Birkaç gün sonra
Duru, revirdeki ilaçları düzenlerken zamanın nasıl geçtiğini önemsemiyordu artık. O sabah da yaşadığı son birkaç günden farklı değildi. Güneş erkenden doğmuş, birliğin gri duvarlarına yumuşak bir ışık vurmuştu. Duru’nun parmakları, sedyenin kenarındaki yıpranmış dikişleri yokladı. Bu günlerde hep bir şeylere bakıyordu ama aklı başka yerdeydi.
Komutan Alparslan ortalıkta yoktu.
Yine...
Ama bu sefer… bu sefer garip bir şekilde onun ortalıkta olmamasını çok da umursamıyordu. Yani evet… kalbi hâlâ onun varlığını özlüyordu. Ama içinde başka bir türden bir huzur vardı artık. Onun odasında geçen o yakıcı andan sonra... Hakan’ın ona benimsin diyişi, dokunuşu, sesi, bakışı... Hepsi Duru’nun içindeki “emin olamama” hissini artık tamamen yok etmişti.
Hakan onu seviyordu.
İstiyo
