Uras kapıyı arkasından sertçe kapatıp evden çıktığında öfkesini hâlâ kontrol altına alamamıştı. Göğsünde biriken duygu, adımlarını hızlandırıyor; aklında kalan cümleler bir türlü susmuyordu. Aracına bindiği anda direksiyona asılmıştı.
Orada biraz daha kalsaydı sonuçları kestiremeyeceği bir şey yapacağından emindi.
Telefonu cebinde titreşmişti. Az önce arayan Melis tekrar arıyordu. İlkinde açmamıştı. Ama araca binip yola çıktığında telefon yeniden çalmaya başlamıştı. Israrla çaldığına göre sıradan bir arama değildi. Bu düşünceyle çağrıyı kabul etmişti.
Melis’in sesi alışıldık hâlinden uzaktı. Telaşlı, dağınık ve endişeliydi. Acilen gelmesini istiyordu.
Nedenini açıklamamıştı ama tonundaki panik, Uras’ı harekete geçirmeye yetmişti.
Melisle yurtdışında tanışmışlardı.
