AVİN
Her ne kadar bana dokunmasından iğrensem de, bir türlü bırakmamıştı beni. Dakikalar boyunca kollarının arasında kıstırılmış halde kaldım. Zaman geçtikçe bileklerim uyuştu, nefesim kesildi. Sonunda direncim de bedenim gibi düştü. Yenilmiş hissediyordum.
Abim benim için onca şeyi göze almışken, annemle babam demek ki beni bu adama layık görmüştü. Elim kolum bir kez daha güçsüzce düştüğünde kendimi yatakta buldum. Ne kıpırdayacak halim vardı ne de savaşacak bir gücüm. Yorgun gözlerim çaresizliğin ağırlığıyla kapanırken, karanlık içimi sessizce yuttu.
Bir anda kalbim deli gibi çarparak yatakta doğruldum. Etrafımda kimse yoktu. Sanırım yine uyuyakalmışım. Nefesim boğazıma takılmış gibiydi; göğsümün içi sanki daralıyordu. Bir süre kendimi sakinleştirmeye çalışsam da panik, kaygı ve büyü
