room, and a night I had no intention of remembering tomorrow. At least, iyon ang gusto kong mangyari. “You're always so confident,” bulong niya. Nginitian ko siya nang mapaglaro. “Would you prefer someone who's nervous?” “Maybe someone who actually knows how to be romantic.” “Romantic?” ulit ko, kunwari ay pinag-iisipan ang suggestion niya. “That's a little too much to ask from me.” Tumawa siya at marahang itinulak ang dibdib ko. “You're impossible.” “Yet here you are.” Muli akong yumuko at hinalikan siya. Lumipas ang natitirang gabi nang walang promises o expectations. Pareho kaming nasa tamang edad at alam namin kung ano ang gusto namin. And I preferred keeping things that way. No labels. No commitment. No unnecessary complications. --- Mas mabilis dumating ang umaga kaysa sa inaasahan ko. Pumasok ang sikat ng araw sa malalaking bintana ng hotel suite ko. Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at inabot ang cellphone sa bedside table. Seven forty-five. Damn. May meeting ako nang nine. “You're awake?” Lumingon ako. Nakatingin na sa akin ang babaeng nasa tabi ko. Nakalugay sa balikat niya ang brown niyang buhok. “Unfortunately.” Tumawa siya. “Hindi ka talaga morning person.” “I'm a morning person kapag may magandang dahilan para gumising.” “And what's a good reason?” Umupo ako at inabot ang baso ng tubig. “Money. Business. Important meetings.” Binato niya ako ng unan. “Ang yabang mo talaga.” Nasalo ko iyon at inilagay sa tabi ko. “That's what people usually say.” Bumangon ako sa kama at pinulot ang pantalon ko sa sahig. Nakapatong naman ang shirt ko sa likod ng upuan, habang nasa bedside table pa rin ang relo at cellphone ko. “Leaving already?” tanong niya. Tiningnan ko siya. “Do you want me to stay?” “Maybe we can have breakfast together?” Tiningnan ko ang relo ko. “I have a meeting.” “You always have a meeting.” “Because I actually have a company to run.” Umiling siya. “You're unbelievable, Lorenzo.” Ngumiti ako habang inaayos ang shirt ko. “And yet, you still like me.” Hindi siya agad sumagot. Sa halip, ngumiti lang siya nang bahagya. “Maybe I do.” Saglit akong natigil sa pagbotones ng shirt ko. There it was. Alam ko na ang susunod na mangyayari. Pamilyar na sa akin ang ganitong pagbabago sa usapan, at wala akong interes na pag-usapan iyon. “Listen,” mahinahon kong sabi. “Last night was fun. Na-enjoy ko ang company mo, but I don't want you expecting something I'm not offering.” Unti-unting nawala ang ngiti niya. “So that's how it is?” “That's how it's always been.” “Don't you ever get tired of this?” Kinuha ko ang relo ko. “Of what?” “Of meeting different women, spending the night with them, and leaving the next morning?” Isinuot ko ang relo sa pulsuhan ko. “No.” Napatingin siya sa ibang direksiyon. Hindi ko naman sinusubukang maging cruel. Ayoko lang magbigay ng promises na hindi ko kayang tuparin para lang mapasaya ang isang tao. Kung gusto ng isang babae ng serious relationship, puwede siyang humanap ng lalaking ganoon din ang gusto. I'm not that man. “Have a good day,” sabi ko bago naglakad papunta sa pinto. “Lorenzo.” Huminto ako. “Will I see you again?” Nginitian ko siya nang charming. “Maybe.” Pagkatapos, tuluyan na akong lumabas. --- “Good morning, Mr. Valderama.” Bahagya akong tumango sa hotel manager habang dumadaan sa lobby. “Morning.” May ilang guests na nakakilala sa akin. May isang babaeng bumulong sa kasama niya habang may isa namang ngumiti sa direksiyon ko. Sanay na ako rito. Being the CEO and heir of Valderama Group came with attention. Mas lalo pa itong lumala dahil madalas din akong makita sa business magazines at society events. Some people admired me. Others disliked me. At binigyan pa ako ng media ng isang title na halos palagi ko nang naririnig. The Golden Playboy. Honestly, I didn't mind. Paglabas ko, naghihintay na ang black luxury sedan ko. Binuksan ng driver ko ang rear door. “Good morning, sir.” “Morning. Valderama Tower.” “Yes, sir.” Umupo ako sa back seat at binuksan ang cellphone ko. Nagpadala ng ilang messages si Dominic Flores, ang executive assistant ko, tungkol sa schedule ko. Nine o'clock — Board meeting. Eleven o'clock — International investment proposal. One o'clock — Business lunch. Three o'clock — Development project review. Tinitigan ko ang listahan. “Busy day,” bulong ko. Biglang tumunog ang cellphone ko. DOMINIC FLORES. Sinagot ko ang tawag. “What?” “Good morning to you too, sir.” “Get to the point, Dominic.” “Your board meeting has been moved to nine thirty. Na-inform na rin po ang mga directors.” “Good.” “And your father called.” Kumunot ang noo ko. “Why?” “He wants you to visit the family residence tonight.” “Tell him I'm busy.” “I already did, sir.” “Then what's the problem?” Sandaling natahimik siya. “He insisted that you come.” Sumandal ako sa upuan. “My father doesn't give me instructions through my assistant.” “Understood, sir.” “Anything else?” “Your mother also called. She reminded you about dinner tonight.” Napabuntong-hininga ako. “Of course she did.” “Should I confirm your attendance?” Tumingin ako sa labas ng bintana habang umaandar ang sasakyan sa mataong streets ng Makati. “Fine. I'll go.” “Thank you, sir.” I ended the call. Family dinners. Isa iyon sa iilang bagay na hindi ko madaling matakasan. --- Pagdating ko sa Valderama Tower, naghihintay na sa labas ng office ko si Dominic. Iniabot niya sa akin ang isang tablet. “Good morning, sir. The updated reports are here.” Tinanggap ko iyon. “Anything urgent?” “The Cebu hotel project needs your approval. May nakita rin pong issue ang finance department sa projected construction expenses.” Huminto ako sa paglalakad. “What kind of issue?” “The estimated cost is almost twelve percent higher than the original proposal.” Tiningnan ko siya. “Who approved the additional expenses?” “Mr. Santos from the development team.” “Call him.” “Right away, sir.” Pumasok ako sa office ko at inilagay ang tablet sa mesa. Nasa buong sulok ng thirty-second floor ang office ko. Mula sa floor-to-ceiling windows, malinaw na tanaw ang skyline ng Makati. Sa likod ng desk ko ay nakasabit ang emblem ng Valderama Group. It was more than a company. Ito ang legacy ng pamilya namin. At sisiguraduhin kong mananatili ito sa ilalim ng control ko. Makalipas ang ilang minuto, pumasok ang development manager. “Good morning, sir.” Itinuro ko ang upuan. “Sit down.” Naglagay siya ng folder sa mesa ko. “Regarding the additional expenses—” “I've already read the report.” Tumango siya. “The changes are necessary for the project's quality, sir.” Binuksan ko ang folder. “Necessary? Dinagdagan mo ang budget nang hindi man lang nagbibigay ng proper breakdown.” “Sir, the upgraded materials—” “Don't give me explanations. Give me numbers.” Tumigil siya sa pagsasalita. Binuklat ko ang susunod na pahina. “If you want additional funding, prove that the company will benefit from it. Hindi ako basta nag-a-approve ng expenses dahil lang may gustong magpaganda ng isang project.” “Understood, sir.” “Submit a revised proposal by Friday. Until then, naka-hold ang additional budget.” “Yes, sir.” Tumayo siya at lumabas. Makalipas ang ilang sandali, pumasok si Dominic. “Anything else, sir?” “Get me coffee.” “Black?” Tiningnan ko siya. “Have I ever asked for anything else?” Bahagya siyang ngumiti. “No, sir.” “Then why are you asking?” Umiling siya at lumabas. Sumandal ako sa upuan. May mga taong kailangang paalalahanang hindi tungkol sa pagpapasaya sa lahat ang pagpapatakbo ng isang business. It's about making the right decisions. And I was very good at that. --- “You're getting harder to reach.” Tumingala ako mula sa lunch ko nang biglang umupo si Marco Luis Reyes sa harap ko. “Is that supposed to be a complaint?” “An observation.” Bumalik ako sa pagkain ko. Isa si Marco sa iilang taong puwedeng pumasok sa office ko nang hindi na kailangang magpa-appointment. Matagal na kaming magkakilala, at unfortunately, naging komportable na siya sa akin kaya nasasabi niya ang lahat ng gusto niyang sabihin. “How was last night?” tanong niya. Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. “Why?” “Just asking.” “Then stop asking.” Tumawa siya. “Still the same Lorenzo.” “Glad you noticed.” Sumandal siya sa upuan. “Your father called me.” Ibinaba ko ang tinidor ko. “Why is everyone suddenly interested in my father's calls?” “Maybe because he's looking for you.” “He's been doing that since I was a child.” Umiling si Marco. “He sounded serious this time.” Inabot ko ang baso ko. “About what?” “He didn't tell me. He only asked if I knew whether you'd attend dinner tonight.” “And you told him?” “That you'd probably arrive late.” Binigyan ko siya ng masamang tingin. “Thanks for the support.” “You're welcome.” Uminom ako ng tubig. Ilang sandali niya akong pinagmasdan bago muling nagsalita. “You know, sometimes I wonder if you'll ever settle down.” Halos matawa ako. “Why would I?” “Because you're not getting any younger.” “I'm twenty-nine, not ninety.” “Still.” Umiling ako. “Marriage isn't on my priority list.” “Nobody said it was.” “Good. Because I'm not interested.” Ngumiti si Marco. “Let's see how long that lasts.” Itinuro ko sa kanya ang tinidor ko. “Don't start.” Itinaas niya ang dalawang kamay. “Fine. I'll shut up.” Mga limang segundo lang siyang natahimik. Then he added, “But if your father introduces you to someone tonight, don't blame me.” Tinitigan ko siya. “You're really annoying.” “That's why we're friends.” --- Past seven na nang makarating ako sa Valderama residence. Tahimik ang bahay, pero bukas ang mga ilaw sa main living room. Ibinigay ko ang susi ko sa household staff at niluwagan ang necktie ko habang papasok. Nasa sofa ang mama ko at nagbabasa ng magazine. “Lorenzo.” “Hi, Mom.” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “You're late.” Ngumiti ako. “Good evening to you too.” “Your father has been waiting.” “Then he should have started dinner without me.” Umiling siya. “Don't provoke him tonight.” Tinaasan ko siya ng isang kilay. “Why? What's so special about tonight?” Bago pa siya makasagot, lumitaw ang papa ko malapit sa hagdan. Si Don Rafael Valderama ay isang lalaking hindi kailangang magtaas ng boses para makuha ang atensiyon ng lahat. Kahit sixty-two na siya, sapat pa rin ang presensya niya para patahimikin ang buong silid. “Lorenzo. My office. Now.” Napatingin ako sa mama ko. Ngumiti siya nang bahagya, pero halatang may gusto siyang ipahiwatig. Hindi iyon magandang senyales. Sinundan ko ang papa ko paakyat. Malawak ang office niya, puno ng mga business books, framed awards, at mga litrato ng pamilya Valderama. Naglakad siya papunta sa likod ng desk niya at itinuro ang upuan. Nanatili akong nakatayo. “What is this about, Dad?” Naglagay siya ng folder sa mesa. “Your future.” Napatawa ako nang mahina. “My future is doing perfectly fine.” “I'm not talking about your position in the company.” “Then what?” Diretso siyang tumingin sa akin. “Your personal life.” Ilang sandali ko siyang tinitigan bago umiling. “Seriously? Is this why you called me home?” “Your lifestyle is becoming a problem.” “For whom? The company? Because last time I checked, Valderama Group is doing better than ever.” “Not everything can be measured by company profits.” Ngumiti ako. “That's an interesting thing to hear from you.” Kumunot ang panga niya. “You're twenty-nine years old. It's time you started thinking about your responsibilities beyond the company.” “I already have responsibilities.” “Then it's time you accepted another one.” Kumunot ang noo ko. “What exactly are you talking about?” Binuksan niya ang folder at itinulak sa akin ang isang dokumento. Sinulyapan ko iyon. Noong una, akala ko isa na naman itong business proposal. Pero napansin ko ang mga salitang nakasulat sa itaas. MARRIAGE ARRANGEMENT. Dahan-dahan akong tumingin sa kanya. “What the hell is this?” “An agreement between our families.” Tinitigan ko siya at hinintay na matawa siya. Pero hindi niya ginawa iyon. Muli kong tiningnan ang dokumento. Then I looked at him. “You're joking.” “I'm not.” Itinulak ko palayo ang folder. “Find someone else.” “There's no one else.” Tumayo ako nang tuwid. “Dad, I'm not getting married.” “Your decision has already been discussed with the Santiago family.” Natigilan ako. “The Santiago family?” “Yes.” Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. “You discussed my marriage with another family without even asking me?” “This arrangement will benefit both families.” Napatawa ako, pero walang bahid ng saya sa tawa ko. “So that's what this is? Another business deal?” Nanatili siyang kalmado. “Think of it however you want.” Inilagay ko ang dalawang kamay ko sa mesa at bahagyang yumuko. “Then let me make one thing clear. I'm not marrying someone just because you think it will make the company stronger.” Diretso siyang tumingin sa akin. “You haven't even met him.” Tumayo ako nang tuwid. “Him?” Tumango ang papa ko. “His name is Nathaniel Joaquin Santiago.” Saglit akong hindi nakapagsalita. Pagkatapos, napatawa ako nang hindi makapaniwala. “You're telling me I'm supposed to marry a man I've never even met?” “Yes.” Tinitigan ko ulit ang dokumento. Isang marriage arrangement. Isang estranghero. At isang desisyong napag-usapan na pala nang hindi man lang ako kinonsulta. Dahan-dahan kong isinara ang folder. “Let me get this straight, Dad. You're seriously expecting me to marry this Nathaniel Santiago?” Hindi man lang nagdalawang-isip ang papa ko. “Yes, Lorenzo.” Umiling ako at malamig na ngumiti. “Then you clearly don't know your own son.” Sumandal siya sa upuan. “Perhaps it's time you learned that the world doesn't always revolve around what you want.” Tinitigan ko siya. Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, wala akong maisagot. Kumuha ang papa ko ng isa pang dokumento at inilapit iyon sa akin. “Your wedding will be arranged as soon as both families finalize the agreement.” Napatingin ako sa papel. Muli kong binasa ang pangalang nakasulat doon. NATHANIEL JOAQUIN SANTIAGO. Hindi ko kilala ang lalaking iyon. Hindi ko alam kung ano ang itsura niya. At lalong hindi ko maintindihan kung bakit pumayag ang pamilya niya sa ganitong katawa-tawang kasunduan. But one thing was certain. Whoever Nathaniel Santiago was, he was about to become part of the biggest inconvenience of my life. And I had no intention of making this marriage easy for him. ---