İlgimi verip ardından geri çekilerek bir strateji izleyecektim.
Çekme - itme taktiği...
Şu dakikadan itibaren başlıyordum.
“Tamam” demişti telefona, “on, on beş dakikaya gelirim.”
Konuşmayı bitirip telefonu kapatınca yatağın üzerine gelişigüzel attı telefonunu.
Kiminle konuştuğunu sorgulamadım. Bunun yerine birkaç adım attım. Kollarım hâlâ göğsümde bağlıydı.
“Nasıl hissediyorsun?” dedim. İlgisizmiş gibi değil, bilerek ilgili. Bana baktı. Bakışı kısa ama keskindi.
“İyi ya da kötü… Ne zamandan beri benim acılarım seni ilgilendiriyor?” dedi umursamaz bir tonla.
Sabır, Hilal...Sadece sabır...
Ama işte…istemeyince o ilgiyi veremiyordum. Dilim yine benden hızlı davrandı. “Seninle ilgilendiğim falan yok” dedim. Sesime hafif bir alay karışmıştı. “Hemşirelik okudum ya…
