AVİN
Hızlı adımlarla konağın kapısına ilerlediğimizde, koluna girdiğim adamla birlikte dışarı fırladık.
Nasıl getirildiğimi bile bilmediğim bu yerden çıkışımla birlikte yüzümdeki peçeyi indirip gece karanlığının serinliğini ciğerlerime çektim.
“Şükürler olsun ya Rabbi…” dedim titrek bir sesle.
Adamın yönlendirmesiyle ilerde bekleyen araçlara doğru yürürken kalbim hâlâ göğsümden fırlayacak gibiydi.
Bir arabanın yanında durdu,
“Öndeki aracın arka koltuğuna geç, hemen,” diye talimat verdi. Bu aracı daha önce hiç görmemiştim. Ama yine de adamın dediği gibi yaptım.
Başımı sallayıp hızla öndeki aracın kapısını açtım. Kendimi içeri atar atmaz abimin tanıdık gözleriyle karşılaştım.
“Abiii!” dedim ve boynuna sarıldım.
O an içimdeki tüm korku, panik ve yorgunluk gözyaşlarıyla boşaldı.
“G
