ARSLAN
Battaniyeyi omuzlarına kadar çekmişti, nefesi hafif hafif titriyordu. Ateşin közleri gitgide sönmeye yüz tutmuş, şömine artık yalnızca kızıl bir parıltı veriyordu. “Üşütecek şimdi…” diye mırıldandım, istemsizce homurdanarak ayağa kalktım.
Yatağın kenarına oturup bir süre izledim onu. Saçları alnına yapışmış, burnu kızarmıştı. “Bu kız da ne çok uyuyor; şöyle ağız tadıyla dalaşamıyoruz ki!” diye yine söylendim, yalan yok Mardin keçisiyle didişmeyi sevmiştim. Onu izlediğim ilk gün oysa ne kadar sakin ve ılımlı görünüyordu. Şimdi ise resmen bu düşüncemi bana sapıyla yediriyordu.
Kalktım, kulübeyi dolaştım. Küçük odadaki eski sandığın kapağını açtım, av tüfeği mermilerden başka bir şey yoktu. Raflara baktım; ne battaniye ne ceket, İçimden bir küfür savurdum. “Siktir..! Boş zamanımda
