O gece Duru eve nasıl döndüğünü hatırlamıyordu. Her şeyi farkında olmadığı bir şekilde yapmış ve sonunda eve varmıştı. O kadar otomatikti her şey. Sanki biri düğmesine basmıştı ve o da sessizce “sadece yaşamaya devam et” moduna geçmişti. Üzerini bile çıkarmadan kendini yatağa attı. Cebinde bir şey onu rahatsız edince elini cebine attı. Sadık beyin verdiği kart cebinde kalmıştı.
Bir an kartı çıkarıp fırlatmak istedi. Ama sonra durdu.
Kartın ucuna dokundu. Hafifçe eğildi. Sonra gözleri doldu. Kartı odanın bir köşesine fırlatıp yatağına gömüldü. Şimdi bunun düşünecek halde değildi.
Kabuslarla dolu huzursuz bir uykuya dalarken son düşündüğü şey Hakan’ın pişmanlık dolu yeşil gözleri oldu...
....
Duru, telefonun art arda gelen mesaj sesleriyle gözlerini araladı. Ağlamaktan göz kapakları şi
