Uras en üst kattaki o sessiz koridora çıktığında adımlarını yavaşlattı. Bu katın kendine has bir ağırlığı vardı.İnsanı konuşmadan hizaya sokan, nefesini bile ölçülü aldıran cinsten.
Çalışma odasının kapısının önünde durdu. Eli kapıya uzandı ama hemen vurmadı.
On saniye kadar bekledikten sonra tıklattı. İçeriden hiçbir ses gelmedi. Ne “gel”, ne bir homurtu, ne de bir işaret...
Sanki içeridekiler onun orada durduğunu biliyor ama cevap vermeye tenezzül etmiyordu.
Uras birkaç saniye bekledi. Kural şuydu: Ses gelmezse beklenir, sonra girilirdi.
Kapıyı usulca araladı. İçeridekilere kısa bir bakış attıktan sonra o otoriter , tok ses duyuldu “Gel oğlum”demişti büyükbabası.
İçeri adımını atar atmaz odanın havası onu sardı. Kapıyı kapattığı gibi doğrudan masanın arkasında oturan
