Revirde vakit ilerlerken Doktor Şule Hanım hâlâ dönmemişti; Burcu’nun dediği gibi muhtemelen noterde işi uzamıştı. Duru, bir an kapıya baktı. Boş sandalye ona nedense garip bir yalnızlık hissi veriyordu. Revirin beyaz duvarlarına sinmiş sessizlikle baş başa kalınca içini ince bir huzursuzluk kapladı. Aklına o öğle arasında yaşadıkları geldi. Acaba komutan Alparslan sağlık raporu için öğleden sonra tekrar gelir miydi?
Elindeki dosyaları masanın üzerine bırakıp, oturdu. Tam o sırada telefon titredi. Ekrana art arda düşen mesajların hepsi Serra’dandı.
**“Çok kötüyüm.”**
**“Bugün işten kovuldum.”**
**“Bunların hepsi şerefsiz.”**
**“Senin yanına geliyorum.”**
**“Çıkışta bir şeyler yapalım, çok kötüyüm.”**
Cümleler karışık, dağınık ve perişandı. Sanki yazarken ağlıyordu. Duru hemen telef
